Μιχαήλ και Γεωργίου

( στη Δημοτική Πινακοθήκη τση Κερκύρας ) 

 “Στέφανος Σγούρος – Αναδρομική”

εργαλεία δουλειάς του καλλιτέχνη

η Μανδρακίνα, 1992, Ακουαρέλα

Ρομπαβέκιας, 1983 - Ακουαρέλα

Αχθοφόρος, 1989, Ακουαρέλα

Οδοκαθαριστής, 1995, Ακουαρέλα

Νερουλάς, 1998, Ακουαρέλα

Διονύσιος Σγούρος (πατήρ)

Ίδε ο άνθρωπος, βημόθυρο, 1927

ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

η προσωπική γωνιά του καλλιτέχνη

Μεγάλο Σάββατο 2017

photos

q. l.

''ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΡΑΙΚΟΙ''  !

Νικόλαος Βεντούρας

( 1899 – 1990 )

Έλληνας χαράκτης και ζωγράφος του εικοστού αιώνα.

  

I.

“αυτοδίδακτος,

εξαιρουμένης της λιθογραφίας την οποίαν εδιδάχθην”

“ήδη από τας πολύ μικράς τάξεις του δημοτικού εδιδάχθην ιχνογραφίαν”

  

Από το βιογραφικό του,

που συνέταξε ο ίδιος το 1981

oι φωτογραφίες είναι

της Quartier Libre

sub umbra alarum

tuarum protege nos

στο πιό πάνω έργο

μου αρέσουν ακόμα και οι λέξεις που διακρίνουμε κάτω :

ΝΙΚΑ΄

και

ΚΟΡΥΦΩ' 

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1899, από αρχοντική οικογένεια της ευρύτερης περιοχής της Βενετίας.

Eγκαταστάθηκαν στο νησί γύρω στα 1730.  Συμπεριλαμβάνονται στο Libro d’ Oro.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν θείος του.

Σπούδασε Βιομηχανική Χημεία το 1916 και εξελίχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους χαράκτες κατά τον 20^ο αι.

Από το 1931 μέχρι το 1937 έλαβε λίγα μαθήματα υδατογραφίας από τον Κερκυραίο Άγγελο Γιαλλινά.

Από το 1932 άρχισε να ασχολείται με τη χαρακτική, 

δηλαδή την ξυλογραφία, τη χαλκογραφία και τη λιθογραφία, 

όπου και επικεντρώθηκε το ενδιαφέρον του.

Η εκπαίδευσή του στη Χημεία τον βοήθησε να πειραματιστεί με τα υλικά και τους χρόνους διάβρωσης πετυχαίνοντας με ακρίβεια να αποτυπώσει την εικόνα που είχε αποφασίσει.

Λόγω της επιμονής του και της εξέλιξής του στον χώρο της χαρακτικής θεωρείται, σήμερα, πρωτοπόρος της χαρακτικής.

Ο ίδιος ήταν πολύ σχολαστικός κρατώντας αναλυτικές σημειώσεις για κάθε του έργο και εξαιρετική οργάνωση του εργαστηρίου, των εργαλείων, της μαθητείας.

το γραφείο του

Στο αρχείο του κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις

από το συναίσθημα που σκόπευε να αποτυπώσει,

την ώρα που του έπαιρνε ένα έργο και πότε το τελείωσε,

την τεχνική που χρησιμοποιούσε και τα υλικά.

Σημειώνεται ότι επανερχόταν στο ίδιο έργο μετά από καιρό ή ακόμα και πολλά χρόνια, σημειώνοντας την εξέλιξη του κάθε έργου καθώς και την πρόοδο.

Οι πρώτες ύλες του ήταν λεπτομερώς καταχωρημένες. Ειδικά για το χαρτί σημείωνε το βάρος, τον τύπο, τη χρονολογία και την προέλευση αφού επηρέαζε το αποτέλεσμα την “εκτύπωσης”.

Τα χρώματα ήταν πάντα καθαρά κι έκανε μόνος του τις αναμείξεις προκειμένου να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα

 από το γραφείο του

Τα πρώτα του έργα και μέχρι το 1937, ο Νικόλαος Βεντούρας, χαράζει τοπία ήρεμα και ωραία φωτισμένα από την Κέρκυρα και την Βενετία.

