η ημιτελής συμφωνία

ξύπνησα στων πεύκων
το πρώτο κελάϊδισμα
και σκέφτηκα
πως έμεινε ημιτελής
η περί την "αφοσίωση" συζήτηση.
κι όμως,
αν γνώριζες πόσο
η ίδια η αφοσίωση είναι τέλεια...

Χριστέ, της πικρής ζωής μου, Εσύ,

όταν κάθισα άντικρύ σου

κι είχες τα μάτια τα μεγάλα

χαμηλά

με είδες "τα μικρά μου δάκρυα να κρύβω" ;

.

.

comme tout, d' ailleurs...

απ τα τραγούδια σου
διάβασα απόψε
σε μιά συμπαθητική ποιητική βραδιά,
δυό που μου αρέσουν :

signature

a.k.

1.

Κι αναρωτιέμαι εδώ δα καθιστή
Φθαρτή εγώ
Ένας μικρός, λαβωμένος, μολυβένιος στρατιώτης,
Πίνακες με μεγάλα μάτια
Νaïf, άφθαρτοι
Καθώς η naïvité
Με τ’ άσπρο της πουκάμισο φορεμένο
Ώμοι γυμνοί
Καθώς οι μικρές πορσελάνες limoges
Και το Ρωμαϊκό γυαλί
Άφθαρτα όλα κι αιώνια,
Το νήμα το μεταξωτό , και το μαλλί, και το βαμβάκι,
Η πορφυρή κλωστή κι η χρυσή
Στον αργαλειό δουλεμένη
Στο χέρι κεντήματα
Entre deux βελονάκι στο λινό,
Κι η ανάλαφρη μυρουδιά του ανθρακίτη, απ’ τα παλιά,
Όλα άφθαρτα,
Τα περσικά, ζωγραφιστά με πενάκι
Και σκούρο μπλέ,
Όλα άφθαρτα
Τα κιούπια πηλός και μπακίρι
Τα κοχύλια και τα κουφάρια των αχινών
Προσεχτικά βγαλμένα ένα ένα, αρμυρά και πολύχρωμα
Και του Τζιζάν τα κοράλλια
Και τα ξύλινα, απ’ τον κορμό της τριανταφυλλιάς,
Όλα άφθαρτα

Μόνο το πρόσωπό μου φθαρτό,
Σημαδεμένο
Με τις λαβωματιές του μικρού στρατιώτη
Εκείνο το πρόσωπο
Που κάποτε, όχι μακριά,
Εσύ ονομάτισες

αιώνιο
.
.
.
.
.
2.

-μην έχοντας καμιά σημασία ο χρόνος ο σεπτός,

ο παραβιασμένος-

Ο της αγάπης

μέγας

πάμπλουτος,

ο προλετάριος

της πνευματικότητας

εγώ

.

Φτωχούλης του θεού,

καιόμενος

ευωδιάζοντας

σε θυμιατά της ιεράς Ασίζης,

ή, Σιέννα της αυστηράς,

– σχήμα θαλάσσιας αχιβάδας

εγώ

.

Εγώ ανύπαρκτος

στα όνειρα της θερινής σου ανάπαυσης

κατά το πλάγιασμα της βροχής

σε έντονο φούξια

ατλάζι μαξιλάρι

.

Μηδαμινή παρουσία – απουσία

της ζωής

σου

εδώ εγώ, ο οφείλων στη γη των ανθρώπων,

στη γη των ψυχών,

των χορδών του βιολιού, του μπουζουκιού

και του πορφυρού πάθους της Μεσογείου

.

ιδου εγώ, λοιπόν,

ο οφείλων πάντοτε

ως τάμα

στις πέτρες των δρόμων

στης ασφάλτου το κάμα

στις κροκάλες της θάλασσας

και στις θύνες του ήλιου

σου

τα δύο μου γόνατα

θρυμματισμένα.

.

.

αν είχα κι άλλο χρόνο,

θα διάβαζα κι ετούτα :

.

3.

τρυφερές κορυφές με το χαμηλό πράσινο

ίσα για να μοσχομυρίσουν σκίνο τα κατσίκια

που μασουλάν επίμονα

μαύρα, λιανά.

