VIII.

Paul Cezanne (1839 - 1906)

βουκολικό

.

γυμνό

λουόμενοι

baigneurs au repos

.

Στο πίσω μέρος αυτού του έργου είναι γραμμένο ένα κείμενο από το ζωγράφο που λέει:

«Θυμάσαι το έλατο, που ήταν φυτεμένο στην άκρη της αψίδας, η κορυφή του οποίου σε προσκαλούσε να έλθεις να δροσιστείς στα πόδια του; Αυτό απεικονίζεται στο έργο μου. Είναι το όμορφο πανύψηλο έλατο, τα φυλλώματα του οποίου προστάτευαν τα κορμιά μας από τις καυτερές ακτίνες του ήλιου, Α! η δύναμη των θεών το προστάτευσε από την οργή των ξυλοκόπων».

Είναι μια επιστολή της νεανικής ηλικίας του Σεζάν που έγραψε στον παιδικό του φίλο Εμίλ Ζολά, ο οποίος είχε μετοικήσει με τη μητέρα του στο Παρίσι.

5 λουόμενοι

απόγευμα στη Νάπολη

.

Torna A Surriento

* αν θέλετε, μπορείτε ν' ακούσετε το τραγούδι.

το έχω περάσει στο jukebox

.

Vide ‘o mare quant’è bello,

Spira tantu sentimento,

Comme tu a chi tiene mente,

Ca scetato ‘o faie sunnà.

.

Guarda, gua’, chistu ciardino;

Siente, sie’ sti sciure arance:

Nu profumo accussi fino

Dinto ‘o core se ne va…

.

E tu dice: "I’ parto, addio!"

T’alluntane da stu core…

Da sta terra de l’amore…

Tiene ‘o core ‘e nun turnà?

.

Ma nun me lassà,

Nun darme stu turmiento!

Torna a Surriento,

famme campà!

.

Vide'o mare de Surriento,

che tesoro tene nfunno:

chi ha girato tutto 'o munno

nun l'ha visto comm'a ccà.

.

Guarda attuorno sti Sserene,

ca te guardano 'ncantate,

e te vonno tantu bene...

Te vulessero vasà.

.

E tu dice: "I' parto, addio!"

T'alluntane da stu core

Da sta terra de l'amore

Tiene 'o core 'e nun turnà?

.

Ma nun me lassà,

Nun darme stu turmiento!

Torna a Surriento,

Famme campà!

Olympia

IX

Paul Cezanne (1839 - 1906)

Ήταν γιος πιλοποιού που ασχολήθηκε με τραπεζικές εργασίες και απέκτησε μεγάλη περιουσία.

Μετά το τέλος του σχολείου στην Aix en Provence, άρχισε να σπουδάζει χωρίς ενδιαφέρον, ύστερα από πίεση του πατέρα του, νομικά. Το 1861 ακολούθησε το φίλο του από τα νεανικά χρόνια, Emile Zola και έφτασε στο Παρίσι, για να σπουδάσει ζωγραφική. Γνωρίστηκε με τον Πικάσο και στη συνέχεια τους Μονέ, Ντεγκά και Ρενουάρ.

Η κοινή έκθεση έργων τους το 1874 χλευάστηκε ως "ιμπρεσσιονισμός".

