Ξαναδημοσιεύω εδώ  

από το βιβλίο του Ζαν Ζενέ, "Το εργαστήρι του Αλμπέρτο Τζακομέττι", 
σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη, εκδ. ύψιλον,
κάτι τι που μου αρέσει αληθινά κι είναι πάντα άξιο προσοχής!

"η ομορφιά
δεν εκπορεύεται από πουθενά αλλού, παρά από κείνη τη μοναδική, τη διαφορετική σε κάθε άνθρωπο, την κρυμμένη ή ορατή πληγή, που φυλάει καθένας μας, εντός του, που την περιφρουρεί 

και που σ’ αυτήν προστρέχει όταν θέλει να εγκαταλείψει τον κόσμο, για μια πρόσκαιρη αλλά βαθιά μοναξιά. Τούτη λοιπόν η τέχνη, πόρω απέχει απ’ αυτό που λέγεται “miserabilisme”."


"... αυτή η μοναξιά,
όπως την καταλαβαίνω εγώ, δεν σημαίνει αθλιότητα, αλλά, μυστική βασιλεία, δεν σημαίνει βαθιά έλλειψη επικοινωνίας, αλλά, λίγο-πολύ, αμυδρή επίγνωση μιάς απροσμάχητης μοναδικότητας."

"...πού κρύβεται η μυστική πληγή 

όπου, προσφεύγει καθένας μας, 

όταν επιβουλεύονται την έπαρσή του, 

όταν τον πληγώνουν;"

από το έργο του Ζαν Ζενέ "Σκοινοβάτης", μετάφραση Χριστόφορου Λιοντάκη

Λίγο

από την ποίηση

του Χρήστου Αναγνωστόπουλου

Σ’ ευχαριστώ που μ’ ανάθρεψες, με τους

λεπτούς τρόπους των μυστικών.

22.5

τότε σ’ αγάπησα περισσότερο, κείνες τις

λίγες φορές που μιλούσες ελάχιστα κι η

κουβέντα σου απ’ την ήττα είχε πάρει, της προσευχής.

31.5

περνώ από τα πράγματα, όπως το παιδικό

κεφαλάκι από τα χέρια που το βλογούν :

τα δέχομαι όλα.

PABLO NERUDA

.

λίγοι στίχοι (αποσπάσματα)
από τα


ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

8.




Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
…………………………………..


Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει.
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

……………………………..


Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

στίχοι
από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη

ΤΑ ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΗΣ ΟΞΩΠΕΤΡΑΣ 

..........................................................


Εγώ αποβλέπω· σ' έναν μακρύ θαλασσινό Κεραμεικό
Με Κόρες πέτρινες και που κρατούν λουλούδια. Θα 'ναι νύχτα και

        Αύγουστος
Τότε που αλλάζουν των αστερισμών οι βάρδιες. Και τα βουνά

        ελαφρά
..............................................................





Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει

Αχ ομορφιά κι αν δεν μου παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ

Κάτι κατάφερα να σου υποκλέψω. Λέω: κείνο το πράσινο κόρης

        οφθαλμού που πρωτο-
Εισέρχεται στον έρωτα

.................................................................

 

Με το λίγο της ψυχής μου κυανό η Όξω Πέτρα μέσ' από τη μαυρίλα
Θ' αρχίσει ν' αναδύεται. 

...............................................................




Ω και αν έχω! Αλλά πως με τι

Γίνεται τρόπο να φανερωθεί το «μη λεγόμενον»
Που ενώ με τις ίριδες και με τ' ανεμοκλείτια ευλαλούν οι Μάιοι
Και με χλόες παν κατεβατές έως τη θάλασσα
Τη στιγμή που κι εκείνη ψιθυριστά κάτι απ' τ' αρχαία της μυστικά
Ολοένα εκμυστηρεύεται, άφωνος μένει ο άνθρωπος

                    Η ψυχή μόνον. Αυτή

Σαν μητέρα νεοσσών όπου κίνδυνος κάνει φτερούγα
Και από τις καταιγίδες μέσα λίγα ψίχουλα
Γαλήνης υπομονετικά συνάζει·

..................................................................




