Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και
έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο
πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος,
ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου
ξηγώνται έτσι : « Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη ; »
Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω : «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν
πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν
μου. Μα και να τό ’χα, δεν τό ’δινα κανενός. Κι αν πουλιέται Ελλάδα, δεν
αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να
αγοράσει κάτι τέτοιο».
... Πατρίδα, να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν
λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι
πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.
.
.
.
αμήν!
.
.
.
.
.
.
Παρασκευή, Μαΐου 04, 2012
.
a Balkan Tale
.
έκθεση φωτογραφίας
στο Λουτρό των Αέρηδων ( Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης )
.
με σημαντικά μνημεία
της Οθωμανικής περιόδου (14ος - 20ος αι.) στα Βαλκάνια
Η Εβραϊκή κοινότητα της Βέροιας χρονολογείται από τους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Μετά το 1453, οι Εβραίοι της Βέροιας όπως και εκείνοι της Θεσσαλονίκης μετοίκησαν υποχρεωτικά στην Κωνσταντινούπολη. Εντούτοις, οι Εβραϊκές κοινότητες της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης αναβίωσαν προς τα τέλη του 15ου αιώνα , από τους εξόριστους της Ιβηρικής χερσονήσου, τους Σεφαραδίτες, που εγκαταστάθηκαν και στις δύο πόλεις.
.
.
Ναός του Σωτήρος - Σκόπια
.
Στο εσωτερικό του ναού ξεχωρίζει το υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο, που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1819 και 1824. Αποτελεί έργο σπουδαίας ομάδας καλλιτεχνών.
Το 1900 - 1902 οι εύποροι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης, οι εβραϊκές οικογένειες που είχαν μεταστραφεί στο Ισλάμ από τον 17ο αιώνα, χρηματοδότησαν την κατασκευή ενός από τα τελευταία οθωμανικά τζαμιά στα Βαλκάνια.
Τα σχέδια ακολούθησαν το Ευρωπαϊκό ύφος του εκλεκτικισμού.
.
.
Καπναποθήκη της "Ρεζή", Ξάνθη
.
Η Ξάνθη, από μικρή κωμόπολη των ύστερων Βυζαντινών και των πρώτων οθωμανικών αιώνων, εξελίχθηκε σε μεγάλο κέντρο επεξεργασίας καπνού, στα νότια Βαλκάνια.
Γύρω στο 1890, το οθωμανικό μονοπώλιο καπνού "Ρεζή"
(Régie Co. intéressée des tabacs de l' empire Ottoman), με έδρα την Κωνσταντινούπολη, κατασκεύασε μιά μεγάλη καπναποθήκη, που σώζεται σήμερα.
Η αρχιτεκτονική μορφή των καπναποθηκών είχε επηρεαστεί από τα βιομηχανικά κτίρια της Δυτικής Ευρώπης. Στα καπνεργοστάσια - καπναποθήκες της Ξάνθης εργάζονταν χιλιάδες καπνεργάτες, μέλη όλων των κοινοτήτων της οθωμανικής κοινωνίας.
Η Κρήτη αποτέλεσε την τελευταία μεγάλη κατάκτηση των οθωμανών, που την κέρδισαν από τους Βενετούς μετά από μακροχρόνιο πόλεμο (1645 - 1669).
Ο καθολικός ναός του Σαν Σαλβατόρε μετατράπηκε σε τζαμί, προς τιμήν της Βαλιντέ σουλτάν Τουρχάν Χατιτζέ, μητέρας του σουλτάνου Μωάμεθ Δ'.
Το 1672, δίπλα στο τζαμί της βασιλομήτορος κατασκευάστηκε μιά κρήνη, γιά την τελετουργική κάθαρση των πιστών πριν από την είσοδο στο τζαμί.
Σε καταχώρηση στο κατάστιχο του καδή του Χάνδακα περιγράφεται η μορφή της κρήνης, με λιθόκτιστο θεμέλιο, δέκα μαρμάρινους κίονες, δώδεκα δικτυωτά σιδερένια κιγκλιδώματα, 19 κρουνούς, στέγη και επικάλυμμα στέγης.
Η κρήνη λειτουργεί σήμερα ως καφενείο, στο μέσο της πολυσύχναστης πλατείας Κορνάρου.
.
.
Τζαμί του Χατζή Εντχεμ μπέη - Τίρανα
.
Από τα πιό σημαντικά μνημεία της οθωμανικής κληρονομιάς στην Αλβανία. Χτίστηκε και τοιχογραφήθηκε μεταξύ 1793-94 και 1822-23, και θεωρείται έργο εξαιρετικής αξίας.
