Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

... Ή σαν χρωματιστό κανάτι απ’ την Αίγινα.
Μικρό χωμάτινο κανατάκι, πρόσεχε, μη σου σπάσει ...

3 σχόλια:

Κ.σ-Μ. είπε...

"Υπομονετικά", έτσι τα είπε ο Ελύτης:

...και βλέπω ανθούς να πέφτουνε στα καθαρά νερά
φύκια μελαχρινά στου φλοίσβου το νανούρισμα
κανάτια υπομονετικά στου Αιγαίου τα παραθύρια.


Στο "Άξιον εστί" τους έδωσε το σχήμα της γυναίκας:

Άξιον εστί στο πέτρινο πεζούλι
αντικρύ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι


Αλλά και ο Νίκος Γκάτσος, τους έδωσε σημαντική θέση στη "ζωή" του:

Λίγα δένδρα λίγα σπίτια κι ένας άδειος ουρανός
είταν όλος μας ο κόσμος είταν όλο μας το βιός.
Το κανάτι στο πρεβάζι το πηγάδι στην αυλή
το κουράγιο της μητέρας του πατέρα η συμβουλή

Αυτή ήταν η ζωή μας κι όχι άλλη
μικρή και ταπεινή μα και μεγάλη
κι αν κάποτε μας πίκρανε - χαλάλι!


Έχω πιει νερό από αιγηνίτικο κανάτι και πάντα θυμάμαι τη δροσιά και τη γεύση του.

quartier libre είπε...

καλησπέρα.
εξαιρετικός ο Υμηττός στο blog σου !
Ο Υμηττός, που λατρεύω...
Μερικές πλαγιές του, τις ξέρω γωνιά, γωνιά, πέτρα- πέτρα, σπηλιά- σπηλιά, θάμνο-θάμνο.
μπράβο, που έκανες αναφορά στον Υμηττό.!

K.σ-Μ. είπε...

Το blog είναι μια σειρά αμοιβαίων προφάσεων. Με πρόφαση τους λογοτέχνες αναφέρομαι σε αγαπημένους τόπους και με πρόφαση τους τόπους αναφέρομαι σε αγαπημένους λογοτέχνες.

Κάτι τέτοιο (περίπου) δεν κάνουμε όλοι;