"στο Τρίκλινο, παληό λειτρουβιό

η γέρικη φραγκοσυκιά"

χαλκογραφία 1938

Στα χρόνια της κατοχής κι αμέσως μετά τον πόλεμο, 1945-1948 ένα εφιαλτικό άγχος πλημμυρίζει ασφυκτικά τα έργα του, καλύπτει όλη την επιφάνεια με ερείπια, καταστροφές και παραμορφώσεις προοπτικής που φανερώνουν το νέο ψυχικό κλίμα στο οποίο ζει, χαρακτηρίζοντας έτσι, την περίοδο αυτή εξπρεσιονιστική.

"Κέρκυρα, αεροπορικός βομβαρδισμός του 40

στη συνοικία Αγίων Πατέρων"

Λιθογραφία σε ασβεστόλιθο, 1946

1949-1950 ακολουθεί η αντίδραση, ελάχιστες γραμμές, αυστηρά υπολογισμένες που εκφράζουν γαλήνη κι ηρεμία, έργα γεμάτα φως.

Από το 1955, και με την σειρά του Πειραιά, εισβάλλει ένα καινούριο στοιχείο, πολλές αλληλοσυμπλεκόμενες μορφές οι οποίες σιγά σιγά απλοποιούνται. Διακρίνονται, παραδείγματος χάριν, σκαριά, φουγάρα, βίντσια, όσο χρειάζεται για να υποβληθεί η ιδέα του ζωντανού λιμανιού. Γραμμές και έντονες κηλίδες πλουτίζουν τους τόνους.

Άλλες θεματικές του ενότητες, σε μικρότερο όμως εύρος, μπορούν να θεωρηθούν οι τοπιογραφίες, οι διάσημοι Αστερισμοί,

"αστερισμός του  Ταύρου" 

χαλκογραφία 1967

"στον αστερισμό του Ταύρου"

χαλκογραφία 1967

οι εντυπωσιακές λιτανείες,

"μικρή λιτανεία

στη συνοικία των Αγίων Πατέρων"

χαλκογραφία 1972

οι θρησκευτικές του παραστάσεις καθώς και οι εντελώς αφηρημένες συνθέσεις του.

Χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό τα χρώματα για να αποδώσει στο κάθε του έργο το απαραίτητο συναίσθημα. Πολλές φορές στο ίδιο έργο υπάρχουν χρωματικές παραλλαγές.

* σημ. Q. L. :

λυπάμαι που δεν προνόησα να φωτογραφήσω καλύτερα,

ώστε να φαίνονται οι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, 

ιδιόχειρες σημειώσεις του καλλιτέχνη

και οι παρατηρήσεις του

που έχει κρατήσει πάνω σε κάθε χρώμα...

Παράλληλα, αξιοποιεί τις εικαστικές τεχνοτροπίες των ευρωπαίων της εποχής του με αντίστοιχα εξπρεσιονιστικά, σουρεαλιστικά και κυβιστικά στοιχεία τα οποία αποτυπώνονται στα έργα του.

Χρησιμοποιεί ένα εξπρεσιονιστικό ιδίωμα, που δεν διακρίνεται ωστόσο για την βιαιότητά του, αλλά περισσότερο για τον ποιητικό του χαρακτήρα.

Στο έργο του υπάρχουν vernis mou, aquarelle, oil, ξυλοτυπίες, χαλκοτυπίες, λιθογραφίες, λιθογραφία σε ψευδάργυρο, δερματοτυπίες, εκτύπωση με ύφασμα, μονοτυπίες ενώ χρησιμοποιήθηκαν έργα του για Ex Libris, βιβλία, περιοδικά, γραμματόσημο, ευχετήριες κάρτες κ.ά.

Καθώς ήταν πολύγλωσσος, απέκτησε μόνος του βαθειά παιδεία, κυρίως γύρω από θέματα τέχνης και φιλοσοφίας

Επίσης, αγαπούσε τα ταξίδια, τις μηχανές και το ποδήλατο. Χαρακτηριστικά το 1923, από 16 Μαρτίου έως 5 Μαΐου με μία ομάδα ποδηλατών έκανε τη διαδρομή Brindisi – Vienna.

με αφορμή το αφιέρωμα
στον Νικόλαο Βεντούρα,
καλοκαίρι 2016
από την Πινακοθήκη της Κέρκυρας

Η Μπλε θριαμβεύουσα !

