Σεφέρης
.

"Ασίνην τε..."
.

... Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ' την προσωπίδα
παντού μαζί μας παντού μαζί μας, κάτω από ένα όνομα:
"Ασίνην τε... Ασίνην τε..."

και τα παιδιά του αγάλματα

κι οι πόθοι του φτερουγίσματα πουλιών κι ο αγέρας
στα διαστήματα των στοχασμών του και τα καράβια του
αραγμένα σ' άφαντο λιμάνι'
κάτω απ' την προσωπίδα ένα κενό.
.
Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βο
στρύχους
ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας
ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι
μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις:
ένα κενό παντού μαζί μας.

Και το πουλί που πέταξε τον άλλο χειμώνα

με σπασμένη φτερούγα

σκήνωμα ζωής,

κι η νέα γυναίκα που έφυγε να παίξει

με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού

κι η ψυχή που γύρεψε τσιρίζοντας τον κάτω κόσμο

κι ο τόπος σαν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει

ο χείμαρρος του ήλιου

με τ' αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη.

.

Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι αναρωτιέται

υπάρχουν άραγε

ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές τις ακμές τις

αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες

υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέμαι το πέρασμα της βροχής του αγέρα
και της φθοράς
υπάρχουν η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με
την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής


εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη
διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα
μες στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιας πί
κρας παντοτινής.

Ο ποιητής ένα κενό.

"Κεριά Θυέλλης"

.

ο υπέροχος τίτλος

ανήκει στον

Χρ. Τουμανίδη.

.

η φωτό είναι

της "ελεύθερης γειτονιάς"

Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου και το παιδί
που είδε το φως κάτω από εκείνο το πλατάνι,
μιά μέρα που αντηχούσαν σάλπιγγες κι έλαμπαν όπλα
και τ' άλογα ιδρωμένα σκύβανε ν' αγγίξουν
την πράσινη εποφάνεια του νερού
στη γούρνα με τα υγρά τους τα ρουθούνια.
.

Οι ελιές με τις ρυτίδες των γονιών μας
τα βράχια με τη γνώση των γονιών μας
και το αίμα του αδερφού μας ζωντανό στο χώμα
ήτανε μιά γερή χαρά μιά πλούσια τάξη
για τις ψυχές που γνώριζαν την προσευχή τους.
.

Τώρα που θα φύγεις, τώρα που η μέρα της πληρωμής
χαράζει,
..........................................
πάρε μαζί σου το παιδί που είδε το φως
κάτω απ' τα φύλλα εκείνου του πλατάνου
και μάθε του να μελετά τα δέντρα.
.
.

πάντα,

στα σοβαρά,

στον Σεφέρη

επιστρέφω...

.

είχε και μιά βροχή όλη νύχτα...

Συγχωρέστε με,

οι Ευρωπαϊστές !

.

Μιά ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ για το Στέλιο

μ' έπιασε ξάφνου...

.

Στίχοι:

Απόστολος Καλδάρας

Μουσική:

Απόστολος Καλδάρας

Πρώτη εκτέλεση:

Στέλιος Καζαντζίδης

.

Κι αν αλλάξαμε λογια βαριά

γύρνα πίσω και ξέχνα τα πια

θα σου κλείσω το στόμα με χίλια φιλιά

και ας παν στην ευχή τα παλιά

.

Ειναι αλήθεια μια φορά

πως με πίκρανες αλλά,

η καρδιά μου χωράει πολλά

έχει μάθει στη ζωή

όλα να τα συγχωρεί

και το τέλος να κάνει αρχή

.

Κι αν αλλάξαμε λογια βαριά

ρίχτα όπως και ‘γω στη φωτιά

οι κακές αναμνήσεις να γίνουν φιλιά

και ας παν στην ευχή τα παλιά

.

.

.

.

.

Στίχοι:

Πυθαγόρας

Μουσική:

Χρήστος Νικολόπουλος

Πρώτη εκτέλεση:

Στέλιος Καζαντζίδης

.

Γιατί μου λες υπερβολές

και τη ζωή μου δυσκολεύεις

και ξαφνικά να φύγεις θες,

εμείς καρδούλα μου, εμείς μανούλα μου

εμείς δεν έχουμε διαφορές.

.

Πέντε πάνω

πέντε κάτω

στο φινάλε θα τη βρούμε,

η καρδιά δεν είναι ΝΑΤΟ

έτσι να αποχωρούμε.

Πέντε πάνω

πέντε κάτω

θα τη βρούμε σίγουρα.

.

Μου έκανες πάλι ζημιά

και την έπερασα στο ντούκου

γιατί σε ξέρω πια καλά

πως τα χαράματα θα 'ρθεις με κλάματα

να μου ζητήσεις πάλι αγκαλιά,

πως τα χαράματα ξανά με κλάματα

θα μου ζητήσεις πάλι αγκαλιά.

.

.

.

.

.

και ίσως

το καλύτερο!

Στίχοι:

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Μουσική:

Απόστολος Καλδάρας

Πρώτη εκτέλεση:

Στέλιος Καζαντζίδης

.

Στο τραπέζι που τα πίνω

λείπει το ποτήρι σου

Λείπουν τα γλυκά σου λόγια

που άκουγα απ' τα χείλη σου.

