1821, Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

Αθηνάς Κακούρη

Εκδ. Πατάκη

1^η έκδοση - 2013

8^η έκδοση - 2015

Από το κεφάλαιο :

ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ

Σελ. 182

Τα ολέθρια δάνεια

"Ύστερα από μηνών προσπάθειες και με την ανάμειξη του Φιλελληνικού Κομμιτάτου του Λονδίνου, βάζοντας ως εγγύηση εθνικές γαίες, συνομολογήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1824 δάνειο 800.000 λιρών. Η τιμή έκδοσης ήταν 59 % (που σήμαινε πως οι Έλληνες θα έπαιρναν όλες κι όλες 454.700  λίρες), το επιτόκιο 5 % και η προθεσμία 36 ετών, για την αποπληρωμή του. Αφού αφαιρέθηκαν δαπάνες, προμήθειες, προκαταβλητέοι τόκοι και χρεόλυτρα, η Προσωρινή Διοίκηση (με επικεφαλής τον Κουντουριώτη) εισέπραξε 298.700 λίρες.

…………………………………………………………….

Τα έξοδα διαμονής της Ελληνικής Επιτροπής στο Λονδίνο ήταν υπερβολικά.

Χρησιμοποιήθηκαν τρείς γραμματείς, που πληρώνονταν από 200 και πλέον λίρες τον χρόνο.  

Τα χρήματα του δανείου έφθασαν στην Προσωρινή Διοίκηση τμηματικά και με καθυστέρηση , αφήνοντας ολοένα ποσά στα χέρια Αγγλων μεσαζόντων.

Η διαχείρησή τους ήταν μεροληπτική και επωφελήθηκαν οι φίλοι του Μαυροκορδάτου και των Κουντουριωταίων – ο Γκούρας έπαιρνε μισθούς για 12.000 στρατιώτες, ενώ δεν είχε πάνω από 3.000, Υδραίοι εισέπραξαν αποζημιώσεις για ανύπαρκτα πυρπολικά, τα καλοπληρωμένα παλληκάρια του Κωλέττη λεηλατούσαν την Πελοπόννησο και έγιναν πολλές τέτοιες αθλιότητες.

Εν τούτοις, από τις 298.700  λίρες που τελικά πήραν στα χέρια τους οι Έλληνες , ένα μεγάλο μέρος πήγε στο ναυτικό, κι έτσι μόνο μπόρεσε να οργανωθεί η υπεράσπιση της Σάμου, η οποία εξασφάλισε την υπεροχή των Ελλήνων στο Αιγαίο.

Επίσης, ενισχύθηκε το Μεσολόγγι.

Οι Έλληνες κατηγορήθηκαν σφοδρά ότι λήστεψαν την Αγγλική δωρεά.

Δωρεά βέβαια δεν ήταν.

Η Ελλάς υποθήκευσε εδάφη της, ενώ η Αγγλία κέρδισε, γιατί εδραίωσε την παράταξή της στην Ελλάδα, μέσω του Μαυροκορδάτου και των Υδραίων, κέρδισαν δε σκανδαλωδώς και Άγγλοι τραπεζίτες, μεσάζοντες και υπόπτου φιλελληνικότητος φιλέλληνες…

Πολύ σύντομα, 7 /2 / 1825 συμφωνήθηκε ένα ΔΕΥΤΕΡΟ δάνειο.

Αυτή τη φορά ήταν για 2.000.000 λίρες Αγγλίας, με όρους ανάλογους προς το πρώτο, μόνο που τώρα οι δανειστές, με το επιχείρημα ότι οι Έλληνες κατασπατάλησαν τη δωρεά τους , κράτησαν όλο το ποσόν που ξεκαθάρισε (1.100.000 λίρες) στα χέρια τους και το διαχειρίστηκαν σχεδόν ερήμην των δανειοληπτών !

Δόθηκαν διάφορες παραγγελίες σε Αγγλικά εργοστάσια για όπλα και πυρομαχικά, Αγγλικά ναυπηγεία ανέλαβαν να κατασκευάσουν 6 ατμοκίνητα πλοία, απ’ τα οποία μόνο 3 παραλάβαμε ποτέ, 2 μεγάλες φρεγάδες παραγγέλθηκαν στην Αμερική, απ’ τις οποίες δεν παραλάβαμε παρά μία, και αυτήν μόνο μετά την επέμβαση του ίδιου του Προέδρου των ΗΠΑ, του Άνταμς, τα Ελληνικά ομόλογα παίχτηκαν στο χρηματιστήριο και γενικά στήθηκε ένα σκάνδαλο τόσο κραυγαλέο, ώστε ξέσπασε ακόμα και στις Αγγλικές εφημερίδες.

