photos

quartier libre

Ο Ρ Ο Σ Κ Ε Ρ Α Μ Ε Ι Κ Ο Υ

ΒΔ  της αρχαίας Αθήνας, ο Κεραμεικός

* "το κάλλιστον προάστειο των Αθηνών"

Οι 2 σπουδαίες πύλες της πόλης των Αθηνών, η "Ιερά Πύλη" και το "Δίπυλον", βρίσκονται εδώ.

Εδώ ξεκινάν 2 δρόμοι : 

- η Ιερά οδός (μήκος 22 χλμ., από τον Κεραμεικό έως την Ελευσίνα)

- ο δρόμος των τάφων (οδηγεί στον Πειραιά)

Ρέει ακόμα ο αρχαίος ποταμός της πόλης των Αθηνών, ο Ηριδανός

"ήριον" θα πει = νερό που τρέχει

Η κατάληξη "- δανος" είναι  Περσική λέξη. Θα πει = νερό που τρέχει

(οι ονομασίες Δούναβης και Ιορδάνης , εμπεριέχουν τη λέξη)

ο ποταμός Ηριδανός "εγκιβωτίστηκε" επί Αδριανού

όταν οι Πέρσες ισωπέδωσαν την Αθήνα

καταστράφηκε το Θεμιστόκλειον τείχος.

οι Αθηναίοι το επισκεύασαν.

το 393, όταν η Αθήνα καταστράφηκε από την Σπάρτη, ο Κόνων ενίσχυσε ξανά τα τείχη.

 το 307 π.Χ. ο Δ. Φαληρέας εκδίδει διάταγμα κατάργησης "πολυτελών ταφικών μνημείων"

267 μ.Χ., επιδρομή των Ερούλων (από την Γιουτλάνδη - ανάμεσα σε Δανία και Σουηδία)

 

το 86 π.Χ., ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας έκαμε μεγάλες καταστροφές και λεηλασία.

( η λέξη σύλληση προήλθε από το όνομά του)

ο Δεξίλεως

(πατάμε πάνω στο όνομα) 

 

 

Ἐμὲ Δεξίλεο μὲ λέν, παιδὶ εἶμαι τῆς Ἀθήνας,

πολέμησα καὶ νίκησα κ᾿ ἐγὼ γιὰ τὴν πατρίδα.
Σὲ λίγο ὁ θάνατος ὁρμάει κι ἀλύπητα κ᾿ ἐμένα
μὲ παίρνει ἀπὸ τὴν γῆν αὐτή, μὲ φέρνει σ᾿ ἄλλον κόσμο.
Δὲ μ᾿ ἔρριξε στὰ Τάρταρα, δὲ μ᾿ ἄφησε στὸν Ἅδη,
μακαρισμένο, ἀθάνατο, μ᾿ ἀνάστησε γιὰ πάντα
στὰ μαρμαρένια Ἠλύσια, στὰ Ἠλύσια της Τέχνης.

Κ. Παλαμάς

 

 η στήλη της Ηγησούς

- ένα από τα ωραιότερα έργα Αττικής τέχνης του τέλους του 5ου αι. π.Χ. -

 

 

η περιοχή του Κεραμεικού έσφυζε από ζωή.

λόγω του καλού χώματος του ποταμού, υπήρχαν εδώ τα εργαστήρια των κεραμέων και των αγγειοπλαστών.

εδώ έζησαν και δημιούργησαν, μεγάλα ονόματα κεραμέων και αγγειογράφων.

ΥΠΟΜΗΚΥΝΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1100 - 1000 π.Χ.)

ΠΡΩΤΟΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1000 - 900 π.Χ.)

ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ (900 - 700 π.Χ.)

ΥΣΤΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

ΑΡΧΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (510 - 480 π. Χ.)

ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΠΟΧΗ (5ος και 4ος αι. π.Χ. )

τα πανέμορφα χρηστικά γυάλινα

ο ωραίος Κούρος του Κεραμεικού

*

 Θουκυδίδης 34: Εν δε τω αυτώ χειμώνι Αθηναίοι τω πατρίω νόμω χρώμενοι δημοσία ταφάς εποιήσαντο των εν τώδε τω πολέμω πρώτων αποθανόντων τρόπω τοιώδε. Τα μεν οστά προτίθενται των απογενομένων πρότριτα σκηνήν ποιήσαντες και επιφέρει τω αυτού έκαστος ην τι βούληται· επειδάν δε η εκφορά ή, λάρνακας κυπαρισσίνας άγουσιν άμαξαι (δέκα), φυλής εκάστης μίαν· ένεστι δε τα οστά ης έκαστος ην φυλής. Μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών, οι αν μη ευρεθώσιν ες αναίρεσιν. Ξυνεκφέρει δε ο βουλόμενος και αστών και ξένων, και γυναίκες πάρεισιν αι προσήκουσαι επί τον τάφον ολοφυρόμεναι. Τιθέασιν ουν ες το δημόσιον σήμα, ο έστιν επί του καλλίστου προαστίου της πόλεως και αιεί εν αυτώ θάπτουσι τους εκ των πολέμων πλην γε τους εν Μαραθώνι· εκείνων δε διαπρεπή την αρετήν κρίναντες αυτού και τον τάφον εποίησαν. Επειδάν δε κρύψωσι γη, ανήρ ηρημένος υπό της πόλεως ος αν γνώμη τε δοκή μη αξύνετος είναι και αξιώσει προήκη, λέγει επ’ αυτοίς έπαινον τον πρέποντα· μετά δε τούτο απέρχονται. Ώδε μεν θάπτουσιν· και διά παντός του πολέμου, οπότε ξυμβαίη αυτοίς, εχρώντο τω νόμω. Επί δ’ ουν τοις πρώτοις τοίσδε Περικλής ο Ξανθίππου ηρέθη λέγειν. Και επειδή καιρός ελάμβανε, προελθών από του σήματος επί βήμα υψηλόν πεποιημένον, όπως ακούοιτο ως επί πλείστον του ομίλου, έλεγε τοιάδε.

μετάφραση Ελευθέριου Βενιζέλου :

