Επί τη επετείω...

.

.

Στο σχολείο ! .

εδώ, (από έξω δεξιά)

καλώ τον Κολοκοτρώνη

να προσχωρήσει στην Φιλική Εταιρεία ! .

.

εδώ, (από έξω δεξιά)

και τους άλλους αγωνιστές !

.

εδώ, ορκίζω τον Κολοκοτρώνη !


.

απαγγέλω τον όρκο
κι ορκίζονται οι αγωνιστές !.

.



. .
"ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΕΙΣ ΣΕ,

Ω ΙΕΡΑ ΠΛΗΝ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΠΑΤΡΙΣ,

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εις τους πολυχρονίους βασάνους Σου,

ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα,

τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου,

εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν,

και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου,

ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε.

Εις το εξής Συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά Σου ο οδηγός των πράξεών μου

και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου.

Η θεία δικαιοσύνη

ας εξαντλήση επάνω εις τη κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της,

το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν,

και το υποκείμενόν μου

το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου,

αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των

και δεν εκπληρώσω το χρέος μου.

Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου,

δια να μη μολύνω την αγνότητα της Εταιρείας

με την συμμετοχήν μου."

.

.




.

αυτή είναι η επόμενη σκηνή...

.
ως Παλαιών Πατρών Γερμανός
(με τα ιερατικά),
δίνω το σύνθημα ! .

.

.

.

ηθικόν δίδαγμα :

.μη βάνετε τα παιδία

να ορκίζονται τέτοια πράματα !

μπορεί να κολλήσουν εκειπέρα,

ολάκερη ζωή...

My documents

.

.

Signature

a.k.

Τα δύο τους πρόσωπα πλάϊ πλάϊ.
Τα έγγραφά της. Οι εικόνες της.
Τύπος : Εικόνα JPEG
Μέγεθος : 10,0 ΚΒ
Τύπος : Εικόνα JPEG
Μέγεθος : 6,36 ΚΒ
Έτσι, κάθε που ξημερώνει, εκείνη ανοίγει τα έγγραφά της.
Έπειτα τις εικόνες της.
Κοιτάζει τότε ξανά και ξανά, τα ανοιχτόχρωμα πρόσωπά τους.
Παρατηρεί τα πλατειά, ιδεαλιστικά μέτωπα.
Τα αντρίκια μάτια, γλυκά σαν κάστανα.
Μάτια έξυπνα, σκεφτικά. Γελαστά στο βάθος .
Καθώς τα χείλη.
Ωραία γραμμωμένα χείλη. Σκεφτικά. Χείλη φιλήδονα. Σκεφτικά.
Κι εκείνα γελαστά στο βάθος.
Πάντα το βάθος !
Οι καταδύσεις σε ultra mer.
Όπως ο ευλογημένος Συμιακός, τον αιώνα που πέρασε...
Δε λογάριαζε κίνδυνο. Πέρναγε στο λαιμό την πέτρα και βουτούσε. Γιατί τον θησαυρό, τον κρύβει η θάλασσα ζηλιάρικα. Σε βάθος. Να μην τον αντικρύζουν μάτια. Χέρια, μην τον αγγίζουν.
Μονάχα τρελοί εραστές του σκοτεινού πυθμένα
και του αιώνα του προηγούμενου,
αποτολμούν τέτοιων λογιώ βουτιές. Ερευνητές της αλήθειας, μονάχοι. Σε βάθος.
Που αγαπούν τα σκληρά όστρακα. Οι αλιείς του Bizet δίχως σκάφανδρο. Κρατάν την ανάσα και βουτάν. Όσο πιο δύσβατος ο τόπος, τόσο πολύτιμο το εύρημα.

Έτσι, κάθε που νυχτώνει,
ανοίγει εκείνη τα έγγραφά της.
Έπειτα τις εικόνες της.
Τύπος : Εικόνες JPEG.
Κοιτάζει τότε ξανά και ξανά, τα ανοιχτόχρωμα πρόσωπά τους
Και τα μάτια τα σκεφτικά.