Σκέφτομαι, μη δεν είναι οι κορυφές τρυφερές,

μα είναι η προσμονή, της οδού που πορεύομαι

Εγώ κι εσύ μαζί

Σώμα και αίμα

Σε τόπο μυστικό

Εσύ, που στις σπουδές σου όλες

Μ’ έχεις εκεί, σιμά,

Στ΄ αριστερό πλευρό σου πλάϊ,

Σαν μικρό σβώλο πέτρινο, λιβάνι του Taif,

να ευωδιάζω.

.

.

.

κι αυτό

.

4.

.

Γυναίκα από σίδερο

Τόσο ευάλωτη μες στην παλάμη του θεού

Τόσο εύθραυστη μες στην παλάμη σου

Τόσο ραγισμένη μέσα στο στόμα σου

Μαγκωμένη στο τείχος των δοντιών σου

Διαλυμένη στο οξύ απ' το σάλιο σου

Κρυμμένη κάτω απ' τις λέξεις σου,

απ' τα σύμφωνά σου, απ' τα φωνήεντα,

τα ερωτηματικά σου,

τις τελείες, τ' αποσιωπητικά, τα κόμματα

.

Γυναίκα εύθραυστη

αγέρας κι υποψία

στα επιφωνήματά σου,

στο χαμηλό σου γέλιο,

τον στεναγμό σου,

την ανάσα,

το ρουθούνισμα

.

Γυναίκα από σίδερο

- ρινίσματα

κολλημένα κατάσαρκα στο σώμα σου

στο στήθος σου επάνω

αριστερά

φτιάχνουνε κίτρινο αστέρι

ανήμερο

.

.

κι αυτό

.

5.

.

Κοιτάζω τη χαρακιά που σκάλισες
βαθειά μες στην παλάμη μου
Άθικτη. Ανεξίτηλη.
Γνωρίζεις, άραγε,
πως η γραμμή της ζωής μου είν’ ετούτη;

.

.

.

κι αυτό

.

6.

.

Καθώς τούτη η άγκυρα

έδεσα.

Σκέφτομαι τι δύναμη έχει η άγκυρα

και τα βράχια στο βυθό ριζωμένα.

Πώς δένουν ατσάλι και πέτρα σκέφτομαι,

και σκοτεινός βυθός

να κρύβεσαι,

να ρχομαι εγώ ύστερα

να σε ψάχνω

απ' όλα τα τραγούδια σου,

είναι κι άλλα, που αγαπάω,

μα έτσι κι αλλιώς

δεν θα προλάβαινα απόψε να διαβάσω άλλο...

signature

a.k.

Sep 27, 2006

Ο άντρας, ξύπνησε στη μέση της νύχτας, έντρομος, κάθιδρος, διαλυμένος, με το όνειρο στα μάτια... Περπατούσε, λέει, στην Αθήνα. Στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι απ' το Hilton, έξω απ' το δασάκι του Ευαγγελισμού, με κατεύθυνση προς το Σύνταγμα. Πήγαινε ήσυχα στη δουλειά του... Απ' την αντίθετη κατεύθυνση του πεζοδρόμιου, ερχόταν προς αυτόν μια κυρία ηλικιωμένη, καλά ντυμένη. Ξαφνικά, η κυρία μόλις έφτασε δίπλα του, τον σταμάτησε και του έδωσε ένα φάκελο. «Είναι μια πρόσκληση», του είπε. Ο άντρας άνοιξε το φάκελο κι έβγαλε από μέσα μια απλή, άσπρη κάρτα, πρόσκληση για ένα κονσέρτο. Ήταν ολόκληρο τ' όνομα της πάνω, όμορφα γραμμένο, καθαρό, ευανάγνωστο. Πρόσκληση σε κονσέρτο για πιάνο. Για κείνη τη μέρα, κι εκείνην ακριβώς την ώρα! Ο άντρας αλαφιάστηκε... «Πώς έχει αυτή κονσέρτο κι εγώ είμαι εδώ; Πώς θα παίξει αυτή, αν δε με δει εκεί; Προλαβαίνω να πάω; Πώς έχει αυτή κονσέρτο κι εγώ είμαι αλλού;»

Sep 28, 2006

Το αυθεντικό όνειρο

.

