"...και πηδάω μέσα από την συνέλευσιν , και τον αρπάχνω, και τον πηγαίνω εις το κάθισμα του Προέδρου Σισίνη, και τον κάθισα στο σκαμνί. 
Είπα, τούτος δεν είναι άξιος ; ..."

“Εσυνάχθημεν την άλλην ημέρα έπειτα από την εκλογήν του Καποδίστρια 
ν’ αποφασίσωμεν πρόεδρον του Βουλευτικού, να ψηφοφορηθούν τα άτομα διά την προεδρίαν. 

Επετάονταν στη συνέλευσιν το όνομα του Ζαϊμη, την άλλην ημέραν το όνομα του Μπαρλά, άλλος τον Κουντουριώτη , άλλος το Πρασσά από την Ανδρούσα, και έγινε χασμωδία.

Την άλλην ημέρα πάλιν το ίδιο, είκοσι να ψηφοφορήσουν, την άλλην 16.

Είδα την χασμωδίαν και το παράξενο του κόσμου. Εσηκώθηκα ολόρθος: 
Σεβαστή Συνέλευσις, ημείς καθήμεσθε και φιλονεικούμεν διά Πρόεδρον του Βουλευτικού, 
και η πατρίς μας κινδυνεύει να χαθεί και έχομεν συνέλευσιν επτά μήνες, 
και πρόεδρος εις την Ανατολικήν Ελλάδα είναι ο Κιουταχής, 
και πρόεδρος της Πελοποννήσου ο Ιμπραϊμης,
και ημείς καθήμεθα και φιλονεικούμεν , και τώρα ήλθεν ο Μάης, και η Αθήνα κινδυνεύει, 
και η Πελοπόννησος κινδυνεύει...
εχάθηκεν ένας από τόσους Έλληνας πληρεξουσίους να κάμωμεν Πρόεδρον ; Όμως καθήμεθα και φιλονεικούμεν!

 Εκοίταξα τριγύρω μου και είδα ένα γεροντάκι, και εκάθετο με τους Κρητικούς, αλλ’ ούτε το όνομά του εγνώριζα, ούτε τον είδα, και πηδάω μέσα από την συνέλευσιν , και τον αρπάχνω, και τον πηγαίνω εις το κάθισμα του Προέδρου Σισίνη, και τον κάθισα στο σκαμνί. Είπα, τούτος δεν είναι άξιος ; Και όλη η συνέλευσις έβαλε την φωνήν : άξιος, άξιος, και εχειροκρότησε και ετελείωσε. Τον πατέρα  μου συγχωρούσαν...
Έτσι διαλύθηκε η  συνέλευσις.”                                                 

τάδε έφη
ο Γέρος του Μοριά... 

το πρόσωπο του Κολοκοτρώνη
(από το Ιστορικό μουσείο)

photo q.l.

Γεωργίου Τερτσέτη προλεγόμενα

Στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

"Αν δυνηθώ να απεράσω εις την ψυχήν σας, Κύριοι ακροαταί, την ηδονήν της ψυχής μου, γράφοντας τα  π ρ ο λ ε γ ό μ ε ν ά μου εις το βιβλίον του γέρου Κολοκοτρώνη, ελπίζω να γλυκοπεράσετε την ώραν σας, και να μην μετανοήσετε, τιμώντας με σήμερον με την ακρόασιν σας.

………………………………………………………………………………………..

Αφού ενόησα τον κόσμο, σεβαστοί ακροαταί, δύο πρόσωπα ανδρών έμειναν διά παντός εικονισμένα εις την ενθύμησίν μου, ο στρατηγός Τζούρτζ και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δοξασμένοι από την τότε γνώμην των ανθρώπων, ο ένας διά τον φιλελληνισμόν του, ο άλλος διά τον ελληνισμόν του, αύξανε χάριν εις τον ένα η εύμορφη φυσιογνωμία, η επιμέλεια του ενδύματος, - σε άρπαζε η αγριάδα του άλλου και το μίλημα , η κεφαλή και των δύο, τα ξανθά μαλλιά του ενός , τα μαύρα του άλλου, εστολίζοντο από την Ελληνική περικεφαλαία των αρχαίων.

Ήτον και οι δύο πάνου εις την ανδρική τους ηλικία , νεώτερος ο Τζούρτζ, αγαπημένοι, πιστοί, αγαπούσε ο Κολοκοτρώνης την φιλογένειαν και την προκοπήν του Τζούρτζ, και ο Τζούρτζ την δύναμιν του νοός , και την ευγένειαν της καρδίας εις άνδρα λογγίσιον.

………………………………………………………………………………………..

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ως ιστορικός καταγράφεται με τους πολλούς όσοι ιστόρησαν πολέμους Ασίας και Ευρώπης , αλλ’ ως Έλληνας έρχεται μου φαίνεται τρίτος Ομήρου και Ηροδότου.

Ομοιάζουν οι τρεις, ως τρείς ακτίνες ενός κέντρου φωτεινού, έχουν οι τρεις πατρίδα την Ελλάδα , θέμα πόλεμον Ευρώπης εναντίον Ασίας , ομιλούν την Ελληνικήν φωνήν, καθένας την φωνήν του αιώνος τους, καίονται από το πνεύμα του, η φωνή τους είναι ψωμωμένη ως να ελέγαμεν από την φωνήν προγενεστέρου καιρού, όχι είδωλον της φαντασίας του, ομοιάζει ένας του άλλου και εις την πλοκήν και εις την άλυσον της ιδέας και την παράστασιν των ιστορημένων πραγμάτων.

Εις τον πεζόν λόγον του Ηροδότου σημαίνει η λύρα του Ομήρου, ακούς το Μήνιν άειδε Θεά, ως εις την διήγησιν του Κολοκοτρώνη, όταν επέτυχα γνήσια να την αρπάξω από τα χείλη του , ακούς τα τρία πουλάκια κάθονται. Κατώτερος ο Κολοκοτρώνης από τους δύο προγενεστέρους του εις την τέχνην , όσον τα τρία πουλάκια κατώτερο από το Μήνιν άειδε Θεά, αλλ’ ανώτερος πάλι επειδή όσα έπραξε αυτός και οι συνόμοιοί του διηγείται , πριν τα γράψει με το κοντύλι τα εχάραξε με το σπαθί του , καύχημα που δεν έχουν οι άλλοι δύο. Ομοιάζει τω όντι ως ο Αγαμέμνονας , ο Οδυσσέας ή ο Διομήδης να ήθελε γράψουν το στρατιωτικόν τους ημερολόγιο , και να εσώζετο..."