 Κατά τον ίδιον χειμώνα οι Αθηναίοι, εφαρμόζοντες παλαιόν έθιμον της πατρίδος των, έκαμαν δημόσιον ενταφιασμόν των πρώτων φονευθέντων κατ’ αυτόν τον πόλεμον, κατά τον εξής τρόπον. Τα μεν οστά των φονευθέντων τα εκθέτουν προ τριών ημερών εντός παραπήγματος, το οποίον επίτηδες κατασκευάζουν, και προσφέρει έκαστος εις τον ιδικόν του νεκρόν, ο,τιδήποτε θέλει. Όταν δε έλθη η ημέρα της εκφοράς, άμαξαι φέρουν λάρνακας από ξύλον κυπαρίσσου, τόσας όσαι και αι φυλαί· τα οστά εκάστου φονευθέντος ετίθεντο εις την λάρνακα της φυλής του. Εκτός των δέκα λαρνάκων φέρεται και μία κλίνη νεκρική στρωμένη διά τους εξαφανισθέντας, όσων τα πτώματα τυχόν δεν θα ευρίσκοντο διά να ενταφιασθούν. Την εκφοράν την ακολουθεί όποιος θέλει και από τους πολίτας και από τους ξένους· εις τον τάφον πηγαίνουν και γυναίκες συγγενείς των φονευθέντων κλαίουσαι δι’ αυτούς. Τους θάπτουν λοιπόν εις το δημόσιον νεκροταφείον* (*οι νεκροί κατά την αρχαιότητα εθάπτοντο εκατέρωθεν των οδών· εις τας Αθήνας εθάπτοντο εις την οδόν την άγουσαν από του Διπύλου εις την Ακαδήμειαν), το οποίον ευρίσκεται εις το ωραιότερον προάστιον της πόλεως, και εκεί πάντοτε ενταφιάζουν τους εν πολέμω φονευομένους. Δεν έθαψαν εκεί μόνον τους πεσόντας εις τον Μαραθώνα· τον τάφον εκείνων τον έκαμαν εις το πεδίον της μάχης όπου έπεσαν, διότι έκριναν εξαιρετικήν την ανδρείαν των. Όταν καλύψουν τας λάρνακας με χώμα, εκφωνεί δι’ αυτούς τον κατάλληλον εγκωμιαστικόν επιτάφιον λόγον άνθρωπος, τον οποίον εκλέγει προς τον σκοπόν αυτόν η πόλις, και ο οποίος είναι, κατά κοινήν ομολογίαν, συνετός κατά την σκέψιν και κατέχει ανώτερον αξίωμα εις την πόλιν· μετά τον επιτάφιον φεύγουν* (* Ο επιτάφιος λόγος ήτο το επιστέγασμα της όλης εορτής. Μετά την εκφώνησίν του ο κόσμος έφευγε, διά να μείνη με τας τελευταίας εντυπώσεις τας οποίας απεκόμιζεν από τον λόγον). Κατ’ αυτόν τον τρόπον τους θάπτουν· και καθ’ όλην την διάρκειαν του πολέμου, οσάκις το επέτρεπον οι περιστάσεις, εφήρμοζον την συνήθειαν αυτήν. Διά τον επιτάφιον λόγον προς τιμήν των πρώτων αυτών νεκρών του πολέμου, εξελέγη να ομιλήση ο Περικλής του Ξανθίππου. Και όταν έφθασεν η κατάλληλος στιγμή, αφού επροχώρησεν από το μνημείον, ανέβη επάνω εις εν υψηλόν βήμα, επίτηδες κατεσκευασμένον, διά να ακούεται εις όσον το δυνατόν μεγαλύτερον μέρος του συγκεντρωμένου πλήθους, και είπε τα εξής περίπου.

από το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

 photos quartier libre

 η φορεσιά του Κολοκοτρώνη

 Φιλική Εταιρεία

ρούχα αγωνιστών

και όπλα...

αυτόγραφο σημείωμα Μάρκου Μπότσαρη

ο Μακρυγιάννης

ανέθεσε την εικονογράφηση του έργου του "Απομνημονεύματα" 

στον Έλληνα Παναγιώτη Ζωγράφο 

 

 η έξοδος του Μεσολογγίου
Θεόδωρος Βρυζάκης

Κωστής Παλαμάς 

έγραψε...

ΚΥΠΡΟΣ

(απόσπασμα )

Δημοσιεύθηκε στην ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ , τόμος 56, 1954

Καλώς μας ήρθατε, παιδιά ! στην Κύπρο την αέρινη,

Στη Μακαρία τη γη,

Στάζει το μέλι διαλεχτό σαν πρώτα ; Ακόμα γίνεται τ’ολόγλυκο κρασί ;

Η χαρουπιά η ολόχλωρη λέει τα παλιά και τ’άξια

Της αργυρής ελιάς ;

Και τ’ αηδονάκι τραγουδεί στην ευωδιά του λάδανου

Τα πάθη της καρδιάς ;

Κι οι ακρογιαλιές λαχταριστές, τ’ αραξοβόλια ολόβαθα

Και τ΄ακροτόπια ορθά,

Το καρτερούνε της θεάς το υπέρκαλο ξαγνάντεμα

Και δεύτερη φορά ;

Καλώς μας ήρθατε παιδιά ! στην Κύπρο την πολύχαλκη,

Στην καρποφόρα γη,

Ακόμα η Μοίρα της οργής, η Μοίρα όλων των όμορφων,

Ξεσπάει και καταλεί ;

Λυσσάει με την αναβροχιά, με την ακρίδα μαίνεται,

Χτυπάει με τη σκλαβιά ;

Στ’ωραίο, πολύπαθο κορμί, η αγνή ψυχή δεν έσβυσε ;

Πέστε το εσείς, παιδιά !