Λόγω της οικονομικής αποτυχίας αποσπάσθηκε ο Σεζάν από την ομάδα και την επιρροή των φίλων του και επέστρεψε στην Προβηγκία, όπου κατοικούσε και ζωγράφιζε χωρίς την επαφή με τους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού. Το 1886 διακόπτει ο ζωγράφος τις σχέσεις του με τον παιδικό φίλο Emile Zola, επειδή αναγνώρισε τον εαυτό του με δυσμενή παρουσίαση σε κάποιο συγγραφικό έργο του τελευταίου. Τον ίδιο χρόνο πεθαίνει ο πατέρας του Σεζάν και του αφήνει μία σημαντική κληρονομιά.
Στα χρόνια 1887-1899 απομονώνεται ο ζωγράφος όλο και περισσότερο, αδιαφορώντας για την αρνητική κριτική στα έργα του, η οποία γίνεται όμως σταδιακά ασθενέστερη. Μέχρι το 1906, που πέθανε ο Σεζάν, αναγνωρίζεται σταδιακά η ποιότητα των έργων του και ο ζωγράφος γίνεται ευρύτερα γνωστός στη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Από τους πίνακες τού Σεζάν που δημιουργήθηκαν μετά τη φυγή του από το Παρίσι, τοπία, φιγούρες, πορτραίτα κ.ά., απουσιάζουν η ιμπρεσσιονιστική ατμόσφαιρα και το γραφικό ανοικτό - σκοτεινό. Αντίθετα, οι δομές των έργων του Σεζάν, οι οποίες στηρίζονται σε χρωματικές αξίες και παραλλαγές φωτεινότητας, σε καθαρές γραμμές και σε γεωμετρικές φόρμες, περιέχουν ήδη πολλά από εκείνα τα καίρια στοιχεία που θα χαρακτηρίσουν αργότερα τον κυβισμό, τον εξπρεσσιονισμό και την αφηρημένη ζωγραφική.

after Cezanne

1. Caren Yurkovich





2. Cezanne to Picasso

Σας αρέσει ο Cezanne ?

Σας έχω έτοιμον, έναν Cezanne.
Απλά, επειδή βγήκε κομματάκι μεγάλος, και χρειάζομαι χρόνο,
μόλις μπορέσω, θα ξεκινήσω να σας τον στέλνω λίγο-λίγο...

a.k.

Ό, τι έχουμε και δεν έχουμε,
τα δέντρα που αγαπάς
και τα φθινοπωρινά σου σύννεφα.

Τα πυράκανθα,
να μοιάζουν στο πάθος σου
Τα ξυνόδεντρα,
να μοιάζουν στις μυρωδιές μου

Η Μαρία, στην Ευρυδίκη του Gluck*
κι ένα μικρό δάσος με πεύκα
να διαβαίνεις ανάμεσα

Ό, τι έχουμε και δεν έχουμε,
τα βράδυα που υπομονεύω
ν’ ακούσω ανυπόμονο το βήμα σου

Σταγόνες βροχής στα μάγουλά μου
«για μένα μόνο να φυσάς, αγέρι μου»

Ημερωμένα τα χρυσάνθεμα
Μοσχοβολάν οι γαζίες

* σ' ευχαριστώ, ange-ta

ΣΥΝΈΔΡΙΟ ΚΕΔΚΕ

2007

.

Μέγιστη

Eντυπωσιακή
Πολιτική Συναίνεση !

.

.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.

Μια χελώνα !
Ξέρεις τι είναι, μες στον χαλασμό
Να επιζεί μια χελώνα; !

(γνώμη του γράφοντα:

η χελώνα που είδαμε,

ίσως θα έπρεπε να γίνει η επίσημη μασκώτ του συνεδρίου)

αυτοδιοικητικό - wurzburg - herbipolis

Σας τα αναφέρω πολύ σύντομα, κι ανάκατα, ως οι σημειώσεις μου...

Πηγαίνοντας

- αφού ξέρετε, μ’ αρέσουν οι διαδρομές :)

6 το πρωί, αχάραγα. Μουντάδα γύρω, νύχτα και ψιλόβροχο.
Αρχίζουν να φεύγουν τα χιλιόμετρα, σε βρεμένο οδόστρωμα.
7 παρά τέταρτο, άνοιξε λίγο φως μες στη θολούρα.
7 και τέταρτο, είναι πιά φως.
Ο κόλπος χρώμα μολυβί, ίδιος με τον ουρανό του .
Τα κεραμοσκεπή και δάσος οι ελιές του Κορινθιακού. Ομίχλη, και νερό μπόλικο.
Ας βρέξει, να φυτρώσει ξανά χορτάρι στα καμένα βουνά…
Στην πιο πολλή διαδρομή κοιμάμαι. Λαγοκοιμάμαι δηλαδή… Ο ύπνος του λαγού.