-αρχές Ιούλη-

.

Τον Ιούνιο, ένα βράδυ, η γυναίκα είδε κάτι στον ύπνο της. Περπατούσε, λέει, στην Αθήνα. Στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι απ' το Hilton, έξω απ' το δασάκι του Ευαγγελισμού. Προς το Σύνταγμα. Πήγαινε ήσυχη στη δουλειά της... Ξαφνικά, μια ηλικιωμένη κυρία που ερχόταν προς αυτήν, απ' την αντίθετη κατεύθυνση του πεζοδρόμιου, την σταμάτησε και της έδωσε ένα φάκελο. «Είναι μια πρόσκληση», της είπε. Η γυναίκα άνοιξε το φάκελο κι έβγαλε από μέσα μια απλή, άσπρη κάρτα, πρόσκληση για ένα κονσέρτο. Ήταν ολόκληρο τ' όνομα του άντρα γραμμένο πάνω, με στρογγυλά γράμματα, καθαρό, ευανάγνωστο. Πρόσκληση σε κονσέρτο για πιάνο. Για κείνη τη μέρα, εκείνη την ώρα! Η γυναίκα αλαφιάστηκε... «Πώς έχει αυτός κονσέρτο κι εγώ είμαι αλλού; Πώς θα παίξει αυτός, αν δε με δει εκεί; Προλαβαίνω τώρα να πάω; Προλαβαίνω τώρα να πάω; Πώς γίνεται, αυτός να χει κονσέρτο, κι εγώ να είμ' εδώ;» Ξύπνησε έντρομη, κάθιδρη, διαλυμένη.

.

.

Here I am, Lord,

ενδεδυμένη τη βασανιστική

αγρυπνία των χρόνων.

Να στέκω εμπρός σου

με τη ντροπή της γύμνιας

στήθους τραυματισμένου.

ector a dit :


Ηριγόνη αραβική συμφωνία
αργά τα βήματα με πάνε
άμμος ουρανός αστέρια ένα
δροσερά κορίτσια κλειστά μπουμπούκια
στο ανοιχτό
λίκνο γή αιθέριας αγκαλιάς
νυχτέρι
αργά τα βήματα με πάνε Ηριγόνη



-γράφω χωρίς τελείες , η τελεία ανήκει σε σένα-

ευχαριστώ

signature

a.k.

Et oui, madame Christine
Οι μικρές θλίψεις στη μέση στην αυλή με τους φοίνικες.
Κι άλλοτε, αγκαλιές γελαστές, καθισμένες σε παγκάκια ή σε όρθια στάση, μπροστά από περικοκλάδες και λευκά αγαλματίδια de la Vierge .
Η Στέλλα, η Νατάσσα , η Δέσποινα,
η Βάντα, η Χαρούλα, η Φάνη,
η Μαργετίνα, η Νίκη, η Θέκλα,
η Νέλυ, η Μυρσίνη, η Ορσαλία,
η Βίκυ, η Έλεν, η Λίλα,
η Καλύνη, η Νινέτα, η Μήτση,
η Γεωργία, η Μαρία.

Σαν αρώματα πασχαλιάς και βιολέτας
Αυτό το πράγμα είναι η απουσία.
Να ξέρεις ότι αυτές είναι εκεί, ήταν εκεί, κι όμως, να μην είναι.

Ατέλειωτα πήγαιν έλα και πονηρά μυστικά
Σε διαδρόμους σκοτεινούς και στενόμακρους

Και τιτιβίσματα
Μπροστά σε σκάλες πλατειές
Σε ξύλινες πόρτες βαρειές
Σε βιτρώ χρωματιστά π’ αστράφτουν στον ήλιο
Σε βιτρώ που ξανάγιναν σήμερα γυαλί σπασμένο
Και άμμος , κι έρημος και καραβάνι στο βάθος
Γιατί αυτό είναι η απουσία
Καραβάνι να φεύγει στο βάθος

Et oui, ma soeur,
Tous ces objets inanimés, qui ont donc leur âme

et qui s'attachent à notre âme
Des rubans, des tabliers, un choeur, une harpe
Et l’ autre choeur, celui de l’ Egypte
“un cherubin dit un jour à mon âme, si tu savais…”Si tu savais, mon âme, un jour
Να ανεβαίνεις σκαλιά, κι άλλα σκαλιά,
Κι ακόμα κι άλλα, ως να φτάσεις σε μιά ταράτσα
Να κάθεστε πλάϊ- πλάϊ, να κοιτάτε τα βράδια τη σκοτεινιά του βουνού.
Αυτό είναι η απουσία
Εκείνο το χέρι βράχος,

Κι η έναστρη σιγουριά του καλοκαιριού, που ήταν και δεν είναι πιά.