Κατά την κομμουνιστική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως μουσείο, στη συνέχεια επανήλθε στην αρχική του λειτουργία.
.
.
.
.
.
* οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο ΟΔΗΓΟΣ ΕΚΘΕΣΗΣ, του μουσείου.
.
.
.
.
Οι αδελφοί Μανάκη (Μανάκια) - πρωτοπόροι κινηματογραφιστές στα Βαλκάνια
.
.
.
. .
.
.
.
.
.
.
Τετάρτη, Απριλίου 25, 2012
.
Διωγμός και ανταλλαγή πληθυσμών
.
-τελειώνουν οι προβολές στο μουσείο Μπενάκη-
.
.
.
.
αν δεν το έχετε δει, το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ντοκυμανταίρ της Μαρίας Ηλιού,
«Χαίρε ωραία αήττητη Ιουδήθ, αγλάισμα της Πατρίδας, ελπίδα της σωτηρίας μας, ας είσαι δοξασμένη στον κόσμο παντοτινά. Ηττήθηκε ο βάρβαρος της Θράκης, θριάμβευσε η Βασίλισσα της θάλασσας, κατευνάστηκε η οργή του Κυρίου. Ας ζει κι ας βασιλεύει ειρηνικά ο Αδρίας»
(χορωδιακό φινάλε από το ορατόριο «Ιουδήθ θριαμβεύουσα»)
.
.
.
.
.
.
.
Η πόλη της Κέρκυρας,
αναφέρει η Άννα Κομνηνή, έγινε κατά τον μεσαίωνα "Πόλις Οχυρωτάτη",
αλλά ήταν και "ωραιότατη και καταπράσινη", όπως αναφέρει ο Άγιος Αρσένιος, Μητροπολίτης της Κέρκυρας την εποχή αυτή
.
.
.
.
γιά το Ορατόριο, εν συντομία...
Η δεύτερη άφιξη των Βενετών στην Κέρκυρα το 1386, κράτησε έως το 1797.
Μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της Κρήτης από τους Οθωμανούς το 1669 η Κέρκυρα απόκτησε ιδιαίτερη σημασία για τη Βενετία, καθώς αποτέλεσε το τελευταίο προπύργιό της για τον έλεγχο της εισόδου της Αδριατικής και την άμυνά της.
(π.χ., υπήρχε κίνδυνος εισόδου των Τούρκων στην Ευρώπη, via Corfu)
Η τελευταία πολιορκία των Τούρκων στην Κέρκυρα, το 1716 , θορύβησε πολύ τους Ενετούς και γι αυτό, εκάλεσαν να φτιάξουν οχυρωματικά έργα, ορισμένους από τους καλύτερους στρατιωτικούς αρχιτέκτονες της εποχής, που είχε στην υπηρεσία της η Ενετική Δημοκρατία όπως οι Michele Sanmicheli, Ferrante Vitelli, Filippo Verneda κ.α.
- Αυτές οι οχυρώσεις της Κέρκυρας υπήρξαν πρότυπο οχυρωματικών έργων γιά τις Ευρωπαϊκές πόλεις...-
Κατ’ αυτήν την τελευταία πολιορκία των Τούρκων στην Κέρκυρα, το 1716, ο Δόγης, θορυβημένος από την διάρκεια και την ένταση της πολιορκίας, κατά την οποίαν ο λαός είχε περιπέσει σε λιμό, και μεγάλη φτώχεια, κάλεσε σε υπηρεσία τον γερμανό στην καταγωγή στρατάρχη Johann Matthias von Schulenburg.
Στις 11 Αυγούστου 1716 , με την βοήθεια του Αγίου Σπυρίδωνα (λέει ο λαός) και υπό την πολεμική τέχνη του στρατάρχη von Schulenburg, οι 33.000 Οθωμανοί απεκρούσθησαν και η πολιορκία ελύθη.
Ο Vivaldi εμπνεύστηκε από αυτό το γεγονός και συνέθεσε το ορατόριο - δραματικό αριστούργημα Juditha triumphans devicta Holofernis barbarie, παίρνοντας από την Βίβλο την ιστορία της βασίλισσας Ιουδήθ, στην Ιερουσαλήμ , που πολιορκούσε ο βάρβαρος Ολοφέρνης, αρχιστράτηγος των Ασσυρίων.
. ... γιατί το κεφάλαιο και η ελπίδα μας είναι ΟΙ ΝΕΟΙ και Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ... .
.
«Πορτραίτα» . στο θέατρο Παραμυθίας.