Το χρυσό βραβείο 

στο παγκόσμιο μουσικό φεστιβάλ ορχηστρών 
"World Orchestra Festival 2016", που διεξάγεται στη Βιέννη,
κατέκτησε η Φιλαρμονική Εταιρεία "Μάντζαρος" 

στη δεύτερη συμμετοχή της στον θεσμό.

"Είναι ένα μοναδικό μουσικό γεγονός, στο οποίο συμμετέχουν συγκροτήματα από όλο τον κόσμο και έχει και διαγωνιστικό χαρακτήρα"

είπε ο αρχιμουσικός Σωκράτης Άνθης 

που τιμήθηκε με το βραβείο "Εξαίρετου Μαέστρου"

Η Φιλαρμονική Εταιρεία "Μάντζαρος" κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, μετά το πόρισμα πενταμελούς επιτροπής, αποτελούμενης από τρία διακεκριμένα μέλη της Φιλαρμονικής της Βιέννης και από δύο καθηγητές των Μουσικών Ακαδημιών της Βιέννης και του Πεκίνου.

Ο τελικός του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, έφερε τη Φιλαρμονική Εταιρεία "Μάντζαρος" στην κορυφή των ευρωπαϊκών ορχηστρών και τον αρχιμουσικό της, Σωκράτη Άνθη, να τιμάται με το βραβείο "Εξαίρετου Μαέστρου".

"Συμμετείχαμε για δεύτερη συνεχή χρονιά, στο παγκόσμιο φεστιβάλ, που διοργανώνεται κάθε χρόνο στη Βιέννη. Είναι ένα μοναδικό μουσικό γεγονός, στο οποίο συμμετέχουν συγκροτήματα από όλο τον κόσμο και έχει και διαγωνιστικό χαρακτήρα, αλλά και εκπαιδευτικό, καθώς πλαισιώνεται με παρακολούθηση σεμιναρίων στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης και συναυλίες στην περίφημη αίθουσα Musikverrein, στην οποία πραγματοποιείται το παγκοσμίως γνωστό Neujahrskonzert, από τη Φιλαρμονική της Βιέννης. 

Οι συναυλίες λαμβάνουν χώρο στην πλατεία δημαρχείου, σε ένα υπαίθριο θέατρο, που δίνονται μουσικές εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στην τελική φάση συμμετείχαμε εννέα συγκροτήματα από όλο τον κόσμο και καταφέραμε να κατακτήσουμε το χρυσό μετάλλιο. 

Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι, είχαμε κάνει πολύ καλή προετοιμασία και ανταμείφθηκαν οι προσπάθειές μας" 
δήλωσε ο Σωκράτης Άνθης, αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Εταιρείας "Μάντζαρος", η οποία συνεχίζει την παράδοση στην Κέρκυρα εδώ και 126 χρόνια.

Τα μουσικά σεμινάρια, όπως εξήγησε ο κ. Άνθης, διεξάγονταν καθημερινά, τις πρωινές ώρες, στο Μουσικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου την μπάντα διηύθυναν καθηγητές του διακεκριμένου παγκοσμίως μουσικού πανεπιστήμιου.

"Το χρυσό βραβείο είναι σημαντικό για όλους μας στην Ελλάδα, αλλά ιδίως για την Κέρκυρα, που έχει τη λαμπρή παράδοση των Φιλαρμονικών Εταιρειών" σημείωσε ο κ. Άνθης

από εδώ :
http://www.protothema.gr/culture/music/

ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ

( Γενεολογικά )


Ασωπός δ' εν Φλιούντι κατοικήσας έγημε Μετώπην την Λάδωνος,
εξ ής εγένοντο δύο μεν υιοί, Πελασγός και Ισμηνός,
θυγατέρες δε δώδεκα,
Κόρκυρα και Σαλαμίς, έτι δ' Αίγινα και Πειρήνη και Κλεώνη,
προς δε ταύταις Θήβη τε και Τάναγρα και Θέσπεια και Ασωπίς,
έτι δε Σινώπη, προς δε ταύταις Ορνία και Χαλκίς.......................
Κόρκυρα δ' υπό Ποσειδώνος απηνέχθη εις νήσον την απ' εκείνης Κόρκυραν ονομαζομένην.
εκ ταύτης δε και Ποσειδώνος εγένετο Φαίαξ,
αφ' ού τους Φαίακας συνέβη τυχείν ταύτης της προσηγορίας.
Φαίακος δ' εγένετο Αλκίνοος, ο τον Οδυσσέα καταγαγών εις την Ιθάκην....................