Α(η)δωνι, όπως αηδόνι a dit :

.

.

Παιχνιδάκι είναι το παρακάτω,

ιδού οι κανόνες :))

.

Οδηγίες παιχνιδιού :

.

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.


Κι εγώ ΑΣΦΑΛΩΣ επιρρεπής στο παιχνίδι :))

Τώρα εσείς,
τις οίδε, τι βαθυστόχαστα πράματα αναμένετε, να γράψουμε…
Χε,χε :))

Το πρώτο βιβλίο πίσω απ’ το portatif,
δίπλα στο δεξί μου χέρι και στο ποντίκι,
σκαρφαλωμένο πάνω-πάνω στην ετοιμόρροπη στοίβα,
είναι ένα μεσαίου μεγέθους,
σε γλυκό βαθύ καφέ,
δερμάτινο – μαλακό δέρμα, χαραγμένο
“genuine Italian leather – 100% bovine leather”
κι όλο μέσα γραμμένο με μελάνι στο χέρι
(για σκέψου, είχα σκεφτεί κάποτε, να το εκδώσω ως έχει!)

πάμε λοιπόν !

διαβάζω στη σελ. 123

6η περίοδος
το σουρώνετε σε καθαρό γυάλινο μπουκάλι, με φίλτρο γαλλικού καφέ ή τουλπάνι, ως να βγει διαυγές, κρυστάλλινο.

7η περίοδος
το καλό φιλτράρισμα παίρνει ώρες, μην κουραστείτε.

8η περίοδος
παλιά συνταγή της μαμάς μου, προτείνω να κάνετε τη διπλή δόση,
και καλή επιτυχία.
.

Αυτά…

Και

Δίνω πάσα για παιχνίδι σε :

- précieux
- des roses
- ira
- theatre
- flinafos
- barbar
- ange-ta
- bel ami
- ο παλιός είναι αλλιώς
- βαρδάρης
- τρυφερός άνεμος
- νέα συγγραφέας
- arleta mio
- teacher
- babis
- περιηγήσεις ένδον

να είστε όλοι καλά

:)

(Λιτά και ολιγόλογα…)

Χίλια διακόσια είκοσι ένα (1221)

χρόνια μετά,

δεν έχουν νόημα

τα αναθέματα
την Κυριακή της Ορθοδοξίας !

.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας,
η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Αναστύλωση των Εικόνων.
Την Κυριακή αυτή, αποτελούν μέρος του λειτουργικού,
αφορισμοί κατά

του διαχρονικού ελληνικού έθνους και πολιτισμού.

Το 787,
το «Συνοδικόν της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας»,
-τα πρακτικά δηλαδή των αποφάσεων της Ζ’ Συνόδου-,
διατύπωσαν κείμενα αφορισμών και τα καθιέρωσαν
ως μέρος της επίσημης ακολουθίας της ημέρας

ανάθεμα τρις , επί επτά φορές !

σεβόμαστε την παράδοση της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας
δεν μπορούμε όμως να μην εκφράσουμε
την ισχυρή αντίρρηση του απλού πολίτη,
ως προς το να συνεχίζονται σήμερα, * όπου συνεχίζονται,

1221 χρόνια μετά (!), τέτοιου είδους αφορισμοί.
.

Τω καιρώ εκείνω,
εξυπηρέτησαν προφανώς, τον σκοπό, για τον οποίο διατυπώθηκαν.
Σήμερα, * όπου και όταν εκφωνούνται, μονάχα απορία και δυσαρέσκεια προκαλούν στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα.

να έχετε

μιά καλή Κυριακή :)

Να σου δώσω μια
να σπάσεις
Α, ρε κόσμε γυάλινε !