«Παιδιά μου ανταρτοπαίδια,
Μωρέ παιδιά καϋμένα,
Αν σας ρωτήσει η δόλια η μάνα μου
κι η δόλια η αδερφή μου
Μην πείτε, πως μωρέ λαβώθηκα.»

Γραμμοφωνήθηκε στην Αγγλία !












Μην πείτε πως μωρέ λαβώθηκα...
.
.
.


.
.
.
.
.
.
.

στη γλάστρα !

.

.

τα είδα μέσα απ' τη τζαμένια πόρτα

και φοβήθηκα να κοντοζυγώσω, μη φύγουνε
.

από μακριά
.

αργά αργά, πλησιάζω κοντύτερα



η μαυρούλα
πέτυχε ωραίον αρσενικό
καστανόξανθο !





χμμμ





χμμμμμ

πριγκηπέσσα η μαύρη !

μόλις δούμε αυγουλάκια, θα σας ενημερώσω !

Του κήπου σου του μυστικού...

.

.

από το "Μονόγραμμα"

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γή, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Γιάννης Ρίτσος

Ἐαρινὴ Συμφωνία ΧVI

Ποιήματα 1930-1960, Ἀθήνα, ἔκδ. Κέδρος, 1972, σσ. 237-238.

XVI

.

Χαρὰ χαρά.

Δὲ μᾶς νοιάζει

τί θ᾿ ἀφήσει τὸ φιλί μας

μέσα στὸ χρόνο καὶ στὸ τραγούδι.
Ἀγγίξαμε

τὸ μέγα ἄσκοπο

ποὺ δὲ ζητᾷ τὸ σκοπό του.
Ὁ Θεὸς

πραγματοποιεῖ τὸν ἑαυτό του

στὸ φιλί μας.

Περήφανοι ἐκτελοῦμε

τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀπείρου.
Ἕνα μικρὸ παράθυρο

βλέπει τὸν κόσμο.

Ἕνα σπουργίτι λέει

τὸν οὐρανό.

Σώπα.

.

Στὴν κόγχη τῶν χειλιῶν μας

ἑδρεύει τὸ ἀπόλυτο.
Σωπαίνουμε κι ἀκοῦμε

μὲς στὸ γαλάζιο βράδι

τὴν ἀνάσα τῆς θάλασσας

καθὼς τὸ στῆθος κοριτσιοῦ εὐτυχισμένου

ποὺ δὲ μπορεῖ νὰ χωρέσει

τὴν εὐτυχία του.
Ἕνα ἄστρο ἔπεσε.

Εἶδες;

Σιωπή.

Κλεῖσε τὰ μάτια.








Γιάννης Ρίτσος

..

- Καπνισμένο Τσουκάλι (ἀπόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα.

Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.

Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος σ' ὅλες τὶς καρδιές, σ' ὅλα τὰ χείλη.

Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.

Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,

«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»

Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.

Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο.

Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.
.

... ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ

ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.










Ὄνειρο καλοκαιρινοῦ μεσημεριοῦ (ἀπόσπασμα)

.

.
Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά.

Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ' τὸ προσκεφάλι τους

ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.
Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους.

κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.
Τότε τὸ φεγγάρι σκόνταψε στὶς ἰτιὲς κι ἔπεσε στὸ πυκνὸ χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο ἔγινε στὰ φύλλα.
Τρέξανε τὰ παιδιά, πῆραν στὰ παχουλά τους χέρια τὸ φεγγάρι κι ὅλη τη νύχτα παίζανε στὸν κάμπο.
Τώρα τὰ χέρια τους εἶναι χρυσά, τὰ πόδια τους χρυσά, κι ὅπου πατοῦν ἀφήνουνε κάτι μικρὰ φεγγάρια στὸ νοτισμένο χῶμα.

Μά, εὐτυχῶς, οἱ μεγάλοι ποὺ ξέρουν πολλά, δὲν καλοβλέπουν.

Μονάχα οἱ μάνες κάτι ὑποψιάστηκαν.
Γι᾿ αὐτὸ τὰ παιδιὰ κρύβουνε τὰ χρυσωμένα χέρια τους στὶς ἄδειες τσέπες, μὴν τὰ μαλώσει ἡ μάνα τους ποὺ ὅλη τη νύχτα παίζανε κρυφὰ μὲ τὸ φεγγάρι.