………………………………………

Όπως ήταν επόμενο, η εξυπηρέτηση τέτοιων δανείων ήταν αδύνατη και έτσι η Ελλάς πτώχευσε για πρώτη φορά το 1827.

Και επειδή πτώχευσε, αποκλείστηκε από τις αγορές και γενικά έζησε για πολλές δεκαετίες ταπεινωμένη και στερούμενη τα κεφάλαια που θα της επέτρεπαν να αναπτυχθεί οικονομικά."

Σημείωση του αντιγράφοντος :

Θεωρώ ότι το

“1821 – Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ”

είναι ένα αληθινά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο !

Με την ιδιότητα μου του μαθητή,

είδα, το πώς ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ την ιστορία.

Αλλά

Με την επαγγελματική μου διαστροφή,

είδα, το πώς ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ την ιστορία

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ  !

θα ακολουθήσει συνέχεια... 

 "...και πηδάω μέσα από την συνέλευσιν , και τον αρπάχνω, και τον πηγαίνω εις το κάθισμα του Προέδρου Σισίνη, και τον κάθισα στο σκαμνί. 
Είπα, τούτος δεν είναι άξιος ; ..."

“Εσυνάχθημεν την άλλην ημέρα έπειτα από την εκλογήν του Καποδίστρια 
ν’ αποφασίσωμεν πρόεδρον του Βουλευτικού, να ψηφοφορηθούν τα άτομα διά την προεδρίαν. 

Επετάονταν στη συνέλευσιν το όνομα του Ζαϊμη, την άλλην ημέραν το όνομα του Μπαρλά, άλλος τον Κουντουριώτη , άλλος το Πρασσά από την Ανδρούσα, και έγινε χασμωδία.

Την άλλην ημέρα πάλιν το ίδιο, είκοσι να ψηφοφορήσουν, την άλλην 16.

Είδα την χασμωδίαν και το παράξενο του κόσμου. Εσηκώθηκα ολόρθος: 
Σεβαστή Συνέλευσις, ημείς καθήμεσθε και φιλονεικούμεν διά Πρόεδρον του Βουλευτικού, 
και η πατρίς μας κινδυνεύει να χαθεί και έχομεν συνέλευσιν επτά μήνες, 
και πρόεδρος εις την Ανατολικήν Ελλάδα είναι ο Κιουταχής, 
και πρόεδρος της Πελοποννήσου ο Ιμπραϊμης,
και ημείς καθήμεθα και φιλονεικούμεν , και τώρα ήλθεν ο Μάης, και η Αθήνα κινδυνεύει, 
και η Πελοπόννησος κινδυνεύει...
εχάθηκεν ένας από τόσους Έλληνας πληρεξουσίους να κάμωμεν Πρόεδρον ; Όμως καθήμεθα και φιλονεικούμεν!

 Εκοίταξα τριγύρω μου και είδα ένα γεροντάκι, και εκάθετο με τους Κρητικούς, αλλ’ ούτε το όνομά του εγνώριζα, ούτε τον είδα, και πηδάω μέσα από την συνέλευσιν , και τον αρπάχνω, και τον πηγαίνω εις το κάθισμα του Προέδρου Σισίνη, και τον κάθισα στο σκαμνί. Είπα, τούτος δεν είναι άξιος ; Και όλη η συνέλευσις έβαλε την φωνήν : άξιος, άξιος, και εχειροκρότησε και ετελείωσε. Τον πατέρα  μου συγχωρούσαν...
Έτσι διαλύθηκε η  συνέλευσις.”                                                 

τάδε έφη
ο Γέρος του Μοριά... 

* Γεωργίου Τερτσέτη προλεγόμενα

Στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

Γράφει ο Τερτσέτης, το 1836

Το παράπονο είναι εις τα χείλη μας, ότι δεν πάμε καλά, ότι είμεθα δυστυχείς,

όχι τάχα δυστυχής πάς ένας , (επειδή πρόσωπα, πολίτες ολίγοι ίσως είναι,

ημπορεί να είναι ευτυχισμένοι εις ένα τόπον )

και η γη της πατρίδος να βραδυάζεται εις το σκοτάδι της ασημασίας ή του απολιτισμού ,

το παράπονό μας ελεεινολογεί την κατάστασιν της νέας μας κοινωνίας.

Ο ναύτης (….) και ο έμπορος βλέπουν με σταυρωμένα χέρια αλλοεθνή πλοία να ναυλώνωνται, να ταξιδεύουν, και τα δικά μας δεμένα εις το παλαμάρι τους (...)

Η ληστεία φωλεύει εις τα εντόσθια της γης μας...
...............................................................................

Παραπονείται ο νομικός , ότι δεν νομοθετούνται νόμοι καλοί, ή ότι οι καλοί δεν εκτελούνται.