Και να φτιάξω
μια καινούργια κοινωνία
άλληνε;

(γιατί τάχατες ;
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΘΑ ΝΑΙ
αυτή η κοινωνία η «άλληνε»);

Εν έτει 2003, η ομιλούσα ανακάλυψε το διαδίκτυο.
Ξέρετε πώς γίνονται αυτά…
Ενώ έχεις τις δουλειές σου, τις ασχολίες σου, τις συνήθειές σου, τις σταθερές σου, τα καλά και τα κακά σου, ό, τι τέλος πάντων έχεις ή δεν έχεις να ασχολείσαι στη ζωή, να σου, ξαφνικά, τσουπ, σου εμφανίζεται τούτος ο νέος τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας.
Τον ξέρετε καλά, εσείς φίλοι, αυτόν τον τρόπο...
Τον λίγο καινούργιο, τον λίγο απελευθερωμένο, τον λίγο intellectuel, τον λίγο virtuel, τον λίγο ρεαλιστικό, τον λίγο του εσωτερικού ψαξίματος, τον λίγο ακίνδυνο, τον λίγο επικίνδυνο, τον λίγο αμφισβητούμενο, τον λίγο ρομαντικό, τον λίγο μοντέρνο, τον λίγο τρυφερό, τον λίγο σκληρό, τον λίγο φιλικό, τον λίγο εχθρικό, τον λίγο απελευθερωτικό…

Τι είναι «απελευθερωτικό», όσον αφορά στην διαδικτυακή επικοινωνία;

Σίγουρα όχι, το να κρύβεσαι κάτω από μιάν υποτιθέμενη ανωνυμία, να βρίζεις και να βγάζεις τα απωθημένα σου πάνω στους άλλους.
Αυτό είναι απλά και ξεκάθαρα αντικοινωνικό και πρόστυχο.
Δεν συνάδει με το ήθος που πρέπει να επικρατήσει σε τούτους τους χώρους και που έχουμε ευθύνη όλοι εμείς, να το διαφυλάξουμε και να το επιβάλλουμε.

Άλλο είναι, το απελευθερωτικό αυτού του χώρου :
Σκέψου, το λοιπόν, να σου αρέσει μέσα σου, ας πούμε η ποίηση, μα να είσαι λέει ένας άνθρωπος, που ασχολείται επαγγελματικά με άλλα πράγματα, «στεγνά».
Με πράγματα «στεγνά», θέλω να πω, όχι ενασχόληση περί τις τέχνες ή κλάδους ανθρωπιστικούς, μα με εμπόριο, με οικονομία, με λογιστική, με ναυτιλία, με πολιτική, με ασφάλειες, με μηχανολογικά, με συνδικαλισμό, με πωλήσεις, με τραπεζική εργασία, με χρηματιστηριακή εργασία, κ.τ.λ.
Και σκέψου, λέει, εκεί που είσαι με τον πελάτη και προσπαθείς να του πουλήσεις την υπηρεσία σου, να του φτιάξεις ένα συμβόλαιο ή να του φτιάξεις τη χαλασμένη βρύση ή να μιλάτε για τραπεζικές συναλλαγές ή να βρίσκεσαι σε αίθουσα όπου συνδικαλιστές ανταλλάσσουν επιχειρήματα μετά υβρεολογίου, σκέψου λέμε, ν’ αρχίσεις να τους απαγγέλεις Ελύτη. Ή Σαπφώ. Η ψαλμούς από την Παλαιά Διαθήκη.
Χα !
Το σκέφτεστε;
Θα απασφαλίσουν οι άνθρωποι ! θα χάσετε και τους πελάτες :) !

