Τρίτη, Δεκεμβρίου 06, 2011

.
................
.
Δε θα φοβηθώ άλλο, είπε.
Θα βγω στην παραλιακή με πανσέληνο.
Και θ' αποσύρω τα αισθήματά μου από τη διάθεσή σου.
Όποιος μ' αγαπάει ας κινδυνεύσει εξ ίσου.
.
Μέρες τώρα, είπε, το σώμα μου λείπει.
Ζω τον κυνισμό των αδικαίωτων αισθημάτων.
.
Θα επιστρέψω, είπε, και βάδισε πάνω στο νερό.
.
Αυτή.
.
Η από νερό σκεπτόμενη ερημιά.
.
.
.
.
.
.
.
Τέλειωσαν τα ψέματα
Το αλογάκι σκότωσε το παιδί
Ο ξύλινος στρατιώτης πυροβόλησε
τα χρόνια
Ο ακροβάτης άφησε τα σκοινιά
κι έπιασε τους κρεμασμένους
Όλα στροβιλίζονται στο μυαλό
Όταν φυσάει
Νοτιάς τα όνειρά μας
Υγρασία
Το τραπέζι της Κυριακής
το στρώνουν
οι απόντες.
.
.
.
.
.
.
.
Είναι η περίληψη των σιωπών μου
που εκρήγνυται
και φέγγω ολόκληρη όταν λυπάμαι.
.
.
.
η
θλίψη
του
σώματος
.
.
ΣΤέΛΛΑ ΒΛΑΧΟΓΙάΝΝΗ
.
.
εκδ. μικρή
άρκτος
.
.
.
.
.
.

3 σχόλια:

Ρεγγίνα είπε...

Όλα θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν στο: "Το τραπέζι της Κυριακής
το στρώνουν
οι απόντες."

Μπορώ μόνον να βάλω Κεφαλαίο το ΆΛΦΑ!

quartier libre είπε...

@
γιατί εκείνο το :

"Και θ' αποσύρω τα αισθήματά μου από τη διάθεσή σου.
Όποιος μ' αγαπάει ας κινδυνεύσει εξ ίσου.
.............
Ζω τον κυνισμό των αδικαίωτων αισθημάτων"


καθώς κι εκείνο το :

"... η περίληψη των σιωπών μου"

!!

η ζωή αντιγράφει την ποίηση
ή το αντίστροφο, άραγε ;

quartier libre είπε...

@
Τατ,

μου έχεις λείψει.
μη βλέπεις που είμαι εξαφανισμένη.
ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ.
σφιχτά κλεισμένη στο καβούκι :)