Eliot, Thomas Stearns, 1888-1965 *

Απόσπασμα από την "Έρημη χώρα" (1922)

Μετάφραση Γιώργος Σεφέρης (1936)

"Συ ! hypocrite lecteur ! – mon semblable, - mon frère !" 

 .

όλες οι φωτογραφίες 

αυτού του post 

είναι τραβηγμένες από την quartier libre

 Β΄. ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

 

Το Κάθισμα όπου κάθονταν, σα στιλβωμένος θρόνος,

Έλαμπε στο μάρμαρο, όπου ο καθρέφτης

Που βάσταζαν κοντάρια πλουμισμένα με κλήματα

Όθε ξεμύτιζε ένας χρυσός Ερωτιδέας

 ( Με τη φτερούγα σκέπαζε τα μάτια του άλλος ένας ) 

Ζευγάρωνε φλόγες από εφτάκλωνους κεροστάτες

Αντιφεγγίζοντας το φως επάνω στο τραπέζι ενώ

Των κοσμημάτων της η λάμψη ορμούσε να το συναντήσει,

Πλούσια ξεχειλίζοντας σε θήκες μεταξωτές.

Σε φιάλες από φίλντισι και χρωματιστό γυαλί

Ξεβούλωτες, ενέδρευαν τ’ αλλόκοτα συνθετικά μυρωδικά της,

Υγρά, σε σκόνη, ή σ’ αλοιφή – σκοτίζανε, συγχύζανε

Και πνίγανε την αίσθηση με αρώματα· ερεθισμένα απ’ τον αγέρα

Που έμπαινε δροσερός απ’ το παράθυρο, τούτα ανεβαίναν

Παχαίνοντας τις τεντωμένες φλόγες των κεριών,

Ρίχνανε τον καπνό τους στα λακουεάρια,**

Ξυπνώντας τα στολίσματα στο φατνωτό ταβάνι.

Πελώρια ξύλα πελαγίσια ταγισμένα μπακίρι

Έκαιγαν πράσινα και πορτοκαλιά, με πέτρα πολύχρωμη πλαισιωμένα,

Και στο θλιμμένο τούτο φως ένα δελφίνι σκαλισμένο κολυμπούσε.

 

Πάνω απ’ τ’ αρχαίο το τζάκι παρουσιάζονταν

Λες κι άνοιγε παράθυρο σε μιαν υλαία σκηνή

Η μεταμόρφωση της Φιλομήλας, της χαλασμένης τόσο βάναυσα

Από το βάρβαρο βασιλέα· κι όμως εκεί τ’ αηδόνι

Την έρημο όλη γέμιζε μ’ απαραβίαστη φωνή

Κι ακόμη φώναζε κι ακόμη ο κόσμος κυνηγάει,

«Γιακ, γιακ» σε βρώμικα αυτιά.

Κι άλλες ακόμη ρίζες μαραμένες των καιρών

Ήταν στον τοίχο ιστορισμένες· προσηλωμένα σχήματα

Σκύβαν, δηλώνοντας τη σιωπή στην περίκλειστη κάμαρα.

Πατήματα σερνόντουσαν στα σκαλοπάτια.

Κάτω απ’ το φέγγος της φωτιάς, κάτω απ’ τη βούρτσα, η κόμη της

Άπλωνε πύρινες ακίδες

Έλαμπε με λόγια, Κι ύστερα έπεφτε σε μιαν άγρια γαλήνη.

«Τα νεύρα μου είναι άσχημα σήμερα βράδυ.

Ναι, άσκημα. Μείνε μαζί μου.

Μίλησέ μου. Λοιπόν ποτέ σου δε μιλάς; Μίλησε.

Τι συλλογίζεσαι τώρα; Τι συλλογιέσαι; Τι;

Ποτές δεν ξέρω τι συλλογίζεσαι. Συλλογίσου».

* Νόμπελ Λογοτεχνίας [1948]

** τα Laquearia είναι φατνώματα.  

Ταβάνια, που έφτιαχναν οι Λατίνοι με σανιδωτά χωρίσματα και τα διακοσμούσαν με ελεφαντόδοντο ή τα ζωγράφιζαν.

- σημείωση Q.L. :

στην Αινειάδα, βιβλίο VIII, ο Βιργίλιος λέει : 
"erigitur summique ferit lacuaria tecti" 
γαλ. μτφρ : 
se reflétant aux plafonds ouvragés d'une haute demeure.
 

αθήνησι

ωχ,

αυτά τα τριαντάφυλλα !

comme tout

d' ailleurs

 

.

Κωστή Παλαμά

.
.

Βωμοί - 1915

.
.

Λειτουργία

.
.
.
αφιερωμένο
.
.

Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες;

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Κι ενώ κάτου από τα πόδια τους τραντάζει
Κι ενώ σειέται και χαλιέται γύρω η γη
Τίποτε, θαρρείς, δεν τους ταράζει

Σα ν’ ακολουθάνε μυστική
Μ’ ένα Κύριον αφανέρωτο ομιλία
Γυρτοί, ασάλευτοι, και σαν εκστατικοί
Στα λειτουργικά τους τα βιβλία

Όλοι γύρω τους, και γέροι και παιδιά
Και οι γυναίκες, τ’ άρματα στα χέρια,
Μόνο εκείνοι –αχτύπητη η καρδιά-
Με τα χέρια ανάερα προς τ’ αστέρια

Άδεια δεν είναι τα χέρια τους, κρατάνε
Τα πουλιά τα μαντικά της προσευχής,
Και την πρώτη ορμή, τους δίνουν και πετάνε
Προς τους θρόνους της Ιδέας και της Ψυχής

Καίει φωτιά σ’ ένα βωμό, ο βωμός
Φροντισμένος από κείνους και δε σβύνει.
Θα περάσουν κι ο θυμός κι ο χαλασμός,
Μα ο θνητός, ορθός ή χάλασμα, θα μείνει

Στου βωμού τη θεία φωτιά θα πάει ξανά,
Όπου η Πίστη, η Τέχνη, ο Λόγος, η Σοφία.
Στα παντοτινά Ωσαννά!
Στα λειτουργικά βιβλία.