Από αυτήν την άποψη – και όχι μόνο -, το παρόν καινούργιο δίκτυο επικοινωνίας παύλα έκφρασης, είναι για αρκετούς ανθρώπους απελευθερωτικό.
Ανοίγεις μισο ανώνυμα ή επώνυμα - αν οι συνθήκες της ζωής σου στο επιτρέπουν -, έναν δικό σου, προσωπικό χώρο, και δίχως να ενοχλείς τους άλλους, εκφράζεσαι όπως εσύ αγαπάς.
Και βέβαια, στο διαδίκτυο, δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με διευκόλυνση της έκφρασης , της μάθησης και τη διάδοση της πληροφορίας…
Εδώ, εξ ίσου ισχυρός ρόλος, είναι και αυτός της επικοινωνίας…

Θυμάμαι, το 2003, την πρώτη χρονιά δηλαδή, που ασχολήθηκα με το διαδίκτυο.
Πάρα πολύ διστακτικά στην αρχή, πλησίασα σ’ ένα από τα βήματα δημόσιου διαλόγου, σ’ ένα forum, που μου φάνηκε έγκυρο και αξιόπιστο, και όπου, κάποιοι άγνωστοι μεταξύ μας, σχηματίσαμε αυθόρμητα μια παρέα συζήτησης λογοτεχνικής και όχι μόνον…

Θέλω να σας μεταφέρω μονάχα ένα στιγμιότυπο συζήτησης και προβληματισμού της εποχής εκείνης.

Απασχολούμενη ήμουν τότε, με αυτό που αποκαλώ «στεγνά» ζητήματα στη ζωή.
Και άσχετη απ’ αυτά, τα καινούργια…
Συζητούσαμε λοιπόν στο forum με τη φίλη Ph…, και της είπα, θυμάμαι, κάπως έτσι :
«Μην ασχολείσαι και πολύ με το διαδίκτυο, μη δένεσαι, ΔΙΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ… Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ!»

Κι αυτή ήταν η πρώτη διαδικτυακή κατραπακιά, που έφαγα, διότι η απάντηση, μου ήρθε τότε θυμωμένα : Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ !

Ήταν το πρώτο μάθημα που πήρα, σχετικά.
Θα συμφωνήσω σήμερα.
Η ζωή είναι παντού, όπου βρίσκονται οι άνθρωποι.
Κι εδώ γύρω, βρίσκονται άνθρωποι.
Πίσω από κάθε (ψευδ) ώνυμο, υπάρχει ένας αληθινός άνθρωπος, με ψυχή και σάρκα.
Με τα καλά μας, με τα κακά μας, με τις παραξενιές, τις αλήθειες και τα ψέματά μας.
Με τα βάσανα, τις χαρές και τους πόνους μας.
Με τους αγώνες τους καθημερινούς, τις στεγνές δουλειές μας, την σκληρότητα, το μυαλό και τις ευαισθησίες μας.
Έτσι είναι…
Κι απ’ εδώ, όπως κι απ’ αλλού άλλωστε, έχεις την ευκαιρία να κάνεις τις επιλογές σου, με τους ανθρώπους.
Κι έχουμε , ως γνωστόν, αρκετοί ταιριάξει μεταξύ μας, σε ζωντανή, φιλική συντροφιά και παρέα, και μερικές φιλίες από αυτές, εξελίχθηκαν απ’ τις καλύτερες…

Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις,
μου έδωσαν δυό καίριοι προβληματισμοί, που διετύπωσαν δυό syn bloggers.

σκέψεις ελάχιστες,

Περί εφαρμοσμένης προσωπικής ελευθερίας
Στο διαδίκτυο

"μαίανδροι επί υδρίας"


από την πρώτη μέρα λειτουργίας
το δήλωσα :
τούτο το blog
πρεσβεύει
τη συμμετοχική δημοκρατία.


έτσι,

ector a dit :

.
Με χτύπησε κατάκαρδα πνοή ανυψώνουσα πελάγη
απο χείλη αγγείου χαρακιές στη μνήμη
γελαστός πυρετός ωραίος βηματισμός
μαίανδροι επί υδρίας άνυδρο ξεδίψασμα καίει η άμμος τα πέλματα
οδοιπορικό και στίβει παλιό οπωρικό
χυμώδες
κάστρα ανατέλλουν μέσα από ομίχλη

ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΓΗ ΠΟΥ ΑΙΩΝΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΑΣΑΙ , ΓΗ ΑΘΩΡΗΤΗ;

Βολβοί ανοίγουν στο φως πράσινες φλόγες πυρκαγιά πόνος ματιών

Τι κέρασμα θέ μου κατευθεία από την κερασιά ανθισμένο
γυάλιζε ουρανός στο ρακοπότηρο

ector .

ector.