Ακούω τη σιγανή τους συζήτηση, παρακολουθώ και τον δρόμο, μα βασικά κοιμάμαι.
Αρνιά στην βροχή.
Ελιές φορτωμένες καρπό, στην βροχή.
Λεμονιές φορτωμένες καρπό, στην βροχή.
Θάλασσα στην βροχή.
Μποστάνια με καρπούζια παράκαιρα.
Eννιά και τριάντα φτάσαμε .

Η Ηλεία που δεινοπάθησε.
Ακόμα μετρά τις πληγές της η Πελοπόννησος
- Ξέρεις πώς σβύνει η φωτιά; Ξέρεις πώς την ελέγχεις;
Όταν το μέτωπο είναι σε ευθεία γραμμή, φωτιά στην φωτιά ανάβεις. Φλόκο στον φλόκο. Και βαστάς το ίσο…
Έτσι σώθηκε απ’ την καταστροφή ο Μελιγαλάς.

Η ζωή εδώ συνεχίζεται...

Ως να ξαναγεννηθεί η ζωή, σ’ αυτόν τον τόπο.

Το ετήσιο, τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΚΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας) έγινε εφέτος στην Κυλλήνη, για ενίσχυση της πληγωμένης περιοχής.
Ολοσχερής καταστροφή στο περιβάλλον .
(Οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν σύνορα...)
Η Κυλλήνη, απ’ τα σπουδαία λιμάνια της αρχαίας Ελλάδας, την αναφέρουν ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης, ο Στράβων, ο Παυσανίας.
Ήκμασε επί Φράγκων – Γλαρέντζα – Γοδεφρίδοι – κτίσθηκε το κάστρο – Χλεμούτσι.

«Στην Ν.Δ. Πελοπόννησο και Εύβοια υπάρχει αίτημα ανασυγκρότησης.
Το μυαλό και η ψυχή μας δεν είναι όπως ήταν χθες.
Δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε σαν χθες.
Αληθινές ανατροπές χρειαζόμαστε στην Αυτοδιοίκηση, όχι συμβατικές, όχι ανέβα - κατέβα, μπρος - πίσω, το λιθάρι του Σίσυφου.
Τομές χρειάζονται / Περιφερειακή Δημοκρατία

-καθαρό θεσμικό πλαίσιο και
-καθαρά οικονομικά

Διεκδικητικά ! Οι αυτοδιοικητικοί οφείλουν να διακρίνονται για την παρρησία τους.»

αυτοδιοικητικό

Έγινε πρόταση, να ξεκινήσει πιλοτικό πρόγραμμα Πολιτικής Προστασίας, από τον νομό Ηλείας.
Πολεοδομική ανασυγκρότηση στην καταστραμμένη πόλη της Ολυμπίας.
Μέσα απ’ την καταστροφή, να ξεπηδήσει η ελπίδα.


Η Κύπρος παρούσα.
Στις 491 κοινότητες οι 137 είναι κατεχόμενες.
«για μας, το πρόβλημα είναι πρόβλημα στρατού κατοχής !»


Η Αυτοδιοίκηση σήμερα, είναι δίχως αρμοδιότητες και δίχως πόρους
Ή και σε κάποιες περιπτώσεις, είναι
Αυτοδιοίκηση με αρμοδιότητες, δίχως πόρους...
Ώριμο πιά είναι το αίτημα της Μεταρρύθμισης του πολιτικού και διοικητικού συστήματος της χώρας.
Ενίσχυση της Περιφέρειας χρειάζεται, γιατί η Αποκέντρωση απελευθερώνει δημιουργικές δυνάμεις.


Οι στρατιές των συμβασιούχων εξυπηρετούν την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
Δεν διασφαλίζεται έτσι ο δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας των υπηρεσιών.

