Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008
Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2008
Το αυγό του φιδιού και η σιωπή των αμνών !
σκέφτομαι...
ας τολμήσει
ο καθείς από μας
μιά συνειδητή,
απλή,
σημαντική πράξη
προσωπικής - κοινωνικής αντίδρασης
απέναντι
που κατακλύζουν τα σπίτια μας...
Οι άνθρωποι του πνεύματος,
πού διάβολο βρίσκονται κρυμμένοι;
Ας ξελαγουμιάσουν, επιτέλους !
Γιατί δεν αντιδρούν ;
γιατί σιωπούν ;
γιατί σιωπούν ;
.
.
δίνω εδώ μιά σκέψη,
που διατύπωσα πριν 7 χρόνια, και ξανά πριν 3 χρόνια,
μα τα ίδια εξακολουθώ να σκέφτομαι, σήμερα ακόμα,
θεωρώντας τα επίκαιρα :
Το πρόσωπο του θηρίου, σήμερα έχει αλλάξει .
Ο ολοκληρωτισμός, δεν έχει πιά να κάνει, τουλάχιστον στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, με στρατιωτικούς , με επίορκους συνταγματάρχες , με πολυβόλα και με κανόνια .
η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι μητέρες, μα και όσοι θέλουν να λέγονται πνευματικοί άνθρωποι , οι άνθρωποι της εργασίας και της τέχνης
να αναπτύξουν τις αντιστάσεις τους ,
να βγάλουν προς τα έξω τη διαφωνία τους και
να ορθώσουν το ανάστημά τους.
Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2008
-το «επίπεδον» της γης δηλαδή-…
Πριν 10 μέρες περίπου, Σάββατο πρωί, άκουσα στο ραδιόφωνο, μια πολύ καλή συνέντευξη της Μάγιας Τσόκλη στον δημοσιογράφο Δημήτρη Γιατζόγλου.
Μου αρέσει, που η Μάγια Τσόκλη έχει καθιερώσει στις μέρες μας, την ταξιδιωτική δημοσιογραφία !
Όσο να πεις, μια ευγενική ματιά είναι, μέσα σ’ αυτόν τον οχετό, που λέγεται τηλεόραση…
Μεγάλο μέρος της συζήτησης, εξελίχθηκε γύρω απ' το Αφγανιστάν, όπου, αναφέρθηκε ο σπουδαίος περιηγητής
Ibn Battuta
- το πέλαγος της άγνοιάς μας ! πρώτη φορά τον άκουγα ! αναγκάστηκα κι έψαξα όμως…
έτσι, σας στέλνω λίγα σημεία αναφοράς, αν θέλετε να διαβάσετε, γι αυτήν την σπουδαία προσωπικότητα…
Ο Ιμπν Μπατούτα της Ταγγέρης
- le voyageur berbère
nommé le « Marco Polo » de l'islam 
Le “globe-trotter” de l’Islam
24 Φεβρουαρίου 1304, - 14ος αιώνας -, γεννιέται ο Άραβας -περιηγητής- Ιμπν Μπατούτα
Αναφορές και διηγήσεις :
1. - “Ο Ιμπν Μπατούτα, είχε γεννηθεί την ίδια μέρα με αυτόν : 24 Φεβρουαρίου. Ο Μαροκινός είχε διανύσει μια τεράστια απόσταση, κι αυτό επειδή είχε σαν αρχή να μην κάνει τον ίδιο δρόμο δεύτερη φορά.
"Ποτέ τον ίδιο δρόμο δεύτερη φορά;" ρωτούσε η δασκάλα του.
"Ποτέ", του απαντούσε η Βιργινιώ, "Συνάντησε βασιλείς και σουλτάνους, αλλά ο μόνος που τον γοήτεψε ήταν ένας σούφι που έτρωγε ψάρια από τους βάλτους".
"Και πως άρχισε να ταξιδεύει;"
"Μετά από ενα όνειρο. Είδε ότι πετούσε πάνω σε ένα πουλί. Το πουλί τον πήγε σε μια μεγάλη σκοτεινή πόλη. Την Ανατολή".”