από το βιβλίο του Θεοδόση Πυλαρινού

 "Κέρκυρα - Μιά πόλη στη Λογοτεχνία"

εκδ. Μεταίχμιο

*
σημείωση :
όταν δημοσίευσα αυτήν την ανάρτηση
είδα ότι αύριο, Τετάρτη 29 Απριλίου
εορτάζουν : Κέρκυρα, Ιάσων, Σωσίπατρος

θαυμαστό το τυχαίον ! 

Isla de Pascua

Απρίλιος 2015

Του ανταποκριτή μας

από την  επικράτεια της Ελληνικής πολυνησίας…

Νήσος βουλιάζουσα από το πλήθος, βυθιζομένη…

Μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, στην πίσω πλευρά του, υπάρχει μια υπέροχη, μεγάλη εικόνα δυτικής τεχνοτροπίας, απεικονίζουσα την Αγία Κέρκυρα.

Σκέφτομαι, πως στη νήσο ίσως θα ταίριαζε με επιτυχία επιπλέον και η προσωνυμία  Isla de Pascua ! «Νήσος του Πάσχα», της Ελληνικής βεβαίως πολυνησιακής επικράτειας, κατά Αιγαίο και κατά Ιόνιο μεριά, νήσων …

«Νήσος του Πάσχα» της Ελληνικής πολυνησίας, ονομασία που αυθόρμητα εφευρίσκω, αφ’ ενός μεν μετά συστολής, αφ’ ετέρου όμως μετά λόγου γνώσεως, μιάς κι αξιώθηκα να γνωρίσω στην Κέρκυρα τις ημέρες του εκπληκτικού εορτασμού του Πάσχα, επί 20 συνεχή χρόνια , από το 1995 έως και εφέτος.

Η Ελληνική Νήσος του Πάσχα !

Φυσικά, το σεπτόν Πάσχα – ταιριασμένο με την άνοιξη και την οργασμική  αναγέννηση της Ελληνικής φύσης - είναι έτσι κι αλλιώς η μεγαλύτερη θρησκευτική εορτή στον τόπο μας, αναμφισβήτητα η εορτή των εορτών, βαθειά ριζωμένη μέσα στην καρδιά και στη συνείδηση του λαού μας.

Εορτάζεται παντού στη χώρα μας, σε όρη, σε θάλασσα, στο παραμικρό χωριό και στα αστικά κέντρα, με απίστευτη συνειδητότητα, κατάνυξη, ταπεινότητα και εν τέλει χαρά και λαμπρότητα.

Έχω όμως να πω, ότι ο εορτασμός του θείου Πάσχα, καθώς συντελείται στο νησί της  Κέρκυρας, δεν υπάρχει αλλού πουθενά ! Απλά, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ !

Η έναρξη του εορτασμού τυπικά δίνεται το Σάββατο του Λαζάρου, όταν χορωδιακά σύνολα έρχονται απ’ όλο το νησί και  περιέρχονται το ιστορικό κέντρο της πόλης ψάλλοντας «τα κάλαντα του Λαζάρου».

Όλο το επόμενο ενδεκαήμερο , υπάρχει μια διαρκής, καθημερινή, ποικίλη θρησκευτική ή εθιμική δραστηριότητα, σε τέτοιο βαθμό έντονη, που πραγματικά δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις όλα τα δρώμενα…

Τριγυρνώντας τέτοιες μέρες σαν τη σβούρα και ψάχνοντας πάντα, είκοσι χρόνια μετά, δεν τα έχω ακόμα δει κι ανακαλύψει όλα. Κάθε χρόνο ανακαλύπτω και κάτι  άλλο όμορφο ! Και βλέπω πως μήτε οι φίλοι μου οι ντόπιοι, που ζουν από πάντα εδώ, τα έχουν ακόμα δει όλα...

Σε διαρκή κίνηση, μέσα στις εκκλησίες κατά το εκκλησιαστικό λειτουργικό και έξω στους δρόμους κατά το εθιμικό, δημόσιες θρησκευτικές τελετές, λιτανείες, συναυλίες συμφωνικής ή εκκλησιαστικής μουσικής, ποιητικές βραδιές, εκδηλώσεις ποιότητας…

Δικαίως την εβδομάδα του Πάσχα βουλιάζει από κόσμο – προσκυνητές ή εραστές των εθίμων -  η νήσος !