ζωγράφος Μαλάμος

Ο Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ, Δήμαρχος Αθηναίων, κ. Νικήτας Κακλαμάνης, κατά γενικήν ομολογία, ήταν μια αποκάλυψη για την Αυτοδιοίκηση, σ’ αυτό το συνέδριο.
Πάρα πολύ καλή η ομιλία του, ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ προς πάντες, δίχως να μασάει λόγια.
Έθεσε τα ζητήματα σε ένα γερό πλαίσιο διεκδίκησης, με απόλυτη σαφήνεια και επάρκεια.
Αυτό, τείνει να εξασφαλίσει την απαραίτητη ενότητα στον θεσμό.
Ολόκληρη η ομιλία Κακλαμάνη εδώ:


14/11/2007
Ομιλία του Προέδρου του Δ.Σ. της ΚΕΔΚΕ και Προέδρου του Δ.Σ. του ΙΤΑ κ.Νικήτα Κακλαμάνη στο Συνέδριο της ΚΕΔΚΕ

αυτοδιοικητικό - megeve

Οι βασικοί νόμοι που διέπουν την Αυτοδιοίκηση.

-Ένας νομίζω μου λείπει. Θα τον βρω.-
Ν. 1622
Ν. 1828
Ν. 2240
Ν. 2539

ζωγράφος βίκυ κανταρτζή

Ο Καθηγητής Τσάτσος, Επιστημονικός Συνεργάτης του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης,
έθεσε το θέμα Συνεργασίας της Επιστήμης με την Πρακτική Πολιτική (Αυτοδιοίκηση).
«ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
ΣΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΟΠΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»

«-Κερδίζει η Αυτοδιοίκηση αν λαμβάνει υπ’ όψιν την Επιστήμη
-Κερδίζει η Επιστήμη, αν λαμβάνει υπ’ όψιν τα προβλήματα της κοινωνίας και την κοινωνική ευαισθησία που χρειάζεται, για να λυθούν.
Η παραπάνω σκέψη, μας οδηγεί στο ερώτημα «Τι θέματα να εξετάζουμε;»
… γιατί το έναυσμα της επιστήμης,
το έναυσμα των κοινωνικών επιστημών
πρέπει να είναι του ανθρώπου τα προβλήματα.»

Κι αλλού…

«πώς απ’ τον Άνθρωπο θα πάμε στον Συν άνθρωπο
και από τον Πολίτη στον Συμ πολίτη…
υπάρχει έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης.

ΠΑΡΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΤΕ ΤΗΝ
ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ»

Ολόκληρη η ομιλία Τσάτσου εδώ:
15/11/2007
Ομιλία του Προέδρου του Ε.Σ. του ΙΤΑ, καθηγητή κ.Δημήτρη Θ.Τσάτσου στο Συνέδριο της ΚΕΔΚΕ

ζωγράφος εγγονόπουλος

α.κ.

.

Ανθισμένα δεντρολίβανα και τα αψηλά μου κυπαρίσσια φρεσκολουσμένα.
Κι ας είναι μολυβένια η θάλασσα.
Σαν μάλαμα γίνεται, όπου πέφτουν οι ηλιαχτίδες – λιγοστές.
Κιτρινισμένα φτερά στον άνεμο τα πλατειά φύλλα της συκιάς
Και παντού τα κυκλάμινα μωβ, σαν αυτό που μεγαλώνει στην τρυφερή τροβαδούρικη γλάστρα σου.
Κι ο ιβίσκος της φωτιάς, μοναδικός, κατακόκκινος σαν αυτόν, που μεγαλώνει στην χωμάτινη γλάστρα μου.
Κοτσύφια κατάχαμα, τσιμπολογάν τα μικρά χορτάρια
Και πλατάνια μισά φύλλα κίτρινα, μισά πράσινα ακόμα.
«ο ουρανός φυλάει ζευγάρια
που χουνε στα μάτια τη φωτιά»
Ο βάλτος άδειασε από νούφαρα
Θάμνοι δίχως φύλλωμα
Οι αγκαθιές της ελπίδας
Αλιφασκιές, τσάϊ του βουνού

Χειμαδιά από τσίγγους
Ένας μικρός αλλοδαπός φροντίζει το κοπάδι
«ιδού, ο αμνός του θεού»

α.κ.