(http://www.panteion.gr/~lapsusl/v/_Autumn_2002/sy_arkoudeas.htm)
Ibn Battuta, Travels in Asia and Africa, εκδ. και μετάφρ. στα Αγγλικά H.A.R. Gibb (New York 1929 και 1969), σσ. 135,136,141,151.
http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/constantelos_martiries_ch2.html
3. - Η Αραβική επιστήμη έδωσε προτεραιότητα στη Γεωγραφία, με τη σκέψη μιάς γρήγορης εξάπλωσης του Ισλάμ στη γη, από τη Σιβηρία μέχρι την Ινδία και από την Ανατολική Αφρική, μέχρι την Ισπανία.
Το έργο του Πτολεμαίου «Σύνταξις» και πολλά έργα αρχαίων Ελλήνων μεταφράστηκαν στα Αραβικά.
Σημαντικές ήταν οι γνώσεις των Αράβων για τη φυσική γεωγραφία, καθώς επίσης και για τα κλιματικά φαινόμενα (μουσώνες κ.τ.λ.).
Έδωσαν πολυάριθμες περιγραφές ταξιδιών και πρόσεξαν ιδιαίτερα την Οικονομική Γεωγραφία.
Στους σπουδαιότερους Άραβες γεωγράφους, συγκαταλέγονται ο Ίμπν Μπατούτα, ο Μασούντ και ο Ίμπν Χακάλ.
Στις αρχές του Μεσαίωνα, η θέση της Γεωγραφίας στη Δύση, ήταν η ίδια με αυτή, της Βυζαντινής περιόδου.
Η Αγία Γραφή ήταν η αφετηρία και ο γνώμονας όλων των επιστημών, κατά συνέπεια και της γεωγραφίας.
(http://www.geo.auth.gr/322/chapter015.html)
4. - Ο Άραβας περιηγητής Ίμπν Μπατούτα, ένας από τους σημαντικότερους του Μεσαίωνα ονομάζει "Αλ Τουρκίγιε" την Ανατολία, εξηγώντας όμως παράλληλα ότι είναι η "χώρα των Ρουμί", δηλαδή η χώρα των Ρωμιών, των Ελλήνων.
http://www.euxintv.net/istorika-arthra/agtzidis/08.php
5. - περί της ονομασίας της Κωνσταντινούπολης – Ισταμπούλ
«Ποιά ονομασία όμως χρησιμοποιούν οι ξένοι;
Για να ξαναγυρίσομε όμως στην Πόλη, οι μουσουλμάνοι έμαθαν όπως ήταν φυσικό πολύ γρήγορα τη λαϊκή ονομασία της Κωνσταντινούπολης.
http://www.phorum.gr/archive/post/_-53802-51.html
και
http://www.kemo.gr/archive/papers/Karra.doc
6. - Μετά τις πυραμίδες της Αιγύπτου, ο φάρος της Αλεξάνδρειας είναι το μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια μνημείο της περιοχής που κατάφερε να διασωθεί εώς την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του από τρεις σεισμούς που έλαβαν χώρα το 796 π.Χ., το 1303 και το 1323 μ.Χ. Το 1323 ήταν η χρονιά που ο Άραβας επισκέπτης Ίμπν Μπατούτα δεν μπορούσε να εισέλθει στον φάρο από τα πολλά ερείπια που είχαν συγκεντρωθεί
Φάρος της Αλεξάνδρειας - Faros tis Αlexandreias - Wikipedia.gr
7. - ….. τη γιγαντιαία επιχείρηση που έχει γίνει ο τουρισμός και τις μεγάλες διαφορές που τον χωρίζουν (αλλά και κάτι απροσδιόριστο που τον ενώνει) με το αργό λίκνισμα του Ιμπν Μπατούτα πάνω στη ράχη της καμήλας του όταν ξεκινούσε από την Ταγγέρη, το 1325, να πάει να διασχίσει όλο το σβέρκο της Αφρικής, μέχρι την Κίνα και να καταγράψει ένα από τα πιο γοητευτικά ταξίδια της ανθρωπότητας. Υπάρχει μυθολογία μπόλικη για τα ταξίδια, δεν είναι μόνο ο Μπατούτα. Και στις μέρες μας υπάρχει μια άνθηση του ταξιδιωτικού πνεύματος.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_08/09/2002_36994
8. - Υπάρχουν πολλοί γνωστοί περιηγητές στην Ιστορία. Ο Μάρκο Πόλο διέτρεξε συνολικά 22.000 χιλιόμετρα.