Για κάποιους συμπατριώτες μας, οι οποίοι αυτοδιορίζονται τιμητές και κριτικοί των πάντων (προσφιλές Ελληνικό άθλημα !…), υποστηρίζοντας πως το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι ένα «φτιαχτό», εμπορικό show και εορτασμός δίχως κατάνυξη, έχω να πω τούτο :

Η μεγάλη λιτανεία της Κυριακής των Βαϊων - ξεκινώντας η Μεγάλη Εβδομάδα -, όπου το σκήνωμα «τ’ Αγίου» περιέρχεται εν χορδαίς και τυμπάνοις κατά μήκος των παλαιών τειχών, σε μεγάλο μέρος της πόλης, έχει θεσπιστεί και γίνεται από το σωτήριον έτος 1629 !

Εμπορικό show ορισθέν εν έτει 1629 !; Ας είμαστε προσεκτικοί και σοβαρότεροι στις κριτικές μας, συνέλληνες! Δεν κάνει κακό, να μελετάμε που και που και λίγην Ιστορία…

Ετούτη η περιοχή, ευτύχησε να μην έχει ζήσει την οθωμανική κυριαρχία. Έχει βέβαια υποστεί άλλες επιδράσεις, διατηρεί όμως, κυρίως μια συνέχεια της παράδοσης μέσα από τους αιώνες. 

Ακολουθώ τα τεκταινόμενα , με τη συνείδηση μου, του απλού πολίτη, όσο γίνεται προσεκτικά…

Βλέπω ότι οι συμμετέχοντες, οπουδήποτε και όπως δήποτε και αν συμμετέχουν στον εορτασμό, αν παρελαύνουν με τα λάβαρα ή αν απλά, ως επισκέπτες παρακολουθούν τους παρελαύνοντες, το κάνουν με ρίγος, με ψυχή, με πίστη, με χαρά, κυρίως όμως με δέος. 

Υπάρχει δέος στην ατμόσφαιρα .  Την Μεγάλη Παρασκευή καλείσαι να ακολουθήσεις και να συνοδεύσεις από τις 2 η ώρα το μεσημέρι έως τις 12 το βράδυ γύρω στους 34 Επιταφίους να παρελαύνουν στο κέντρο ή στην κοντινή περιφέρεια της πόλης σε πλήρη σύνθεση. Απλά κανείς δεν διαθέτει φυσικά τέτοια (!) σωματική αντοχή, οπότε κάνει ο καθείς όπως μπορεί, ώστε να συμμετέχει κατά το δυνατόν περισσότερο…

Την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, όλοι μπορούν να μπουν στα εκκλησάκια ή στις μεγάλες εκκλησίες της πόλης, να στολίσουν τους επιταφίους. Μου θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια, όταν νιώθαμε αγάπη και υποχρέωση να πάμε στην εκκλησία της γειτονιάς μας να στολίσουμε τον επιτάφιο. Τότε που όλοι οι άνθρωποι στις γειτονιές, γνωρίζονταν μεταξύ τους…

Το Μεγάλο Σάββατο στις 6 η ώρα το πρωί, στην Παναγία των Ξένων γίνεται αναπαράσταση του σεισμού, που ακολούθησε τον θάνατο του Κυρίου.

Ο επιτάφιος του Αγίου Σπυρίδωνα βγαίνει αργότερα, το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, όπου και γίνεται η λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος.
Πρόκειται για την αρχαιότερη λιτάνευση, ίσως του 1553, όπου ο Άγιος σε θέση προεξάρχοντος επισκόπου, προηγείται και συνοδεύει τον Επιτάφιο, κατά την βυζαντινή λατρευτική τάξη.

Εδώ τα πρωτόκολλα τηρούνται αυστηρά. Τον Amleto του συνθέτη Franco Faccio τον αποδίδει «η Παλαιά». Το «Πένθιμο εμβατήριο» «Calde Lacrimae» του de Michellis το αποδίδει η «Μπλε». Το «Πένθιμο εμβατήριο» από τη «Ηρωϊκή» του Beethoven αποδίδει ο «Καποδίστριας»

Κι ακόμα, το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, κατά την «Πρώτη Ανάσταση» έχουμε το έθιμο των μπότηδων, σύμφωνα με το ρηθέν «ίνα συντρίψω αυτούς, ως σκεύη κεραμέως»...

Την Κυριακή του Πάσχα το πρωί, σύμφωνα με την βυζαντινή παράδοση, λιτανεύεται από τους ναούς η εικόνα της Αναστάσεως.