. .
.
. Πέντε γυναίκες, ρόλοι παρμένοι από την παγκόσμια δραματουργία, που έχουν δράσει σε διαφορετικό χρόνο, τόπο και κοινωνικό πλαίσιο, αλλά με κοινά χαρακτηριστικά τον έρωτα, το πάθος, την εξάρτηση και την απώλεια, συναντώνται επί σκηνής και συνομιλούν, μονολογώντας για τη ζωή και τη θέση τους.
Η Ομάδα "e.Q" (Emotional Qualification = Συναισθηματική Νοημοσύνη) δημιουργήθηκε απο τους ηθοποιούς Δέσποινα Γιαννούλη, Ηλέκτρα Μαντζουρίδου – Γκούμα, Φανή Παλιούρα, Ματίνα Τζοβέννου και διευρύνθηκε με τη συμμετοχή της Σοφίας Παπαθεοδώρου (Ε.Ν.Γ. / Ελληνική Νοηματική Γλώσσα) και της ερμηνεύτριας Ελένης Δημοπούλου.
. .
Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Μαντζουρίδου – Γκούμα
Μουσική επιμέλεια-Τραγούδι: Ελένη Δημοπούλου
Ελληνική.Νοηματική Γλώσσα: Σοφία Παπαθεοδώρου
Κίνηση: e.Q
Σκηνικά-Κοστούμια: Φανή Παλιούρα (dfdesign) . . ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ, από 19/03 έως 10/04, κάθε Δευτέρα και Τρίτη. . . . .
σημείωση quartier libre : . γιά το έργο, ταιριάστηκαν με επιτυχία αποσπάσματα από κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας . "κρεββάτι ανάμεσα στις φακές" του Alan Bennett, "ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ" του Edward Alby, "ελεύθερο ζευγάρι" των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, "Λένα" της Σοφίας Παπαθεοδώρου καθώς και ένα κείμενο "γιά την Κ", που δημιουργήθηκε μέσα από την μελέτη ιστορικών πηγών,όπου Κ είναι η Κλυταιμνήστρα - η άλλη όψη της Κλυταιμνήστρας, η γυναίκα κάτω από τη σκληρή βασίλισσα - . . . .
Κυριακή, Μαρτίου 11, 2012
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2012
. . Ο Προφήτης Γεώργιος Σουρής έγραφε :
.
Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ' όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς, νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα;
Νά 'χει κλητήρες για φρουρά * και να σε κλέβουν φανερά, κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν, ονείρατα, ελπίδες και σκοποί, οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει. Κι από προσπάππου κι από παππού συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- να παριστάνει τον ευρωπαίο. Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο, ύφος του γόη, ψευτομοιραίο. Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ». Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς! Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
. . . .
* εδώ, λες ο Σουρής να εννοεί "φρουρά μουσείων" ; ! . . . . . .
Σάββατο, Μαρτίου 03, 2012
.
ΙΙΙ.
Βιβλιοθήκη Ελλήνων και ξένων συγγραφέων
ΛΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
Ποιητική Ανθολογία
Βιβλίο έκτο
Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ
Εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑ Σελίδες 216 ΔΡΧ.20
Γεώργιος Δροσίνης
Από τη συλλογή ΦΩΤΕΡΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ
.
8
.
Όταν σφιχτά σφαλώ τα μάτια μου,
Κι όταν σε νύχτας σκότη μένω,
Νιώθω και πάλι μες στα βλέφαρα
Φως, λίγο φως, βαθιά κλεισμένο
.
Είναι της μέρας το αντιφέγγισμα
Που τρεμοσβήνει ακόμα εμπρός μου ;
Ή κάποιο ουράνιο γλυκοχάραγμα
Κάποιας αυγής αγνώστου κόσμου ;
.
.
.
.
.
Ιωάννης Πολέμης
.
9
.
ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΒΙΟΛΙ
Ray Man 1924
Le Violin d' Ingres
.
Άκουσε τ΄ απόκοσμο, το παλιό βιολί μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί με τ΄ αχνά κι' απάρθενα της αγάπης χείλη.
Και τ' αηδόνι τ' άγρυπνο και το ζηλευτό ζήλεψε κι εσώπασε κι έσκυψε κι εστάθη για να δη περήφανο τι πουλί ειν' αυτό που τα λέει γλυκύτερα της καρδιάς τα πάθη.
Ως κι ο γκιόνης τ' άχαρο, το δειλό πουλί, με λαχτάρ' απόκρυφη τα φτερά τινάζει και σωπαίνει ακούγοντας το παλιό βιολί, για να μάθη ο δύστυχος πως ν` αναστενάζη.
