Το Στερνό Παραμύθι

.

Λάμπρος Πορφύρας

.

.

Πήραν στρατί στρατί το μονοπάτι
βασιλοπούλες και καλοκυράδες,
από τις ξένες χώρες βασιλιάδες
και καβαλλάρηδες απάνω στο άτι.

Kι απάνω απ' της γιαγιάς μου το κρεβάτι,
ανάμεσα από δυο χλωμές λαμπάδες
περνούσανε και σαν τραγουδιστάδες
της τραγουδούσαν -τι ποιος ξέρει;- κάτι.

Kανείς για της γιαγιάς μου την αγάπη
δε σκότωσε το Δράκο ή τον Aράπη
για να της φέρει αθάνατο νερό.

H μάνα μου είχε γονατίσει κάτου·
κι απάνω, μια φορά κι έναν καιρό
ο Aρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

.

.

.

.

.

.

ΙΙI .

.ΑΦΙΕΡΩΜΑ

.στον

Georges Rouault
1871-1958

.
χαρακτικός κύκλος

"Miserere et Guerre"

.

58 οξυγραφίες

his lawyer, in empty phrases,

proclaims his total ignorance...

Το κείμενο για τον Rouault

είναι από άρθρο

της Νίκης Λοϊζίδη

Isaiah 53:7

"He has been maltreated and oppressed

and he has not opened his mouth."
.

Ησαίας 53:7

"Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος

αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού"

Οι έγκλειστες σε βίαια τονισμένα περιγράμματα μορφές του «Miserere» -ο «Clown» ως άλλη εκδοχή του ταπεινωμένου Ιησού αλλά και του περιθωριακού καλλιτέχνη-, έχουν βαθιές ρίζες και στο κλίμα του αντιαστικού μποεμισμού που άνθησε στο Παρίσι κατά την περίοδο 1830 με 1930.
Ο μποεμισμός, ως σύμπτωμα των αντιθέσεων και των πολλαπλών συγκρούσεων στους κόλπους της ίδιας της αστικής κουλτούρας, διαμόρφωσε σημαντικές εστίες δράσης, όπου η δημιουργική πρωτοτυπία και η ρήξη με τις καλλιτεχνικές συμβάσεις ταυτίζονταν με το κοινωνικό περιθώριο.
Στα γνωστά «στέκια» των μποέμ, οι περιθωριακοί της κοινωνίας του Παρισιού συναναστρέφονταν με θρησκευτικούς οραματιστές, «ενοχλητικούς» συγγραφείς και πρωτοπόρους καλλιτέχνες.

.

sunt lacrimae rerum

et mentem mortalia tangunt

.

είναι τα δάκρυα των πραγμάτων

κι όσα πεθαίνουν που αγγίζουν το νου

.

Virgil, Aeneid I : "There are tears in things..."

LACRIMAE RERUM

του Λάμπρου Πορφύρα

'Αμοιρη! Το σπιτάκι μας εστοίχειωσεν

από την ομορφιά σου τη θλιμένη

στους τοίχους, στον καθρέφτη, στα εικονίσματα,

από την ομορφιά σου κάτι μένει.

.

Κάτι σα μόσκου μυρωδιά κι απλώνεται

και το φτωχό σπιτάκι πλημμυρίζει,

κάτι σα φάντασμα θολό κι ανέγγιχτο,

κι όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει.

'Εξω βαρύ μονότονο ψιχάλισμα

δέρνει τη στέγη μας και τότε αντάμα

τα πράγματα, που αγιάσανε τα χέρια σου,

αρχίζουν ένα κλάμα...κι ένα κλάμα...

Κι απ' τη γωνιά, ο καλός της Λήθης σύντροφος,

τ'αγαπημένο μας παλιό ρολόι

τραγουδιστής του χρόνου, κι αυτός κλαίοντας,

ρυθμίζει αργά φριχτά το μοιρολόι.

nefeli


Λάμπρος Πόρφυρας

Δέηση για την ψυχή του Παπαδιαμάντη


Χριστέ μου,
δόστου τη χαρά, τη μόνη που μπορούσε
να σου ζητήσει απάνω εκεί νοσταλγικά η ψυχή του.
Κάνε το θάμμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε
σε μία μεριά, πού, τάχατες, να μοιάζει το νησί του.
Νάναι τα βράχια στο γκρεμό βαθιά κουφαλιασμένα,
να χει σωριάσει η θάλασσα στην αμμουδιά τα φύκια,
κι αράδα-αράδα στο γιαλό δεμένα, αποσταμένα,
να σιγοτρίζουν τα φτωχά, σκιαθίτικα καΐκια.


Να ναι οι νησιώτισσες οι γριές, κ' οι νιές, οι πεθαμένες
-αυτές, που τις θλιμμένες τους μας έλεγε ιστορίες -
να γνέθουν το λινάρι οι γριές στην πόρτα καθισμένες,
και δίπλα στα παράθυρα ν' ανθίζουν οι γαζίες.
Κ' ύστερα ακόμα να ναι ελιές, και να ναι κυπαρίσσια,
σκυμμένα νάναι, και το φώς τ' αχνό να προσκυνάνε,
να τόνε περιμένουνε στον κάμπο τα ξωκκλήσια
και την καμπάνα τους, μακρυά οι αγγέλοι να χτυπάνε.


Δόστου, Χριστέ μου, τη στερνή χαρά να ιδεί και πάλι
τη γνώριμή του τη ζωή, κοντά στ' ακροθαλάσσι !
αχ, έτσι αθώα, κ' έτσι απλά κι αγνά την είχε ψάλει,
που της αξίζει εκεί ψηλά, μαζί μ' αυτόν ν' αγιάσει.