Στις 10 η ώρα το πρωί, μέσα στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα η «Παλαιά» αποδίδει το «Tannhauser» του Wagner, το απόγευμα ο «Μάντζαρος» στην Αγία Τριάδα, αποδίδει την «Marcia Trionfale» του Κρητικού.

Συναυλία του «Καποδίστρια» μέσα στον Άγιο Γιώργη, στο Παλαιό Φρούριο, συναυλία του «Μάντζαρου» μέσα στο Duomo, ποιητική βραδιά στο περιστύλιο των ανακτόρων, το «Requiem» του Mozart στο Δημοτικό θέατρο, η τελετή του Νιπτήρα στο Duomo, η περιφορά του επιταφίου τ’ Αγίου μέσα στον ναό του, με όλα τα πνευστά της Φιλαρμονικής Εταιρείας να παιανίζουν, το έθιμο «της Μαστέλας» κι άλλες ακόμα δημόσιες και θρησκευτικές εκδηλώσεις, που κάποιες θα αδικήσω, γιατί τις λησμονώ ή, γιατί απλά δεν τις γνωρίζω… 

Εκκλησιαστικές τετραφωνίες (ίσως με καταγωγή απ' την Κρήτη του 18ου αι.), λιτανείες, που ακολουθούν αυστηρά, παλαιά πρωτόκολλα - μπρος ο Σταυρός, με τη σειρά τα εξαπτέρυγα, τα κόρα, οι σκόλες (τεράστια λάβαρα), τα φλάμπουρα (κατάλοιπα βυζαντινών σημαιών), πίσω τα βενετσιάνικα φανάρια, πίσω οι επιτάφιοι, παραπίσω οι άνθρωποι -.

Αυστηρά πρωτόκολλα, τηρούμενο εκκλησιαστικό λειτουργικό και ειδικό ισχύον τελετουργικό – αρχαίες και νεότερες μπάντες στη σειρά να παιανίζουν Μαρς, Αι γενεαί πάσαι , Marcia funebre του Verdi, Αdagio του Albinoni.

Με ολοκλήρωση 11 μέρες αργότερα, έως και την Τρίτην ημέρα του Πάσχα, όπου, με «τα μπάσματα του Αγίου» - την τοποθέτηση δηλαδή του Ιερού Λειψάνου μέσα στην Λάρνακά του – με τις 2 παλαιότερες φιλαρμονικές να παιανίζουν εντός του Ναού, καταλήγει ούτος ο ευλαβικός, κατανυκτικός μα και χαρμόσυνος, εορταστικός, πολυεπίπεδος, Ελληνικός, θρησκευτικός οργασμός.

Πέρα από όλ' αυτά, θαρρώ πως ο εορτασμός του Πάσχα εδώ ορίζεται σαφώς από έναν «εν δυνάμει» ανθρώπινο παράγοντα, μιάν άλλη δημιουργική δυναμική, που κάνει να αλλάζει συνεχώς το τοπίο…

Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά ;

Τα τρυφερά νηπιαγωγεία βαδίζουν στους δρόμους κρατώντας καλαθάκια με τα λουλούδια της άνοιξης, τα δημοτικά σχολεία παρελαύνουν στους δρόμους, τα γυμνάσια και τα λύκεια στους δρόμους, οι πρόσκοποι στους δρόμους, πλήθος παιδιά – μικροί μουσικοί μεγάλων απαιτήσεων – χάρμα των ματιών και της ακοής,

στους δρόμους οι κοινωνικές οργανώσεις, τα περίφημα χορωδιακά σύνολα, μικροί, μεγάλοι όλοι στους δρόμους…

Τοπίο αυξανόμενο και διαρκώς εναλλασσόμενο. Το έχει πάρει επάνω της όλη η τοπική κοινωνία το θέμα των εορτασμών του Πάσχα.

Κι όχι ως πάρεργο ή αγγαρεία, αλλά με περηφάνεια και ζήλο συναισθήματος, που υπερέχει.

Δέος υπάρχει και Ελληνικότητα, σκέφτομαι το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, σαν ακολουθώ  την μπάντα στις ρούγες, με τα φλάμπουρα ν' ανεμίζουν πλησίστια, μετά τη συντριβή των σκευών του κεραμέως, και παιανίζοντας, το :

Μην φοβάστε Γραικοί!