Τι κι αν τρώη το ξύλο του το σαράκι ; τι κι αν περνούν αγύριστοι χρόνοι κι άλλοι χρόνοι; Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή η φωνή του γίνεται, όσο αυτό παλιώνει.
Ειμ` εγώ τ' απόκοσμο, το παλιό βιολί μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη στο παλιό κουφάρι μου μια ψυχή λαλεί με της πρώτης νιότης μου τα δροσάτα χείλη.
Τι κι αν τρώη τα σπλάχνα μου το σαράκι ; τι κι αν βαδίζω αγύριστα χρόνο με τον χρόνο; Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή γίνεται η αγάπη μου, όσο εγώ παλιώνω.
.
.
.
.
.
Κώστας Κρυστάλλης
.
10
.
Στο σταυραητό !
.
Από μικρό κι απ' άφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου, παίρνεις κορμί με τον καιρό και δύναμη κι αγέρα κι απλώνεις πήχες τα φτερά και πιθαμές τα νύχια και μεσ' στα σύγνεφα πετάς, μεσ' στα βουνά ανεμίζεις φωλιάζεις μεσ' στα κράκουρα, συχνομιλάς με τάστρα, με την βροντή ερωτεύεσαι, κι απιδρομάς και παίζεις με τάγρια αστροπέλεκα και βασιλιάν σε κράζουν του κάμπου τα πετούμενα και του βουνού οι πετρίτες.
Έτσι εγεννήθηκε μικρός κι ο πόθος μου στα στήθη, κι απ' άφαντο κι απ' άπλερο πουλάκι σταυραητέ μου, μεγάλωσε, πήρε φτερά, πήρε κορμί και νύχια και μου ματώνει την καρδιά, τα σωθικά μου σκίζει κι έγινε τώρα ο πόθος μου αητός, στοιχειό και δράκος κι εφώλιασε βαθιά - βαθιά μεσ' στ' άσαρκο κορμί μου και τρώει κρυφά τα σπλάχνα μου, κουφοβοσκάει την νιότη.
Μπεζέρισα να περπατώ στου κάμπου τα λιοβόρια. Θέλω τ' αψήλου ν' ανεβώ ν' αράξω θέλω, αητέ μου, μέσ' στην παλιά μου κατοικιά, στην πρώτη τη φωλιά μου, Θέλω ν' αράξω στα βουνά, θέλω να ζάω μ' εσένα. Θέλω τ' ανήμερο καπρί, τ' αρκούδι, το πλατόνι, καθημερνή μου κι ακριβή να τάχω συντροφιά μου. Κάθε βραδούλα, καθε αυγή, θέλω το κρύο τ' αγέρι νάρχεται από την λαγκαδιά, σαν μάνα, σαν αδέρφι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και τ' ανοιχτά μου στήθη.
Θέλω η βρυσούλα, η ρεματιά, παλιές γλυκές μου αγάπες να μου προσφέρνουν γιατρικό τ' αθάνατα νερά τους. Θέλω του λόγγου τα πουλιά με τον κελαϊδισμό τους να με κοιμίζουν το βραδύ, να με ξυπνούν το τάχυ. Και θέλω νάχω στρώμα μου νάχω και σκέπασμά μου το καλοκαίρι τα κλαδιά και τον χειμώ τα χιόνια. Κλωνάρια απ' αγριοπρίναρα, φουρκάλες από ελάτια θέλω να στρώνω στοιβανιές κι απάνου να πλαγιάζω, ν' ακούω τον ήχο της βροχής και να γλυκοκοιμιέμαι.
Από ημερόδεντρον αητέ, θέλω να τρώω βαλάνια, θέλω να τρώω τυρί αλαφιού και γάλα απ' άγριο γίδι. Θέλω ν' ακούω τριγύρω μου πεύκα κι οξιές να σκούζουν, θέλω να περπατώ γκρεμούς, ραϊδιά, ψηλά στεφάνια, θέλω κρεμάμενα νερά δεξιά ζερβιά να βλέπω. Θέλω ν' ακούω τα νύχια σου να τα τροχάς στα βράχια, ν' ακούω την άγρια σου κραυγή, τον ίσκιο σου να βλέπω.
Θέλω, μα δεν έχω φτερά, δεν έχω κλαπατάρια, και τυραννιέμαι, και πονώ, και σβυιέμαι νύχτα μέρα. Παρακαλώ σε, σταυραητέ, για χαμηλώσου ολίγο και δως μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου, πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάη ο κάμπος!
.
.
.
.