Ταξίδια στην Ασία και την Αφρική 1325-1354
Είναι όμως τόσο δύσκολο για εμάς - τώρα πια - να μπορέσουμε να φτιάξουμε τον κόσμο τους και να τους κρίνουμε γι’ αυτό που ήσαν. Οι ιστορίες βέβαια, και οι βιογραφίες που έχουν διασωθεί είναι πάμπολλες, αλλά είναι κάτι πολύ επίπονο για τον ιστορικό, το να μπορέσει να διαλέξει τα σωστά στοιχεία - λόγω της πληθώρας των ανακριβειών - εκείνα, που θα τον βοηθούσαν να πλάσει σωστά την εποχή εκείνη.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ξεχωρίζουν και τα γραφτά του Ιμπν Μπαττούτα. Ένα από τα πιο πολύτιμα ντοκουμέντα του 14ου αιώνα. Τα ταξίδια του Ιμπν Μπαττούτα και η περιγραφή τους ρίχνουν άπλετο φως στα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης και μας οδηγούν σε σπουδαία συμπεράσματα για τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων.
Ο Αμπού Αμπνταλλάχ Μωχάμεντ Ιμπν Ιμπραχίμ, γνωστός με το οικογενειακό του όνομα Ιμπν Μπαττούτα, ξεκίνησε σε ηλικία εικοσιενός ετών από την γενέθλια πόλη του την Ταγγέρη για το προσκύνημα στη Μέκκα. Το ταξίδι του όμως δεν σταμάτησε εκεί. Για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια επισκέφθηκε την Αίγυπτο, την Συρία, το Ιράκ, την Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, τις περιοχές του Μεγάλου Χαν των Μογγόλων, την Ινδία. Ο σουλτάνος του Δελχί τον έστειλε σαν πρεσβευτή του στην Κίνα. Το 1349 διέφυγε τον θάνατο από την πανούκλα στη Συρία, και έφθασε μέχρι την Ανδαλουσία, και κατόπιν επισκέφθηκε την Χώρα των Μαύρων, στον Νίγηρα ποταμό, που φημιζόταν για τον αμύθητο πλούτο της.
Είναι ο μοναδικός περιηγητής του Μεσαίωνα που επισκέφθηκε τις χώρες όλων των μουσουλμάνων αρχηγών του τότε γνωστού κόσμου, ένα ταξίδι 75.000 περίπου μιλίων.
Εκδόσεις Στοχαστής
En 1325, il entreprit son pèlerinage à La Mecque, tardant une année pour rejoindre les villes saintes de Médine et de La Mecque et ainsi accomplir l’objectif initial de son voyage. Peu après, il parcourut le monde comme jamais personne ne l’avait fait auparavant, effectuant une série de voyages qui le mèneront durant près de vingt ans en des lieux comme l’Inde, les Îles Maldives, Ceylan, le Bengale, Sumatra, la Chine, l’Asie Mineure, la Russie Orientale, le Yémen, la Somalie, Oman…

Ibn Battuta in Delhi
καλή, Κυριακάτικη μέρα !
Υ.Γ
Η abttha είπε...
ευτυχώς που το αναφέρεις, μα το βάζω εδώ και πιο ξεκάθαρο:
Ιμπν Μπαττούτα, Ταξίδια στην Ασία και στην Αφρική 1325-1354,
εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 1990
Παρασκευή, Ιανουαρίου 25, 2008
Όλα για τη γραφή, το λόγο, πρώτιστα τον ελληνικό,
αλλά και σε άλλες γλώσσες ας εκφραζόμαστε, και να διεθνοποιούμε τη σκέψη την ελληνική.
Η σκέψη κι η καλλιτεχνία, σε όποια γλώσσα κι αν αποδοθούν, με οποιαδήποτε τεχνοτροπία, είν' το ένα και το αυτό.
Η φιλοσοφία θέλει οπαδούς κι ακροατές.
Ας κάνουμε το διαδύκτιο ένα χώρο που να ενώνει το βαθυστόχαστο λόγο*1, εδώ που δεν υπάρχουμε εμείς ως οντότητες.
Σ' αυτό το χώρο δεν είθισται, ούτε και μπορούμε να είμαστε εγωϊστές και κενόδοξοι.
Εδώ, που δεν είμαστε παρά μια ψηφιακή απεικόνιση του ίδιου μας του είναι.
Με όπλο το λόγο και την εικόνα, εγώ προτάσσω την ποίηση σαν όπλο μου.
Να πολεμήσω στο πλάι σας θέλω, κι αν η διάλεκτός μου ειν' κυπριακή, την αρχαία και τη νέα ελληνική διδάκτηκα.