Παραπονείται ο κτηματίας , ότι τα κτήματά του δεν έχουν αξίαν, τα κτήματα της Ελλάδος εις το ηλιοστάλακτο τούτο κλίμα, γέλοιο γλυκύ της φύσεως,

κλαίουν οι γονείς ότι τα τέκνα τους (...) ,

και κοντολογής εδύνομουν να αραδιάσω όλες τες τάξες των Ελλήνων και πάσαν ηλικίαν , καθεμιά να μαρτυρήσει τους πόνους της.

Στεκόμεθα με μάτια κλαϊμένα , θεαταί περίλυποι της εσωτερικής αδυναμίας μας , και εξωτερικής ανυποληψίας , και η χαρά δεν ζωογονεί πλέον τα στήθη μας. 

όσα εγράφησαν το 1836,

πώς γίνεται και μας ταιριάζουν γάντι

το 2014 ; !

* 
Ο Γεώργιος Τερτσέτης (1800 - 1874) 

ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821,  ιστορικός, πολιτικός, συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος, απομνημονευματογράφος και νομικός. 

Είχε διοριστεί αρχειοφύλακας στη βιβλιοθήκη της Βουλής στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του.

Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία μέλος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου που δίκαζε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά.  Ο Τερτσέτης τότε μαζί με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Αναστάσιο Πολυζωίδη, γνωρίζοντας πολύ καλά την αθωότητα των κατηγορουμένων, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο δια αποκεφαλισμού γιά εσχάτη προδοσία. 
Η κίνησή τους αυτή προκάλεσε την οριστική τους παύση, τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή τους από την Αντιβασιλεία.
Το 1864 εξελέγη αντιπρόσωπος της Ζακύνθου στη Βουλή. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1874 στην Αθήνα.

το πρόσωπο του Κολοκοτρώνη
(από το Ιστορικό μουσείο)

photo q.l.

Γεωργίου Τερτσέτη προλεγόμενα

Στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

"Αν δυνηθώ να απεράσω εις την ψυχήν σας, Κύριοι ακροαταί, την ηδονήν της ψυχής μου, γράφοντας τα  π ρ ο λ ε γ ό μ ε ν ά μου εις το βιβλίον του γέρου Κολοκοτρώνη, ελπίζω να γλυκοπεράσετε την ώραν σας, και να μην μετανοήσετε, τιμώντας με σήμερον με την ακρόασιν σας.

………………………………………………………………………………………..

Αφού ενόησα τον κόσμο, σεβαστοί ακροαταί, δύο πρόσωπα ανδρών έμειναν διά παντός εικονισμένα εις την ενθύμησίν μου, ο στρατηγός Τζούρτζ και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δοξασμένοι από την τότε γνώμην των ανθρώπων, ο ένας διά τον φιλελληνισμόν του, ο άλλος διά τον ελληνισμόν του, αύξανε χάριν εις τον ένα η εύμορφη φυσιογνωμία, η επιμέλεια του ενδύματος, - σε άρπαζε η αγριάδα του άλλου και το μίλημα , η κεφαλή και των δύο, τα ξανθά μαλλιά του ενός , τα μαύρα του άλλου, εστολίζοντο από την Ελληνική περικεφαλαία των αρχαίων.

Ήτον και οι δύο πάνου εις την ανδρική τους ηλικία , νεώτερος ο Τζούρτζ, αγαπημένοι, πιστοί, αγαπούσε ο Κολοκοτρώνης την φιλογένειαν και την προκοπήν του Τζούρτζ, και ο Τζούρτζ την δύναμιν του νοός , και την ευγένειαν της καρδίας εις άνδρα λογγίσιον.

………………………………………………………………………………………..

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ως ιστορικός καταγράφεται με τους πολλούς όσοι ιστόρησαν πολέμους Ασίας και Ευρώπης , αλλ’ ως Έλληνας έρχεται μου φαίνεται τρίτος Ομήρου και Ηροδότου.

Ομοιάζουν οι τρεις, ως τρείς ακτίνες ενός κέντρου φωτεινού, έχουν οι τρεις πατρίδα την Ελλάδα , θέμα πόλεμον Ευρώπης εναντίον Ασίας , ομιλούν την Ελληνικήν φωνήν, καθένας την φωνήν του αιώνος τους, καίονται από το πνεύμα του, η φωνή τους είναι ψωμωμένη ως να ελέγαμεν από την φωνήν προγενεστέρου καιρού, όχι είδωλον της φαντασίας του, ομοιάζει ένας του άλλου και εις την πλοκήν και εις την άλυσον της ιδέας και την παράστασιν των ιστορημένων πραγμάτων.