Περασμένα μεσάνυχτα σ' όλη μου τη ζωή

Περνάν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, για ποιαν από

        τις πυρκαγιές
Κανείς δεν ξέρει. Σ' ένα δωμάτιο τέσσερα επί πέντε ντουμάνιασε

        ο καπνός. Προεξέχουν μόνον

Η κόλλα το χαρτί και η γραφομηχανή μου. Πλήκτρα
Χτυπά ο Θεός και αμέτρητα είναι τα βάσανα έως το ταβάνι
Κοντά να ξημερώσει

                                  μια στιγμή φανερώνονται οι αχτές με κάθετα
Πάνω τους τα βουνά σκούρα και μωβ. Αλήθεια θα 'ναι φαίνεται ότι
Ζω για τότε που δεν θα υπάρχω



....................................................................





Α τι να πεις που κι έναν μόνον

Αναστεναγμό ν' ανοίξεις θα σε ρίξει χάμου ο άνεμος

Γαβ η αγάπη· γαβ ο Ιούδας με το φυγαδευμένο βλέμμα του

Γαβ του κόσμου όλου οι αποστάσεις και οι μακρύτατοι καιροί
Δεν ακούγεται πια τίποτε. Κείνο που 'θελε ο Θεός
Η ψυχή μου, η προς στιγμήν αιώνια, το 'νιωσε
Και ξανά βρήκε το νόημα της υλακής του ο σκύλος

Να 'τες τώρα που σιγά σιγά

Επιστρέφουν οι στεριές.

..............................................................................




Ώστε λοιπόν, αυτό που λέγαμε «ουρανός» δεν είναι· «αγάπη» δεν

        «αιώνιο» δεν. Δεν
Υπακούουν τα πράγματα στα ονόματά τους. 

................................................................................

 한국 외국어 대학교

έφτασε ένα βιβλίο στα χέρια μου.

περιεχόμενο σελίδες 47

το μισό τυπωμένο σε μιά γλώσσα ακατανόητη, γλώσσα - ζωγραφιστή.

παρατηρώ :

μακρά γραμμή κάθετη ενώνεται με βραχεία γραμμή οριζόντια

βραχεία γραμμή οριζόντια ενώνεται σε ευθεία με κύκλο τονούμενο

μακρά γραμμή κάθετη ενώνεται με μακρά γραμμή οριζόντια
μακρά γραμμή οριζόντια ενώνεται προς τα πάνω, εις το μέσον με βραχεία γραμμή κάθετη
βραχεία γραμμή κάθετη ενώνεται σε ευθεία με κύκλο τονούμενο 

 το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου είναι ποιήματα του Κωνσταντίνου  Καβάφη, ζωγραφισμένα σε γλώσσα μακρινή κι ακατάληπτη...

 한국 외국어 대학교

διαβάζω στους τίτλους  :
Τμήμα Ελληνικών Σπουδών στην Νότια Κορέα, του Πανεπιστημίου Χανκούκ

και
"το ενδιαφέρον των Κορεατών φοιτητών , για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό".


ξαναδιαβάζω,
γιά να το χωνέψει καλά το μυαλό μου :

"το Τμήμα Ελληνικών Σπουδών στην Νότια Κορέα, του Πανεπιστημίου Χανκούκ".

"το ενδιαφέρον των Κορεατών φοιτητών , για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό".

 한국 외국어 대학교

κι εμείς, αυτάδελφοι ;
εμείς ;


όλοι οι φίλοι μου το γνωρίζουν, τα περισσότερα χρόνια της ενήλικης ζωής μου, τα έχω περάσει σε αυστηρή πειθαρχία με τον εαυτό μου.
γιά χρόνια έζησα σαν ένας στρατιώτης, ας πούμε, που μέσα στην μάχη δεν επιτρέπεται να κλαίει.
το κλάμα του στρατιώτη, σε καιρό αγώνα, μπορεί να υποσκάψει το ηθικό των ανθρώπων γύρω του...
ένας στρατιώτης σε αποστολή, σε σκληρή δουλειά, σε επαγγελματική δουλειά, σε κοινωνική δουλειά, σε ό, τι ασήμαντο ή σημαντικό κάνει, δεν μπορεί να δείχνει λιποψυχιά, μήτε αδυναμία.
έτσι έλεγα όλον τον καιρό μέσα μου...
και μέχρι πριν λίγα χρόνια, σε όλα τα δύσκολα της ζωής, απαγόρευα αυστηρά στον εαυτό μου να κλάψει.
 