Θα ήθελα να γράφω, όσο μπορώ, πιο κοντά στο αμιγή λόγο τον ελληνικό, αφαιρώντας κάθε λογής ξενόφερτα στοιχεία και τρόπους σκέψης και έκφρασης. Όσο μπορώ...
Σας καλούμε να προτάξετε κι εσείς ό,τι ασκείτε ως τέχνη, για να υπεραμυνθούμε την ελληνικότητα μπροστά στην απειλή της παγκοσμιοποίησης του λεκτικού διαδικτύου.
Πίνακες, στίχους, ποιήματα, δοκίμια, ιστορίες, απόψεις.
*2. Ό,τι έχει ο καθένας ως όπλο. Σας καλούμε να κράζετε *3 σε όλα τα μπλογκς, σε όλους τους φίλους σας, την αγάπη σας για το λόγο τον ελληνικό, γράφοντας αμιγώς ελληνικά.
Όσο μπορείτε.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2008


Σοφοκλής Χρήστου
Πρεσβευτής Ελληνισμού 2007
Τι λέει, η Πρόσκληση :
Το Κέντρο Τεχνών στο ACS, φιλοξενεί σε συνεργασία
Ο ζωγράφος εμπνέεται από το αστικό τοπίο, τη φύση, και την καθημερινότητα του ανθρώπου. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγίας Παρασκευής και το Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου
Είσοδος ελεύθερη
Διάρκεια Έκθεσης έως 31 Ιανουαρίου 2008.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα –Παρασκευή 10:00 – 17:00
-δανειζόμενη και κάποιες λέξεις, από την κριτικό τέχνης κυρία Αθηνά Σχινά - :
Η Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία της Τέχνης
Η Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία της Θέλησης
Τα «μη χρώματα», το κάρβουνο, το μολύβι, το πενάκι και η σινική μελάνη
Σοφοκλής Χρήστου
Ο κυνηγός του φωτός
Ο Ζωγράφος ,
που ακολουθεί με τα σινικά μελάνια και τα κάρβουνά του,
τα μονοπάτια του σκότους.
Μέσα από αυτά, προσεγγίζει το φως και το ζωγραφίζει.Ως παλαιός μεταλλουργός, που αναδεικνύει την λαμπρότητα του σιδήρου.
Διότι, η εσωτερική οικονομία του φωτός, προβάλλει ως καρπός πνευματικότητας και υπέρβασης . Μόνον !
Στα μυστικά τους ραντεβού με το φως πορεύονται τα σκοτεινά αντικείμενα.
Και οι αντανακλάσεις της πέτρας, του ήλιου, του σκότους, του ξύλου, της άμμου, είναι δημιουργήματα στίξεων και λεπτότατων (τριχοειδών) γραμμών.
Στα έργα του ζωγράφου, βυζαντινά τείχη συναντούν τα αρχαία τείχη και αυτά, με τη σειρά τους, τα τείχη του σήμερα και του μέλλοντός μας.
“εγώ, ένα μυρμηγκάκι είμαι”
τον ρώτησα αργότερα, για τούτη την κουβέντα του. Για το πώς προέκυψε δηλαδή…
«γιατί»; με ρώτησε κι αυτός, με τη σειρά του…
«είναι μιά έκφραση που μου αρέσει...", λέω.
Νίκος Γρηγοράκης – κριτικός τέχνης
από την 50χρονη καλλιτεχνική δράση του Σ. Χρήστου,
«ΑΝΑΞΙΑ ΧΕΙΡ ΕΠΟΙΗΣΕΝ».
Καταλαβαίνετε τον παραλληλισμό..»
Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008
ellinida
μας απήυθυνε μιάν όμορφη πρόσκληση !
την ευχαριστώ πολύ, για την εμπιστοσύνη
και απαντώ εδώ, για να μην κάνω κατάχρηση του χώρου της.
Μάλιστα…
Εγώ ασφαλώς, ποιητής, μήτε από μακριά δεν είμαι...
Τον ΤΙΤΛΟ θεωρώ εξαιρετικά υψηλό, για να μπορώ να τον προσεγγίσω.
Σας τοχω ξαναπεί. Ένα μοναχικό μυρμηγκάκι είμαι, που πήγαινε, έλα, πήγαινε έλα ολημερίς, παλεύει με τα χώματα και με βουνά εμπόδια μπροστά του…
Μ’ αρέσει όμως να διαβάζω εσάς, Ποιητές !