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Λαοί τριγύρω τους, με τ’ άρματα στα χέρια
Και χαλιέται η γη, και ρυάζεται η σφαγή.
Με τα χέρια εκείνοι, ανάερα προς τ’ αστέρια

Όμως, όσο κι αν ασάλευτοι φαντάζουν
Στους χορούς των Ερινύων και των Κυκλώπων,
Τα υψωμένα χέρια τρέμουν και σπαράζουν
Σαν απ’ όλη τη λαχτάρα των ανθρώπων

Και τα μάτια τους κι ας φαίνονται δεμένα
Σαν αδάκρυστα, με μια υπερκόσμια φέξη.
Είναι από το δάκρυο θολωμένα
Το πικρότερο, που δεν μπορεί να τρέξει

Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες;
.
.
.
.
.
.
.
.

Σκύλος και γάτα

Es la historia de un amor

dog : do you love me ?

γάτα : άσε με ν' ακουμπήσω πάνω σου, μ' εμπιστοσύνη

γάτα : έλααα, μη γίνεσαι σκεπτικιστής... μην το παίζεις έτσι αδιάφορος !

γάτα : θέλω, να με κοιτάς στα μάτια !

dog : θέλω, να σε κάνω ό, τι θέλω ! θέλω, να σου λέω τα βάσανά μου.

dog : θέλω να με παίρνεις αγκαλιά

γάτα : να είμαι ήσυχη, κοντά σου

γάτα : και όταν τελειώνει το παιχνίδι ;

dog : γύρε στον ώμο μου,

.

να ονειρευτείς !

.

.

.

στην ellinidas μας,

που αγαπάει τις γάτες

.

με φιλία :)

17 Σεπτέμβρη

εορτάζει

.

.

Η του Θεού Σοφία

.

Ρώσσικη εικόνα 17ου αι.






Κωνσταντινούπολις
.
υπέρθυρο του Ναού
.


Ο Ιουστινιανός (δεξιά)
προσφέρων την Αγία Σοφία

Θεέ μου,

τι λάθος κάνεις

που την εγκατέλειψες !

..

.

.

Ρώσσικη εικόνα

16ου αι.

.

η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της

Πίστις, Ελπίς, Αγάπη.

.

.

.

.

.

..

.

.

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω,

γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία.

Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

.

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

.

Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι παύσονται. Είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. Όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.

Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην.

Ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου.

Βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον.

Άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην.

.

Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα.

Μείζων δε τούτων η αγάπη.
.

(Αποστόλου Παύλου Α' Προς Κορινθίους επιστολή Κεφάλαιο ιγ΄ στίχοι 1-13

Χαμένα ! τι «μη πίστη», είν’ αυτή, Θεέ μου !
Το έχω ξαναπεί, μα είναι καιρός τώρα πίσω, και το ξέχασες.
Για την ακρίβεια, την άλλη μέρα του Μακρυγιάννη.
Τότε που κατεγράφη εντός της, και επί υαλοπίνακος η σπανιότης και η μοναδικότης.
Και τότε που ακόμα καταγράφαμε την απελπισία - απόγνωση.
«Η άποψη αυτή, ούτε καν δεκαπεντάχρονα πια δεν εκφράζει
πόσο μάλλον...»
Το σκυλί του Γαλάτη πολεμιστή.
Ιδέες αν-ίδεες, που αδικούν την ελπίδα, που αδικούν την αγάπη, αδικούν την πίστη.
Νυνί δε, ΔΕΝ μένει πίστις, ελπίς, αγάπη ; Εξέπεσαν; !
Εξέπεσαν; !
Ό, τι είναι κανονισμένο, καλώς είναι κανονισμένο.
Και δεν κουράζομαι να το λέω, Le Meilleur.
Κι ακόμα, έτσι οφείλουν να είναι τα μάτια. Σαν τα δικά μου. Και σαν την δική σου υπόσχεση. Προσηλωμένα. Ό, τι δήποτε άλλο, θα ήταν μια μπούρδα. Μπούρδα η ζωή χωρίς προσήλωση, και μπούρδα, εάν δεν δύναται η πίστη όρη μεθιστάνειν.
Και στην εντέλεια ήσαν όλα. Τέλεια. Το τέλειο της ευτυχίας. To γαλάζιο της αθωότητας. Πρόσωπο αγνώριστο μπρος στον καθρέφτη. Να φεγγοβολά! Σαν ήλιος και μαζί σαν πανσέληνος του Αυγούστου.
Και μην μου αγγίξει κανείς εκείνη την απαλή ρυτίδα στο ποιητικό μέτωπο.
Και μην μου αγγίξει κανείς τα καστανά μύγδαλα. Άκου προδότες! Τι ανιστορισιά!

…Μείζων δε τούτων , ίσως η Πίστη.

ό, τι πιό πολύ αγαπώ

είναι δικό σου