ιδού λοιπόν απόψε εγώ εδωδά, με το κλάμα μου
κρατώντας στα χέρια ένα βιβλίο με μιά γλώσσα ζωγραφιστή που δεν κατανοώ   
- βραχεία γραμμή οριζόντια ενώνεται σε ευθεία με κύκλο τονούμενο -
ο Κωνσταντίνος Καβάφης μεταφρασμένος στην Νότια Κορέα,
Τμήμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Χανκούκ,
το ενδιαφέρον των Κορεατών φοιτητών , για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό



και πειράζει, αυτάδελφοι,  που με πήραν απόψε τα δάκρυα ;

τα δάκρυα, που δεν είναι μονάχα από θλίψη, μα από οργή περισσότερο, κι από ντροπή.
οργή γιά την δική μας αδιαφορία για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό και τον Ανθρώπινο Πολιτισμό.
μήπως, ό, τι έχουμε και δεν έχουμε, η παραγωγή μας, η βαρειά βιομηχανία του τόπου μας, μήπως δεν είναι πρώτα απ' όλα η γλώσσα μας κι ο πολιτισμός ;
τα ξεπετάξαμε κι αυτά. όπως ξεπετάξαμε ό, τι άλλο ακριβό και πολύτιμο...
όποιον θεσμό... όποια λογική... όποιαν κοινωνική δικαιοσύνη... όποιαν ανθρωπιά...

δάκρυα από θλίψη κι οργή γιά την κατάσταση της δικής μας παιδείας κι εκπαίδευσης
θλίψη κι οργή γιατί τα δικά μας παιδιά είτε στέκονται εδώ άπραγα, είτε πήραν τις στράτες της γης γιά να σπουδάσουν ή γιά να βγάλουν το ψωμί τους, 
θλίψη κι οργή και ντροπή γιατί αστόχαστα εγκαταλείψαμε το χώμα και τους καρπούς της γης μας
θλίψη κι οργή γιατί διαλύσαμε την υγεία και την κοινωνική περίθαλψη, όσα με τόσο κόπο κερδήθηκαν μέσα στα χρόνια
θλίψη κι οργή γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι ρίχνονται στο περιθώριο
θλίψη κι οργή, γιατί μας έχουν κάνει όλους αριθμούς και στατιστικές
θλίψη κι οργή γιά το απρόσωπο, γιά το απάνθρωπο πρόσωπο της εξουσίας
θλίψη κι οργή γιά την ιδιοτέλεια, την παλιανθρωπιά, την αναισθησία, την ανικανότητα, πρώτα και κύρια των κρατούντων.


 είδα τούτο εδώ απόψε,

한국 외국어 대학교
βραχεία γραμμή κάθετη ενώνεται σε ευθεία με κύκλο τονούμενο  
"το ενδιαφέρον των Κορεατών φοιτητών , για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό" 
και μ' έπιασαν κλάματα...
καμμιά φορά, κλαίν κι οι σκληροί στρατιώτες... 
- τούτους τους καιρούς, όλο και πιό συχνά...- 


  

Είμαστε αλάνια, 
διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα
και δεν την τρομάζουν οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα

Eliot, Thomas Stearns, 1888-1965 *

Απόσπασμα από την "Έρημη χώρα" (1922)

Μετάφραση Γιώργος Σεφέρης (1936)

"Συ ! hypocrite lecteur ! – mon semblable, - mon frère !" 

 .

όλες οι φωτογραφίες 

αυτού του post 

είναι τραβηγμένες από την quartier libre

 Β΄. ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

 

Το Κάθισμα όπου κάθονταν, σα στιλβωμένος θρόνος,

Έλαμπε στο μάρμαρο, όπου ο καθρέφτης

Που βάσταζαν κοντάρια πλουμισμένα με κλήματα

Όθε ξεμύτιζε ένας χρυσός Ερωτιδέας

 ( Με τη φτερούγα σκέπαζε τα μάτια του άλλος ένας ) 

Ζευγάρωνε φλόγες από εφτάκλωνους κεροστάτες

Αντιφεγγίζοντας το φως επάνω στο τραπέζι ενώ

Των κοσμημάτων της η λάμψη ορμούσε να το συναντήσει,

Πλούσια ξεχειλίζοντας σε θήκες μεταξωτές.