Καλώς μας ήρθατε, παιδιά, και φέρτε, κελαϊδήστε μας

Το ευγενικό νησί.

- Μες στη βαθειά της αγκαλιά μητέρα η Άσπρη θάλασσα

Να κρύψει εσέ ζητεί.

Του κάκου στεριές, πέλαγα, λαοί τριγύρω σου ήμεροι

Και βάρβαροι λαοί,

Σ’ είδανε, σε ωρεχτήκανε, και κατά σε χυθήκανε

Και Ασία και Αφρική

Κ’ είναι η καρδιά σου εσέ πιστή, και δένεις με γητέματα,

Και πήραν από σε

Μια ρίζα τα διαβατικά, και μοίρανε τ’αλλότρια

Δική σου χάρη, ω, ναι !

…………………………………………………………..

Εσύ κρυφοζωντάνεψες, ωραίο νησί, και φύλαξες

Εσύ τα προσκυνάς

Της Ρωμιοσύνης τα είδωλα, της Ομορφιάς το είδωλο

Και της Παλληκαριάς

Από τα κέδρα του Όλυμπου σκαλίστε γοργοκάραβα,

Ω, Ακρίτα ! ω, Ροδαφνού !

Ή κάμετε καράβια σας τα ολάνθιστα κι ολόδροσα

Φτερούγια του Απριλιού

Και των Ελλάδων τα νεκρά ακρογιάλια γύρα φέρτε τα,

Ξυπνήστε ένα βοριά,

Απλώστε ένα τρικύμισμα, κι αστράφτε εμπρός και μέσα μας

Τα ωραία, τα δυνατά.

Καλώς μας ήρθατε παιδιά ! σ’ εσένα, Κύπρο αέρινη,

Ω Μακαρία γη,

Πήγεν ο μέγας Έρωτας και χτύπησε, κι ανάβρισε

Θαματουργή πηγή.

Στοιχειό ωργισμένο την πηγή βαθειά την καταχώνιασε.

Ω χέρι ονειρευτό,

Που πάντα σε προσμένουμε, ξεσκέπασε και φέρε μας

Το αθάνατο νερό !

Καλώς μας ήρθατε, παιδιά ! στην Κύπρο την αέρινη,

Στη Μακαρία γη,

Στωραίο, πολύπαθο κορμί η αγνή ψυχή δεν έσβυσε.

Και ζει, και ζει, και ζει !

........................................................

Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη,
τη βλαστήμια τ' αντίθεου την είδα
κατά σε πειρασμούς να τη χύνη
σαν την λέπρα και σαν την ακρίδα!
Ποιός βαστιέται μ' αδάκρυτα μάτια
να σε ιδή; 

τι αμαρτίες πληρώνεις;

........................................................

 

Έρμη σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη,
κατά σένα η βλαστήμια τινάχτη,
την κατάρα σου νά 'χη, ώ πατρίδα!
Πρίν πληγή, πριν αρρώστια να γίνη
σαν την λέπρα και σαν την ακρίδα,
φωτιά, κάψε την, κάμε την στάχτη.

Κωστής Παλάμας
 

από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου

Κωστής Παλαμάς  

 

"Η πολιτεία και η μοναξιά"  1912

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!"

τάδε έφη
ο αγαπητός Παλαμάς...

ως ολοκληρωμένα έργα τέχνης σε μικρογραφία !

Friedrich Hölderlin (1770 – 1843)

Brod und Wein

- μία ελεγεία, τρία σχεδιάσματα -

Μετάφραση Α. ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΔΗΣ

Εκδ. εξάντας

«Τριγύρω ησυχάζει η πολίχνη. Γαληνεύει φωτισμένο το σοκάκι,

και, πυρσοστόλιστα, κατηφορίζουν και αχολογούν τ’ αμάξια.