μιάς παλιάς εποχής τοίχοι, χοντροί, σταθεροί,
όπου μπορούν ήσυχα περιστέρια να φωλιάζουν,
σαν αγκαλιά ζεστή, σιγουρεμένη στα γουργουρητά.
μικρά κουτάκια, χρωματιστά, του Paul Klee,
τετράγωνα τόσο σταθερά,
όπου μονάχα παιδιά μπορούν να σχεδιάσουν.
τόσο καθάρια και τόσο σίγουρα.
ή σαν γραμμές, τελείες, κύκλοι του Vasiliï Vassil'evitch Kandinsky,
σαν όμορφες ζωγραφιές, αγοριών του Βauhaus ,
ή, σαν πλατεία σε σχήμα αχιβάδας, που μετράει εκατοντάδες χρόνια πίσω,
σαν ένα σπίτι με ζωγραφιστά στο χέρι ταβάνια,
και πλακάκια στο δάπεδο μαυρόασπρα,
και πέρα, παιδικές κούνιες από σκοινί,
που σε πάνε ψηλά, κούνια - μπέλλα,
σαν μιά απέριττη ομορφιά, λιτή και πάλλευκη στους αιώνες,
τόσο σταθερά, τόσο καθάρια όλα,
ακίνητα , άτρωτα, σιγουρεμένα,
οικεία, βέβαια

α.κ.

η έρημος πάντα επιστρέφει...
σαν θρησκεία μέσα σου η έρημος,
σαν προορισμός, βάζει κανόνες, σε ορίζει
να κοιτάζεις ολούθε, ως πέρα,
τους στρογγυλούς αμμόλοφους και τις θύνες.
ατέλειωτη η έρημος, πάντα επιστρέφει
τις νύχτες που στραγγίζει ο ύπνος, στεγνό το χώμα, κρύες οι πέτρες, μικρές άνυδρες καρπουζιές, πικρά χορτάρια, σκορπιοί. κι αβάσταχτος κόπος.
ένα βουβό κλάμα η έρημος, αργό, προσεκτικό βάδισμα, να μην παίρνεις ανάσα, και να λες "ν' ανασάνω θέλω"...
μοναχικά πηγάδια
οάσεις μακριά κι αντικατοπτρισμοί νερών.

α.κ.

διαβάζω εκφράσεις λόγιες κι απορώ. σα να μην
σα να μην έχουν ξαναδεί
σα να μην έχουν ξαναδεί τα μάτια μου τούτες τις λέξεις.
τι πάει να πει; και ποιό γράμμα είν' ετούτο; κι αυτή, ποιά συλλαβή;
τι πάει να πει; δεν το κατανοώ... τι να ναι αυτό; τι γράμμα; πρόταση; λέξη; συλλαβή;
μουρμουριστά, παρακαλώ. συλλαβιστά και χαμηλόφωνα.
τρομάζουν οι ήχοι. χαμηλόφωνα.

η σταφίδα

ως συναισθηματική υποστήριξη
κατά τις βροχερές νύχτες του χειμώνα
στην ύπαιθρο
.

.

απόψε στο χωριό, στο τραπέζι της κουζίνας κάθεται και διαβάζει.

δε λέω, μεγάλη είν' η κουζίνα, πρακτικό ιταλικό ντιζάϊν, μοντέρνα, φωτεινή και με χρώματα.
και το τραπέζι μεγάλο είναι, με ναυτικό τραπεζομάντηλο, που αγόρασαν και στόλισαν το καλοκαίρι τα χέρια της μάνας της.
ναυτικό τραπεζομάντηλο, άγκυρες και παλιακά φανάρια πλοίων, ακριβώς ως αρμόζει σε νησί.
έχει όμως υγρασία κι απόλυτη σιγή γύρω...