Εις τον πεζόν λόγον του Ηροδότου σημαίνει η λύρα του Ομήρου, ακούς το Μήνιν άειδε Θεά, ως εις την διήγησιν του Κολοκοτρώνη, όταν επέτυχα γνήσια να την αρπάξω από τα χείλη του , ακούς τα τρία πουλάκια κάθονται. Κατώτερος ο Κολοκοτρώνης από τους δύο προγενεστέρους του εις την τέχνην , όσον τα τρία πουλάκια κατώτερο από το Μήνιν άειδε Θεά, αλλ’ ανώτερος πάλι επειδή όσα έπραξε αυτός και οι συνόμοιοί του διηγείται , πριν τα γράψει με το κοντύλι τα εχάραξε με το σπαθί του , καύχημα που δεν έχουν οι άλλοι δύο. Ομοιάζει τω όντι ως ο Αγαμέμνονας , ο Οδυσσέας ή ο Διομήδης να ήθελε γράψουν το στρατιωτικόν τους ημερολόγιο , και να εσώζετο..."

ιδεολογική προκήρυξη !

.

.

.

.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ

Ελληνική νομαρχία

Ἀλλὰ τί ἐστὶ ἐλευθερία;

Εἰς τὴν ἀναρχίαν, ὦ Ἕλληνες, ἐλεύθεροι εἶναι μόνον οἱ ἰσχυρότεροι,

εἰς (1) μὲν εἰς τὴν μοναρχίαν,

οὐδεὶς δὲ εἰς τὴν τυραννίαν,

καὶ ὅλοι εἰς τὴν νομαρχίαν.

.

Ὅθεν, κατὰ μὲν τοὺς πρώτους ἡ ἐλευθερία ἄλλο δὲν εἶναι, εἰμὴ ἡ ἐκτέλεσις τῆς θελήσεως τοῦ καθενός, ἐπειδή, εὑρισκόμενοι χωρὶς νόμους, καὶ χωρὶς κριτάς, ὁ μὲν ἅρπαξ ὀνομάζει τὰς ἁρπαγάς του ἀποτέλεσμα τῆς ἐλευθερίας του, ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἄσωτος τὰς ἀσωτίας του, καὶ ὁ κακὸς τὰς κακίας του.

.

Κατὰ δὲ τοὺς δευτέρους, ὡσὰν ὁποὺ ἐπώλησαν τὴν ἐλευθερίαν τους ἑνός, ἄλλο δὲν ἐννοοῦσι μὲ αὐτὴν τὴν λέξιν, εἰμὴ τὰς προσταγὰς τοῦ κυρίου των, καὶ εἶναι μόνον ἐλεύθεροι διὰ νὰ τὸν ὑπακούωσι. Ὁ τύραννος δὲ καὶ οἱ δοῦλοι του ἀγνοοῦσι παντάπασιν τοιαύτην λέξιν, ἐπειδὴ ποτὲ δὲν τὴν ἐδοκίμασαν, διὰ νὰ ἔχουν ἰδέαν περὶ αὐτῆς.

.

Ὑπὸ τῆς νομαρχίας, τέλος πάντων, ἡ ἐλευθερία εὑρίσκεται εἰς ὅλους, ὡσὰν ὁποὺ ὅλοι κοινῶς τὴν ἀφιέρωσαν εἰς τοὺς νόμους, τοὺς ὁποίους διέταξαν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, καὶ ὑπακούοντάς τους, καθεὶς ὑπακούει εἰς τὴν θέλησίν του, καὶ εἶναι ἐλεύθερος.

Ἰδοὺ λοιπόν, ὁποὺ κατ᾿ αὐτοὺς ἡ ἐλευθερία εἶναι ἡ ὑπακοὴ εἰς τοὺς νόμους, καὶ ἐν ἑνὶ λόγῳ, ἄλλο δὲν εἶναι ἡ ἐλευθερία παρὰ ἡ αὐτὴ νομαρχία.

Αὐτὴ εἶναι, ἀγαπητοί μου, ἐκείνη ἡ ἐλευθερία, ὁποὺ ἄλλοι μὲν ἀστοχάστως ἐνόμιζον τὴν ἀπώλειαν, ἄλλοι δὲ παραφρόνως τὴν ἀπείθειαν, καὶ ἄλλοι ἄλλως, ὡς ἡ ἀπαιδευσία ἐδίδασκε τὸν καθένα, ἄφευκτα ἀποτελέσματα τῆς δουλείας, ἡ ὁποία ἐβαρβάρωσεν τοὺς ἀνθρώπους, κατέφθειρεν τὰ ἤθη, καὶ ἐξ αἰτίας της ἡμεῖς διαφέρομεν τόσον ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, ὁποὺ εἰς μερικοὺς φαινόμεθα ἀλλοτρίου γένους.

.

.

.

.

.

.

Γράφτηκε γύρω στα 1806

και τυπώθηκε τον ίδιο χρόνο πιθανόν στη Μπολόνια της Ιταλίας...

.

.

.

.

.

.

.