Χορτάτοι απ’ της μέρας τη χαρά γυρίζουνε ν’ αναπαυθούν οι ανθρώποι,

Και με ικανοποίηση πολλή στο σπίτι ζυγίζει κέρδη και ζημιές

Του νοικοκύρη το κεφάλι. Από λουλούδια και σταφύλια αδειάζει , - στιχ. 5

Κι απ’ των χεριών τα έργα ησυχάζει η πολύπραγη αγορά.

Μα από τους κήπους μακριά τραγούδι έγχορδου ηχεί. Ίσως εκεί

Ερωτευμένο παίζει ή κάποιος άνδρας μοναχός αναπολεί

Τους φίλους του που μάκρυναν και τον καιρό της νιότης. Και οι πηγές

Αστείρευτες και δροσερές σ’ ευωδιαστά παρτέρια κελαρύζουν, - στίχ. 10

Γαλήνια στο μουχρωμένο αγέρα καμπάνες ηχηρές σημαίνουν

Και των ωρών τον αριθμό φροντίζοντας νυχτοσκοπός αγγέλλει.

Τώρα κι η αύρα έρχεται, αναταράζει τις κορφές στο άλσος,

Ιδού ! και το φεγγάρι, της γης μας ομοιόγραφο,

Έρχεται στα κρυφά κι ετούτο τώρα…» - στίχ. 15

Και

Γεώργιος Δροσίνης (1859 - 1951)

το φτάσιμο



θα βραδιάζη η μέρα όταν θα φτάνωμε
στου χωριού τ’ αποσκιωμένα αλώνια.
Θα φανούν λευκά τα χωριατόσπιτα
πίσω από των πεύκων τ’ ακροκλώνια.
Μακρινά θ’ ακούωνται αρνιών βελάσματα.
Βραδινή καμπάνα θα σημαίνη.
Στη βρυσούλα βόδια θα ποτίζωνται.
Θα καπνίζουν φούρνοι φλογισμένοι.
Θα βαθιανασαίνωμε στο διάβα μας
μυρωδιά από στάχυα θερισμένα.
Θα μας ευχηθούν το «καλώς ήρθατε»
χέρια από τον κάματο αργασμένα.
Από το κατώφλι αναμερίζοντας
του καιρού τ’ αγκάθια και τα χόρτα
του κλειστού παλιόπυργου θ’ ανοίξωμε
τη βαριά, τη σιδερένια πόρτα.
Κι όταν το λυχνάρι μας θ’ ανάψωμε
Ταπεινό – την ώρα που νυχτώνει –
τη χαρά θα νοιώσωμε πως είμαστε
χωρισμένοι απ’ όλα : μόνοι, μόνοι .

- σημείωση του Michael Franz :

η αρχή της ελεγείας του Χαίλντερλιν, δηλαδή η πρώτη στροφή, από μόνη της παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένο έργο τέχνης σε μικρογραφία

- σημείωση quartier libre :

του Δροσίνη το ποίημα, ως ολοκληρωμένο έργο τέχνης σε μικρογραφία  

V.

Βιβλιοθήκη Ελλήνων και ξένων συγγραφέων
.

ΛΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ Ποιητική Ανθολογία

Βιβλίο έκτο
.

Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ

Εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑ
Σελίδες 216
ΔΡΧ.20

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ

ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΝΟΥ

Όλα για σένα τά' κοψα κι έλα, καλή μου, πάρ' τα,
τις αργυρές αγράμπελες και τα χρυσά τα σπάρτα

Ζηλιάρης δράκος ο γκρεμνός τα φύλαγε από μένα
τα πλούτη του τα λιόσπαρτα και τ' αφρογεννημένα
Κι έκανα τον καημό σπαθί, το λογισμό κοντάρι,
και πάτησα και νίκησα τον ακριβό ζηλιάρη

Όλα για σένα τα' κοψα κι έλα, καλή μου, πάρτ' τα,
του δράκου τις αγράμπελες και του γκρεμνού τα σπάρτα





  

 ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ


"Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ"


ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Εδώ ουρανός παντού κι ολούθε ήλιου αχτίνα,
και κάτι ολόγυρα σαν του Υμηττού το μέλι,
βγαίνουν αμάραντ' από μάρμαρο τα κρίνα,
λάμπει γεννήτρα ενός Ολύμπου η θεία Πεντέλη.