η γυναίκα δεν άνοιξε ν' ακούσει ραδιόφωνο ή τηλεόραση, γιατί έχει στημένο αυτί, ν' ακούει καλύτερα τι γίνεται απ' έξω...
αυτά τα μικρά, ορεινά χωριά, σχεδόν ακατοίκητα είναι το χειμώνα, και οι λίγοι ηλικιωμένοι που μένουν τριγύρω, κοιμούνται νωρίς και δύσκολα θα πάρουν είδηση, αν συμβεί το παραμικρό.
έτσι, άραξε αυτή στο τραπέζι της κουζίνας, άνοιξε την τηλεόραση χωρίς ήχο, ίσα-ίσα για να βλέπει φως απ' το διπλανό δωμάτιο, άνοιξε ένα bacardi breezer ρούμι πορτοκάλι, έβγαλε ένα ποτήρι ψηλό, κολωνάτο, με μπλε πόδι, προς στιγμήν σκέφτηκε "δεν πίνουν bacardi σε τέτοιο ποτήρι", μα "δεν βαριέσαι, ξανασκέφτηκε, εμένα αυτό μ' αρέσει". έτσι άνοιξε το ποτό, το βαλε στο κολωνάτο και γύρισε στα διαβάσματά της.


ξαφνικά, χαμήλωσαν τα φώτα. χαμήλωσαν, γιατί εκεί έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα. βροχή με το τουλούμι.
ακούει ώρα τώρα τους κεραυνούς.
δύσκολο θα είναι το βράδυ και προσπαθεί να είναι ψύχραιμη.
σκέφτεται πως αν τελικά γίνει διακοπή του ηλεκτρικού, θα συμβούν δύο τινά.
το πρώτο είναι, πως μέσα στο σπίτι, που μένει ακατοίκητο τον χειμώνα, δεν υπάρχει μήτε ένα σπαρματσέτο.
που πάει να πει, θα γίνει σκοτάδι.
το δεύτερο που θα συμβεί -αν τελικά γίνει διακοπή ηλεκτρικού-, είναι ότι τα μικρά, ηλεκτρικά καλοριφέρ θα σβύσουν.
"δεν βαριέσαι, ξανασκέφτεται, θα κουκουλωθώ μες στο πάπλωμα, θα κλείσω τα μάτια, να μην βλέπω το σκοτάδι, και θα προσπαθήσω να κοιμηθώ ως το πρωί, που θα βγάλει ο θεός το φως του."

για μιά μέρα βρέθηκε η γυναίκα στο χωριό, γιατί έπρεπε να κάνει κάποιες δουλειές.
πρωί-πρωί αύριο παίρνει τον δρόμο να γυρίσει σπίτι της. μα εκείνο που μας φαίνεται κοντινό και σύντομο και βέβαιο, γιατί βέβαια το πρωί, όπως πάντα, θα ξημερώσει, εκείνο λοιπόν που μας φαίνεται κοντινό, δεν είναι κοντινό πάντα, και την έχουν αυτήν την ιδιότητα οι στιγμές, να μπορούν να μακραίνουν, να μακραίνουν, και τεράστιες να γίνονται...
ας είναι...

εκείνη, στο ντουλάπι ανακάλυψε ένα σακκουλάκι ξανθή σταφίδα,

και τσιμπολογάει τώρα,
να γλυκάνει λίγο τα μέσα της.

Το πάθος που διώκεται


Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Σε κουβαλάω απάνω μου

στις ερημιές βαδίζω,

στα σινεμά, στην αγορά

σε κουβαλάω σαν τα μωρά

και κάποιους εμποδίζω.

.

Σε κουβαλάω απάνω μου

δυο χρόνια δε δουλεύω,

κοιμήσου εδώ προσωρινά

κι αν ρίξει χιόνι στα ορεινά

θα πούμε το πιστεύω.

.

Το πάθος που διώκεται

δεν πάει να επιδιώκετε

εσείς θα βγείτε λάθος.

Στο βάθος το ζηλεύουμε

αυτό που ρεζιλεύουμε

και μάρτυράς μου ο Άθως.

.

Μου λένε οι γύρω παγωνιά
τους λέω η Παναγία.