Τον χειμώνα ετούτο (του 2020...)

άμα τον πηδήσουμε

γι άλλα δέκα χρόνια

άιντε....

επετειακό...

Ήταν ένα παράξενο τείχος

Ήταν ένα παράξενο τείχος
σαν τη λωρίδα του Mobius
είχε μία πλευρά μονάχα
η άλλη δεν φαινόταν:
η αόρατη πλευρά
του φεγγαριού.
Μερικοί όμως έτρεχαν 
κόντρα στις σφαίρες,
να κόψουν το αγκαθωτό νήμα
του τερματισμού
με το στήθος τους, να δώσουν
μιά σπρωξιά στη μπάλα
κατεδάφισης:
το εκκρεμές του αόρατου
ρολογιού.
Στις 9/11/ 89,
στο ημερολόγιό μου
έχω γράψει:
"Η Νατάσσα άλλαξε
ένα δόντι μπροστινό
κι η Λίζα γιά πρώτη
φορά στάθηκε στην κούνια
όρθια μόνη της".

Βέρα Ανατόλιεβνα Πάβλοβα

μετάφραση

Γιώργος Τσακνιάς

πολύ καλό το άρθρο του  Βαγγέλη Ιντζίδη

Εκπαιδευτικές επιλογές και διεθνής θέση της Ελλάδας

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/205818_ekpaideytikes-epiloges-kai-diethnis-thesi-tis-elladas

Σε μαύρο και στενό καιρό

Θεός να τα φυλάει

τα Ελληνόπουλα !

Also Sprach

Μαρία Ευθυμίου :

“Μέχρι τη δεκαετία του 1980, τα ελληνικά δημόσια σχολεία θεωρούνταν σοβαρά και φερέγγυα. 

Στη γενιά μου κάναμε μάθημα και τα Σάββατα, δίναμε δε συχνότατα εξετάσεις ανά μάθημα και συνολικά. Έτσι, δεν είχες περιθώριο να αδιαφορείς και να αμελείς τη δουλειά σου, καθώς οι βαθμοί δεν δίνονταν εύκολα, ενώ δεν ήταν καθόλου απίθανο να βρεθείς μεταξεταστέος τον Σεπτέμβριο σε ένα ή περισσότερα μαθήματα ή, ακόμα, να αναγκαστείς να επαναλάβεις την τάξη.

Πιστεύω ότι αυτό το εκπαιδευτικό κλίμα είχε, στη βάση του, μία σοφία και μία ισορροπία. Τούτο φάνηκε όταν, από τη δεκαετία του 1980, υιοθετήσαμε μια τελείως αντίθετη εκπαιδευτική κατεύθυνση. Το σχολείο έπαψε να είναι απαιτητικό, όλοι οι μαθητές  περνούν τη χρονιά παρακολουθήσουν δεν παρακολουθήσουν, εργασθούν δεν εργασθούν, αποδώσουν δεν αποδώσουν , μάθουν δεν μάθουν. Και, βέβαια, όλοι βαθμολογούνται με Α στο δημοτικό και με 20 στο γυμνάσιο και στο λύκειο, προκειμένου, υποθέτω, να είναι η παιδεία “λαϊκή”, “μη ταξική”, “μη ανταγωνιστική” και “να μην ταράζει τον ευαίσθητο ψυχισμό των παιδιών”.

Τούτο θεωρώ ότι είναι βλαπτικό για τους νέους, αλλά και για όλη την κοινωνία μας. Κι αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται γενικά από το χαώδες, από το ασυνεπές, από το υπερπροστατευτικό, από την έλλειψη πειθαρχίας εσωτερικής και κοινωνικής , από την τάση για φυγοπονία, αναβλητικότητα και ήσσονα προσπάθεια.

Το τότε σχολείο – ένα σχολείο συστηματικής, στοχευμένης, συγκροτημένης και απαιτητικής εκπαίδευσης – αποτελούσε δικλείδα ασφαλείας γιατί, έστω σε κάποια περίοδο της ζωής σου , μάθαινες την έννοια του ορίου, της απαιτητικότητας, καθώς και την έννοια του σεβασμού αρχών, ατόμων και συνόλων.

Χώρες από τις οποίες υιοθετήσαμε το μοντέλο της χαλαρότητας έχουν αντίθετες συνολικές πραγματικότητες από εμάς : καθώς οι κοινωνίες τους είναι κοινωνίες πειθαρχίας , απαιτήσεων, κανόνων και αυστηρότητας , ένα χαλαρό σχολείο μπορεί να λειτουργήσει εξισορροπητικά στον ψυχισμό των παιδιών και μελλοντικών πολιτών τους.

Άλλα τα κοινωνικά και νοοτροπιακά δεδομένα εκεί, άλλα εδώ. Η τυφλή αντιγραφή συνιστά λάθος βαρύ, του οποίου τα αποτελέσματα είναι ήδη φανερά στο μαθησιακό επίπεδο των εκατοντάδων χιλιάδων (!) “αριστούχων” αποφοίτων των σχολείων μας. Ου μην αλλά, και στην κοινωνική και πολιτική (με την έννοια του πολίτη) συμπεριφορά τους.