Μ’ αρέσει να διαβάζω τις σκέψεις σας. Με γοητεύει !
Με γοητεύει ετούτος ο χώρος της μπλοκόσφαιρας, όπου ελεύθερα οι ψυχές και τα μυαλά εκφράζονται, προσπαθούν, δημιουργούν, ΕΚΦΕΡΟΥΝ κάποτε, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ !
Έναν αλλιώτικο λόγο απ’ αυτόν που συναντάμε έξω, σε κάθε βήμα μας…
Έναν αλλιώτικο λόγο, απ’ αυτόν της T.V., και της φτωχής, πανάθλιας καθημερινότητας και μιζέριας μας.
Θαρρώ, σε τούτον εδώ το χώρο, στο μπλοκοχωριό μας, μπορεί κανείς, αν λίγο ψάξει, να ανακαλύψει πραγματικά διαμάντια.
Πραγματικές ευαισθησίες.
Ανθρώπους αληθινούς,
Ανθρώπους με όνειρα, που μιλάνε γι αυτά.
Ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν τις αλήθειες τους.
Ανθρώπους που άφοβα φτιάχνουν ποίηση.
Ανθρώπους άφοβους.
Γιατί,
Για να φτιάξεις ποίηση,
Θέλει σίγουρα, να μη φοβάσαι, και
Θέλει σίγουρα, να χεις κότσια…
Δεν είν’ η ποίηση πράγμα εύκολο.
Μας πάει πίσω, στην αρχή, στο ποιείν, στη δημιουργία, στο φως και στο σκοτάδι.
Σκληρή είν΄η ποίηση.
Πιο σκληρή απ’ το σκληρό κουκούτσι.
Και τρυφερή είν’ η ποίηση.
Πιο τρυφερή απ’ τον τρυφερόν έρωτα.
Σκληρή σαν τα ανθρώπινα πάθη.
Και σαν τον θάνατο, καμιά φορά.
Δεν είναι ρομαντικό πράγμα η ποίηση.
Πιο αλήθεια απ’ την αλήθεια είναι.
Πιο ρεαλισμός απ’ τον ρεαλισμό
Και πιο ξέσκισμα απ’ το ξέσκισμα.
Και πιο κλάμα απ’ το κλάμα.
Κι απ’ το γέλιο, πιο γελαστή.
Κι απ’ το Ελληνικό φως, πιο φωτεινή.
Και για την εμπιστοσύνη.
Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2008
Σε πεζό λόγο
Είναι,
που
με έμαθες
να ακούω
Να υπακούω
Να αντιλαμβάνομαι
Να επαναστατώ
Να σιωπώ
Να εξηγώ
Να καταλαβαίνω
Ν’ ανοίγομαι
Να χαίρομαι
Να μάχομαι
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να στυλώνομαι
Να πληγώνομαι
Να σπάω
Να στυλώνομαι πάλι
Να ξανασπάω
Να αντιστέκομαι
Να αντιλέγω
Να ιδρώνω
Να ψιθυρίζω
Να μιλώ
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να τραγουδώ
Να γράφω
Να λέω
Να μην κρύβω
Να κρύβω
Να περιμένω
Να σε περιμένω
Να υπομονεύω
Να αγριεύω
Να πονάω
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να δειλιάζω
Να τρέμω
Να μη φοβάμαι
Να διψάω
Να πεινώ
Να γελάω
Να μαλώνω
Να σε μαλώνω
Να παραληρώ
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να ονειρεύομαι
Να σε ονειρεύομαι
Να συγχωρώ
Να κατανοώ
Να ωριμάζω
Να κουρνιάζω
Να ταξιδεύω
Να παίζω
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να ελπίζω
Να ζω
Να παιδίζω
Να φλυαρώ
Να παρακαλώ
Να απελπίζομαι
Να παραφέρομαι
Να ξεκλειδώνομαι
Να υποφέρω
Να δίνομαι
Να υποτάσσομαι
Να κλαίω
Είναι, που με έμαθες
Να έχω θάρρος
Να ομορφαίνω
Να τολμώ
Να πορεύομαι
Να σ’ έχω
Να σε χάνω
Να μην αρκούμαι
Να ζητώ
Να είμαι περήφανη για σένα
Να ευγνωμωνώ
Είναι,
που
με έμαθες
να
αγαπώ