Γιάννης Ρίτσος

.

- Τὰ ἐρωτικά

Συλλογὴ «Τὰ Ἐρωτικά», 1981, ἐκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ» (ἀποσπάσματα)

Μικρὴ σουΐτα σὲ κόκκινο μεῖζον

Γυμνὸ σῶμα
.

.

Μικρὴ σουΐτα σὲ κόκκινο μεῖζον

ΙΙΙ.

.

Τὸ σῶμα -λέει- στὴ γενική: τοῦ σώματος

καὶ γενικὰ τὸ σῶμα

ἄλλη λέξη πυκνότερη δὲν ἔχω

παίρνω τὴ νάϋλον σακούλα

μπαίνω στὰ λαϊκὰ ἑστιατόρια

μαζεύω ψαροκόκαλα

γιὰ τὶς ἄγριες γάτες τῆς γειτονιᾶς

στὰ διαλείματα -λέει-κουβεντιάζω μὲ τοὺς μουσικοὺς

στὰ σκοτεινὰ παρασκήνια

-τί ἀπέραντη ἀπόσταση διανύω

ἀπ᾿ τὸ σῶμα σου

ἕως τὸ σῶμα σου.

Ἀθήνα 19.11.80

Γυμνὸ σῶμα

.

Ι.

.

Εἶπε:

ψηφίζω τὸ γαλάζιο.

Ἐγὼ τὸ κόκκινο.

Κι ἐγώ.
Τὸ σῶμα σου ὡραῖο

Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.

Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.
Διαστολὴ τῆς νύχτας.

Διαστολὴ τοῦ σώματος.

Συστολὴ τῆς ψυχῆς.
Ὅσο ἀπομακρύνεσαι

Σὲ πλησιάζω.
Ἕνα ἄστρο

ἔκαψε τὸ σπίτι μου.
Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν

στὴν ἀπουσία σου.

Σὲ ἀναπνέω.
Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου

ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου -σκοτεινὸ δάσος.

Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν

καὶ τὰ πουλιά.
Ὅπου βρίσκεσαι

ὑπάρχω.
Τὰ χείλη μου

περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.
Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ

πῶς χωράει

ὅλη τὴ μουσική;
Ἡδονή -πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,

πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.

Τελικὸ κι αἰώνιο

παρόν.

.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα

τῶν ποδιῶν σου.

Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες

πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει

ὅλος ὁ κόσμος;
Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει

βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.

Ἑνώνεται.
Τώρα

μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ

ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου

κι ὁ σφυγμός μου.
.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.

Ἕνας αἰῶνας

κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.
Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα

ἀφοῦ λείπεις;
Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος

εἶμαι.

Εἶμαι γιὰ σένα.


.

Ἀθήνα 24.9.80

les pecheurs de perles - αλιείς μαργαριταριών

.

.

.

.

μουσειακή αναπαράσταση

της αλιείας μαργαριταριών

`a l' ancienne

.

.

.

(υπάρχει στο juke box

η σχετική μουσική,

κατά Georges Bizet)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

La Guerre des Boutons / War of the Buttons

Ο πόλεμος των κουμπιών

this is war !

.

.

.

.

.

ένα μικρό αριστούργημα !

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Le roi
Et l’ oiseau
.

.

Παραμύθι θα σας πω
.

.

.

Prison d' etat

prison d' ete

prison d' hiver

prison d' automne et de printemps...






Ο στεναχωρημένος βασιλιάς

.
.

La bergere et le ramoneur

.

.

.

.

Η μεγάλη τρεχάλα
.
.
.



.
.
.
.
.
.
.
.

Πάψε πια να γυρεύεις τη θάλασσα
και των κυμάτων τις προβιές
σπρώχνοντας τα καΐκια κάτω απ' τον ουρανό
είμαστε εμείς τα ψάρια και τα δέντρα είναι τα φύκια.
.
.

Γ. Σεφέρης

.

:)