vorias είπε...

Διαβάζεις πάνω σ' εκείνο το τραπέζι

χίλια σημάδια της ζωής μας,

είναι και το κάψιμο από κάποιο σέρτικο τσιγάρο,

είναι που πονάει κι η χαρακιά απ' το σπασμένο το ποτήρι

-ααα μπράβο! Δίπλα στο τασάκι... ακριβώς.

Δυο δάχτυλα παραδίπλα είναι και το δάκρυ του κυρ Λάμπρου

που έχασε το γιό του απ' την πρέζα.

Εκείνο το δάκρυ έγινε κόμπος μέσα στην μπογιά του τραπεζιού

κι ακόμα καίει

σε τούτη την απόμερη γωνιά

του καφενείου.

κάθε που γράφεις,

παρηγοριά μας είσαι

και στήριγμα

.

κυρ Βαρδάρη

:)

vorias είπε...


Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
Κάμε να σ' ανταμώσω,
κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου

Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας
Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανέναν
κι ούτε κανένας με γνώριζε.

Μανώλης Αναγνωστάκης

:)