Σε φιάλες από φίλντισι και χρωματιστό γυαλί

Ξεβούλωτες, ενέδρευαν τ’ αλλόκοτα συνθετικά μυρωδικά της,

Υγρά, σε σκόνη, ή σ’ αλοιφή – σκοτίζανε, συγχύζανε

Και πνίγανε την αίσθηση με αρώματα· ερεθισμένα απ’ τον αγέρα

Που έμπαινε δροσερός απ’ το παράθυρο, τούτα ανεβαίναν

Παχαίνοντας τις τεντωμένες φλόγες των κεριών,

Ρίχνανε τον καπνό τους στα λακουεάρια,**

Ξυπνώντας τα στολίσματα στο φατνωτό ταβάνι.

Πελώρια ξύλα πελαγίσια ταγισμένα μπακίρι

Έκαιγαν πράσινα και πορτοκαλιά, με πέτρα πολύχρωμη πλαισιωμένα,

Και στο θλιμμένο τούτο φως ένα δελφίνι σκαλισμένο κολυμπούσε.

 

Πάνω απ’ τ’ αρχαίο το τζάκι παρουσιάζονταν

Λες κι άνοιγε παράθυρο σε μιαν υλαία σκηνή

Η μεταμόρφωση της Φιλομήλας, της χαλασμένης τόσο βάναυσα

Από το βάρβαρο βασιλέα· κι όμως εκεί τ’ αηδόνι

Την έρημο όλη γέμιζε μ’ απαραβίαστη φωνή

Κι ακόμη φώναζε κι ακόμη ο κόσμος κυνηγάει,

«Γιακ, γιακ» σε βρώμικα αυτιά.

Κι άλλες ακόμη ρίζες μαραμένες των καιρών

Ήταν στον τοίχο ιστορισμένες· προσηλωμένα σχήματα

Σκύβαν, δηλώνοντας τη σιωπή στην περίκλειστη κάμαρα.

Πατήματα σερνόντουσαν στα σκαλοπάτια.

Κάτω απ’ το φέγγος της φωτιάς, κάτω απ’ τη βούρτσα, η κόμη της

Άπλωνε πύρινες ακίδες

Έλαμπε με λόγια, Κι ύστερα έπεφτε σε μιαν άγρια γαλήνη.

«Τα νεύρα μου είναι άσχημα σήμερα βράδυ.

Ναι, άσκημα. Μείνε μαζί μου.

Μίλησέ μου. Λοιπόν ποτέ σου δε μιλάς; Μίλησε.

Τι συλλογίζεσαι τώρα; Τι συλλογιέσαι; Τι;

Ποτές δεν ξέρω τι συλλογίζεσαι. Συλλογίσου».

* Νόμπελ Λογοτεχνίας [1948]

** τα Laquearia είναι φατνώματα.  

Ταβάνια, που έφτιαχναν οι Λατίνοι με σανιδωτά χωρίσματα και τα διακοσμούσαν με ελεφαντόδοντο ή τα ζωγράφιζαν.

- σημείωση Q.L. :

στην Αινειάδα, βιβλίο VIII, ο Βιργίλιος λέει : 
"erigitur summique ferit lacuaria tecti" 
γαλ. μτφρ : 
se reflétant aux plafonds ouvragés d'une haute demeure.
 

... όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται

γιά το καλό

και το δίκαιο...

 

Κωστή Παλαμά

.
.

Βωμοί - 1915

.
.

Λειτουργία

.
.
.
Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες;

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Κι ενώ κάτου από τα πόδια τους τραντάζει
Κι ενώ σειέται και χαλιέται γύρω η γη
Τίποτε, θαρρείς, δεν τους ταράζει

Σα ν’ ακολουθάνε μυστική
Μ’ ένα Κύριον αφανέρωτο ομιλία
Γυρτοί, ασάλευτοι, και σαν εκστατικοί
Στα λειτουργικά τους τα βιβλία

Όλοι γύρω τους, και γέροι και παιδιά
Και οι γυναίκες, τ’ άρματα στα χέρια,
Μόνο εκείνοι –αχτύπητη η καρδιά-
Με τα χέρια ανάερα προς τ’ αστέρια