Στην Ομορφιά σκοντάβει σκάφτοντας η αξίνα,
στα σπλάχνα αντί θνητούς θεούς κρατά η Κυβέλη,
μενεξεδένιο αίμα γοργοστάζ' η Αθήνα
κάθε που τη χτυπάν του Δειλινού τα βέλη.

Της ιερής ελιάς εδώ ναοί και οι κάμποι
ανάμεσα στον όχλο εδώ που αργοσαλεύει
καθώς απάνου σ' ασπρολούλουδο μια κάμπη,

ο λαός των λειψάνων ζει και βασιλεύει
χιλιόψυχος, το πνεύμα και στο χώμα λάμπει,
το νιώθω, με σκοτάδια μέσα μου παλεύει

------------------

Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου
και σμίγ' η Ανατολή μ' ένα φιλί τη Δύση,
κι ανθεί παντού με την ελιά το κυπαρίσσι,
βαθύχρωμη στολή στο γαλανό του Απείρου

-------------------

κρυμμένη στην πολύπαθη τη Ρωμιοσύνη
σα να ξανοίγω τη βασίλισσαν Ελλάδα

----------------------

Πατρίδες! Αέρας, γη, νερό, φωτιά! Στοιχεία,
αχάλαστα, και αρχή και τέλος των πλασμάτων,
σα θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων,
θα σας ξανάβρω, πρώτη και στερνή ευτυχία!

Αέρας μέσα μου ο λαός των ονειράτων
στον αέρα θα πάη, θα πάη στην αιωνία
φωτιά, φωτιά κι ο λογισμός μου, τη μανία
των παθών μου θα πάρ' η λύσσα των κυμάτων

--------------------------







 ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ


 ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ


--------------------------

 II

Και τέτοιος που είμαι, και με τέτοια
καρδιά, πουλί ολοτρέμουλο σ' αρρωστημένα στήθια,
από τους δυνατούς και τους μεστούς του κόσμου
εγώ είμαι πιό κοντά στο φως και στην αλήθεια.

Γι αυτό μουγκρίζει μέσα μου βαθιά,
και μ' όλη την αχάμνια μου και μ' όλο το μαράζι,
προς όλους τους μεστούς και δυνατούς του κόσμου
μιά καταφρόνεση. Και μου ταιριάζει.


--------------------------




ΔΕΥΤΕΡΗ ΝΥΧΤΑ

 --------------------------

Ψυχή, της έγνοιας καλογριά, του κόσμου αποδιωγμένη,
την ώρα την εκστατική ποτέ δε θα ξεχάσης,
που τα μυστήρια τ' άχραντα πρώτη φορά κοινώνησες
της θείας μεγάλης Πλάσης

----------------------------






ΤΡΙΤΗ ΝΥΧΤΑ


Τον πόνο σου εδώ πέρα μη τον παρατάς,
με μιά φροντίδα μητρική ταξίδεψέ τον,
όπου ζωή, όπου όνειρο, στα μακρινά και στα ψηλά,
και πήγαινέ τον ύστερα και ριζοφύτεψέ τον
εκεί στη χώρα την κατάνακρη του αμίλητου.
στα μάτια του συμμάζωξε και θάψε τη φωνή του,
κι ανίσως δε βαστάξουνε τα μάτια του και κλείσουνε,
κλείσε κι εσύ τα μάτια σου και πέθανε μαζί του. 

αθήνησι