Μία ακόμα εθνική καταστροφή , φρονώ. Και θλίβομαι . Βαθύτατα.  

από το βιβλίο

"Μόνο λίγα χιλιόμετρα.

Ιστορίες γιά την Ιστορία"

Ολίγα γιά τον Κορινθιακό Κόλπο !  

photos

q.l.

τμήμα, από άρθρο της  Χαράς Τζαναβάρα :

“Ο Κορινθιακός αποτελεί την επιτομή του θαλάσσιου οικοσυστήματος, 
μια γοητευτική μικρογραφία της Μεσογείου, με τα λιβάδια της Ποσειδωνίας, 
τους υφάλους και τους μοναδικούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς”, 

εξηγεί στην "Εφημερίδα των Συντακτών" η Μαρία Σαλωμίδου, 
ερευνήτρια του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Μελετών (ΕΛΚΕΘΕ) και υπεύθυνη του διεπιστημονικού προγράμματος αξιολόγησης των θαλάσσιων ειδών και οικοτόπων στη χώρα μας.

Συμμετέχει στη μελέτη του Κορινθιακού από το 2009 και διαπιστώνει ότι λόγω της υπεραλίευσης έχουν χαθεί τα φύκια σε μεγάλη έκταση.

Ανησυχητική χαρακτηρίζει τη συνεχή μείωση του πληθυσμού των σαργοειδών ψαριών, που είναι εξειδικευμένοι θηρευτές των αχινών, οι οποίοι αποκαλούνται “τα κατσίκια της θάλασσας”, γιατί προκαλούν υποβρύχια ερημοποίηση.

Απειλή είναι και η παράνομη αλιεία του πετροσωλήνα, για τη συλλογή του οποίου καταστρέφονται τα βράχια των ακτών!

Προβλήματα όμως δημιουργούν και οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη οικιστική ανάπτυξη που έχει επεκταθεί σχεδόν σε όλο το μήκος της βόρειας ακτογραμμής της Πελοποννήσου.

Στο θαλάσσιο οικοσύστημα του Κορινθιακού δεσπόζουσα θέση έχουν τα λιβάδια της Ποσειδωνίας, που αναπτύσσονται κοντά στις ακτές αλλά φτάνουν και σε βάθος έως 60 μέτρα.

Στην πλειονότητά τους βρίσκονται κοντά τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας, από την Ιτέα ώς τη Ναύπακτο και ανοιχτά του Λουτρακίου.

Φιλοξενούν πάνω από 400 είδη φυκιών και χαρακτηρίζονται οικότοποι προτεραιότητας, με βάση τις κοινοτικές οδηγίες, γιατί παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναπαραγωγή των ψαριών και τη διατήρηση των υπόλοιπων θαλάσσιων οργανισμών.

Ιδιαίτερα οι γόνοι, τα νεογέννητα ψάρια, βρίσκουν σ' αυτά καταφύγιο για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να φτάσουν με τη σειρά τους σε αναπαραγωγική ηλικία.

Η παρουσία τους μειώνει επίσης την κινητική ενέργεια του νερού και λειτουργεί ως φυσικό φράγμα που προστατεύει την ακτογραμμή από τη διάβρωση ενώ συμμετέχει καθοριστικά στην οξυγόνωση του θαλάσσιου νερού.

“Συνθέτουν ένα βενθικό σύστημα”, αναφέρει η Μαρία Σαλωμίδου και σπεύδει να προσθέσει ότι ο όρος προέρχεται από την αρχαία λέξη “βένθος”, που σημαίνει βυθός.

Κοράλλια και γοργόνες

Ευχάριστη έκπληξη είναι η αναφορά της στα κοράλλια που έχουν εντοπιστεί κοντά στις ακτές της Αιγιαλείας. Οι αποικίες με τις γοργόνες, που σπάνια απαντούν σε ελληνικές θάλασσες, αναπτύσσονται σε σύνθετες μορφές σχήματος βεντάλιας, με εντυπωσιακές κίτρινες και κόκκινες συστάδες, ενώ υπάρχουν λίγες ροζ που θεωρούνται ιδιαίτερα σπάνιες.

Η δημιουργία τους, όπως μας εξηγεί η ερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ, οφείλεται στα κρύα νερά της περιοχής που συμβάλλουν στον μηχανισμό στερεοποίησης των φερτών υλικών που καταλήγουν στη θάλασσα από τους χειμάρρους και τα ποτάμια των βόρειων ακτών της Πελοποννήσου.

“Το θαλάσσιο οικοσύστημα είναι όπως αυτό της ξηράς, με τα δάση και τα ποτάμια του”, επισημαίνει και διαπιστώνει πως “ο Κορινθιακός δέχεται πιέσεις, αλλά αντιστέκεται”.