Άδεια δεν είναι τα χέρια τους, κρατάνε
Τα πουλιά τα μαντικά της προσευχής,
Και την πρώτη ορμή, τους δίνουν και πετάνε
Προς τους θρόνους της Ιδέας και της Ψυχής

Καίει φωτιά σ’ ένα βωμό, ο βωμός
Φροντισμένος από κείνους και δε σβύνει.
Θα περάσουν κι ο θυμός κι ο χαλασμός,
Μα ο θνητός, ορθός ή χάλασμα, θα μείνει

Στου βωμού τη θεία φωτιά θα πάει ξανά,
Όπου η Πίστη, η Τέχνη, ο Λόγος, η Σοφία.
Στα παντοτινά Ωσαννά!
Στα λειτουργικά βιβλία.

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Λαοί τριγύρω τους, με τ’ άρματα στα χέρια
Και χαλιέται η γη, και ρυάζεται η σφαγή.
Με τα χέρια εκείνοι, ανάερα προς τ’ αστέρια

Όμως, όσο κι αν ασάλευτοι φαντάζουν
Στους χορούς των Ερινύων και των Κυκλώπων,
Τα υψωμένα χέρια τρέμουν και σπαράζουν
Σαν απ’ όλη τη λαχτάρα των ανθρώπων

Και τα μάτια τους κι ας φαίνονται δεμένα
Σαν αδάκρυστα, με μια υπερκόσμια φέξη.
Είναι από το δάκρυο θολωμένα
Το πικρότερο, που δεν μπορεί να τρέξει

Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες;

γιά την ελπίδα ! 

 

 

 

 

 

Πρόγραμμα - ERT Open

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα ;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει ;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει ;

στίχοι : Μάνος Ελευθερίου

μουσική : Μίκης Θεοδωράκης

ποιός τη ζωή μας,

ποιός την κυνηγά ;

Τσομπανάκος  ήμουνα
και είμαι, δηλαδή !

ΑΝΑ ΚΑΛΕΣΤΕ !

Καταργείται αιφνιδιαστικά ο Ιστορικός, Δημόσιος Φορέας

Ενημέρωσης του Ελληνικού Λαού

Σιγεί αιφνιδιαστικά ο Ελληνικός Εθνικός Οργανισμός

Παραγωγής Πολιτισμού.

Σε Δημοκρατικά πολιτεύματα

η Αδέσμευτη Ενημέρωση

και

η Παραγωγή Πολιτισμού - σε όφελος του Δημοσίου Συμφέροντος

αποτελούν ύψιστα κοινωνικά αγαθά

Η πραξικοπηματική κατάργησή τους

είναι πρόβλημα πολιτικό - δηλώνει μέγα Έλλειμμα Δημοκρατίας

Η ανιστόρητη απόφαση ανοίγει μέσα στην κοινωνία Ασκούς του Αιόλου.

Θα έπρεπε, οι πολίτες να απαιτήσουμε από τους άλλους 2 εταίρους που συμμετέχουν στην κυβέρνηση

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥΣ, μέχρι η κυβέρνηση

να πάρει πίσω την απόφαση

για το κλείσιμο της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.

Πού βρίσκονται και πώς θα παρέμβουν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ

Οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου ;

Οι πανεπιστημιακοί ;

Οι δικαστικοί ;

Οι καλλιτέχνες ;

Τα σωματεία όλων των εργαζομένων ;

Η αυτοδιοίκηση ;

Οι επιστήμονες ;
Εμείς, ο κόσμος ;

…………………………………………

Ως ένδειξη ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

εμού, του απλού, ανώνυμου πολίτη,

προς την Ελληνική, Δημόσια Ραδιοτηλεόραση

και για όσο θα σιγεί η λαλιά του λαού

ετούτο εδώ το blog , που λειτουργεί από το 2006

θα σιγήσει. 

Θα σιγήσει επίσης και το νεώτερο blog μου,

το σχετικό με την διατροφή.

Και ΑΝ – ό μη γένοιτο !- τα μεσάνυχτα απόψε τολμήσουν να σιγήσουν τον πομπό της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης

τότε

από την ώρα μηδέν
- 0 -
εγώ θα μουρμουράω
διαρκώς

Τσομπανάκος ήμουνα

Προβατάκια φύλαγα

•  Τσομπανάκος
•  
•