Τα τέσσερα είδη δελφινιών και η ανάγκη προστασίας τους.

Στα νερά του Κορινθιακού βρίσκουν καταφύγιο τέσσερα είδη δελφινιών, 
που αξιοποιούν το μεγάλο βάθος του κόλπου το οποίο φτάνει σε ορισμένα σημεία τα 930 μέτρα.

Τα ζωνοδέλφινα, τα σταχτοδέλφινα, τα ρινοδέλφινα και κυρίως τα κοινά δελφίνια, τα οποία έχουν εξαφανιστεί από πολλές θαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου και γι' αυτό έχουν καταχωριστεί στα απειλούμενα είδη.

Η ομορφιά και η σημασία τους δεν είναι τα μόνα στοιχεία που τα κάνουν ξεχωριστά. 
Αποτελούν μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στον κόσμο που τα τέσσερα αυτά είδη ζουν σε κοινά κοπάδια δημιουργώντας μια μικτή κοινωνία.

Οι αιτίες αυτής της ειρηνικής συνύπαρξης δεν είναι γνωστές, αλλά έχει ενδιαφέρον η επισήμανση από τον Αλέξανδρο Φραντζή, πρόεδρο του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών “Πέλαγος”.

Μιλώντας στη συνεδρίαση της επιτροπής περιβάλλοντος της Βουλής επισήμανε ότι πρόκειται για διαφορετικά είδη του ζωικού βασιλείου και επικαλέστηκε τη γάτα και την τίγρη, αποκαλύπτοντας ότι “απέχουν μεταξύ τους γενετικά, δεν αναπαράγονται μεταξύ τους, δεν εκπέμπουν τα ίδια σήματα για να μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους”!

Είναι μία από τις συνολικά τρεις ιδιαιτερότητες των δελφινιών του Κορινθιακού.

Το ζωνοδέλφινο είναι καθαρά πελαγικό είδος, όμως βρέθηκε πριν από πολλές χιλιετίες στον Κορινθιακό και εγκλωβίστηκε.

Στην πάροδο του χρόνου όμως βίωσε και μια ενδιαφέρουσα βιολογική εξέλιξη που έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αφού δημιουργήθηκε ένα μοναδικό υβρίδιο με το κοινό δελφίνι.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πολύ πρόσφατα η IUCN, η διεθνής ένωση για τη διατήρηση της φύσης, που συντάσσει τη βίβλο με τα απειλούμενα είδη, ανακήρυξε τον Κορινθιακό σημαντική περιοχή για τα θαλάσσια κήτη και ζητά τη λήψη μέτρων για την προστασία τους.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

VΙI.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

V.

Αινεία, 

τον πατέρα φέροντα

η αληθινή ζωή

"Λοιπόν ! λέγω εις τον πατέρα μου , ανάβηθι επί των ώμων υιού ˙ θα σε βαστάσω, και το φορτίον τούτο θα με ήναι ελαφρόν. Ό, τι και αν συμβή, ή θα διατρέξωμεν τους αυτούς κινδύνους ή θα σωθώμεν ομού".

Ελεύθερη Μετάφραση

Βιργιλίου Αινειάδα

Βιβλίο Β’ στίχ. 707 – 710

Μετάφραση κατά λέξη

"Λοιπόν άγε, προσφιλές πάτερ,

Επίθεσον σαυτόν επί του ημετέρου τραχήλου ˙

Εγώ θα υποβάλω τους ώμους,

Ουδ’ αυτός ο κόπος (το βάρος)

Θα με βαρύνη.

Εις οιανδήποτε θέσιν  τα πράγματα περιπέσωσι

Είς και μόνος

Και κοινός κίνδυνος,

Μία σωτηρία θα υπάρχη δι αμφοτέρους."

Αινεία, 

τον πατέρα φέροντα

η τέχνη

"Απεμακρύνθην λοιπόν ,

Και βαστάζων τον πατέρα μου επί των ώμων μου

Έφθασα εις το όρος."

Ελεύθερη Μετάφραση

Βιργιλίου Αινειάδα

Βιβλίο Β’ στίχ. 804

Μετάφραση κατά λέξη

"Απεχώρησα,

Και τον πατέρα αναλαβών (επ’ ώμων),

Διηυθύνθην προς το όρος."

Στο διαδίκτυο, το Πανεπιστήμιο Κρήτης έχει δημοσιεύσει την μετάφραση

Βιργιλιος Αινειαδα - Scribd

(ΕΚΔΙΔΟΤΑΙ

υπό ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΟΤΑΡΗ

Εν Αθήναις

Βιβλιοπωλείον ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΟΤΑΡΗ

42 Οδός Ερμού αριθμός 42

1890)

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

IV.

γιά τη γιορτή της μάνας !

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

IIΙ.

Ναζίμ Χικμέτ

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας 
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο, κει που εβάδιζε.

Να, το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, 
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, 
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, 
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.