.

Η θύμησή σου τη νύχτα αυτή

Μες στην καρδιά μου, είναι καρφί

.

Οπου ρίξω την ματιά μου

βλέπω την σφραγίδα σου

κι αν ματώνει η καρδιά μου

ζω με την ελπίδα σου

.

.

αν ξεκινήσαμε έτσι

πρωϊνιάτικα,

σκέψου

πώς θα καταλήξουμε

τις μεταμεσονύκτιες ώρες...

θα μεταλάβω

με νερό θαλασσινό

.

.

.

les camarades
catalans (?)
camisetas personalizadas,
που μας έστειλαν εχτές τα πουκαμισάκια,

μ ' έκαναν να θυμηθώ κάτι που μ' αρέσει :

Ho la camicia nera,
oggi il mio amore è in lutto,
oggi ho un dolore nell'anima,
ed è per colpa del tuo incantesimo
.
Oggi so che tu non mi ami più
e questo è ciò che più mi fa male
che ho la camicia nera e un dolore che mi fa male
.
Sembra brutto che rimasi solo
e fu pura tutta la tua bugia
che maledetta, cattiva malasorte la mia
che quel giorno ti incontrai
.
Per bere il veleno
malevolo del tuo amore
rimasi moribondo
e pieno di dolore
respirai quel fumo amaro del tuo addio
e da quando te ne andasti io solo...
.
Ho, ho la camicia nera,
perchè nera è la mia anima
per te persi la calma
e quasi perdo addirittura il mio letto
letto (in spagnolo cama) c'mon c'mon baby
ti dico dissimulando
che ho la camicia nera
e sotto c'è il morto
.
per seppellirlo quando vuoi
.
così como lo ascolti, figliola
.
Ho la camicia nera
il tuo amore non mi interessa
ciò che ieri sapeva di gloria
oggi sa di pura mer...
mercoledì pomeriggio, tu che non arrivi
e nemmeno mostri segnali di vita
ed io con la camicia nera
e le tue valige sulla porta
.
Sembra brutto che rimasi solo
e fu pura tutta la tua bugia
che maledetta, cattiva malasorte la mia
che quel giorno ti incontrai

.
Per bere il veleno
malevolo del tuo amore
rimasi moribondo
e pieno di dolore
respirai quel fumo amaro del tuo addio
e da quando te ne andasti io solo...
.
Ho, ho la camicia nera,
perchè nera è la mia anima
per te persi la calma
e quasi perdo addirittura il mio letto
letto c'mon c'mon baby
ti dico dissimulando
che ho la camicia nera
.
Ho, ho la camicia nera,
perchè nera è la mia anima
per te persi la calma
e quasi perdo addirittura il mio letto
letto c'mon c'mon baby
ti dico dissimulando
che ho la camicia nera
.
.
.
.
.
και μιάς και μπήκαμε στα μαύρα πουκάμισα
και τα μπλουζάκια τ' αγαπημένα
και τα μυρωμένα,
πάρτε , καλοί μου, κι ένα άλλο :

Στίχοι:
Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:
Νίκος Αντύπας
Πρώτη εκτέλεση:
Χαρούλα Αλεξίου
.
Αυτό το άσπρο σου πουκάμισο
ξέχνα το πάνω στο σεντόνι
Θέλω να το φορώ κατάσαρκα
τις νύχτες που κοιμάμαι μόνη
.

Και μπες στο αίμα μου και κύλησε
σαν το ποτάμι του Γενάρη
Να σ' έχω πάντα μεσ' στο σώμα μου
κοχύλι με μαργαριτάρι
.

Κοιτάξου μέσα στον καθρέφτη μου
ώσπου να πιει το πρόσωπό σου
Να κουβεντιάζω με τα μάτια σου
Να λάμπω απ' το χαμόγελό σου
.
.
.
.
.
έπειτα,
συνειρμικά
πήγα σ' ένα απ' τα καλύτερα Καζαντζίδια άσματα,
που έχουμε σπουδάσει στα κουτουκάκια
.
voilà :
.

Στίχοι:
Bασίλης Τσιτσάνης
Μουσική:
Bασίλης Τσιτσάνης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης
.
Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο θα το βάψω
μαύρα είν' τα μάτια που αγαπώ
γι' αυτά κοντεύω να χαθώ
γι' αυτά πολύ θα κλάψω
.
Μαύρα μου μάτια εγώ για σας
έκλαψα και θα κλάψω
και τ' άσπρο μου πουκάμισο
στα μαύρα θα το βάψω
.
Έχω καεί έχω ψηθεί
στα χέρια τα δικά σου
το βλέπω θα καταστραφώ
και όμως να φύγω δε μπορώ
στιγμή από κοντά σου
.
Μαύρα μου μάτια εγώ για σας
έκλαψα και θα κλάψω
και τ' άσπρο μου πουκάμισο
στα μαύρα θα το βάψω
.
Μαύρο πουκάμισο θα βρω
μαύρο σαν την καρδιά σου
για να ταιριάζει η φορεσιά
στα βάσανά μου τα βαριά
όπου τραβώ κοντά σου
.
Μαύρα μου μάτια εγώ για σας
έκλαψα και θα κλάψω
και τ' άσπρο μου πουκάμισο
στα μαύρα θα το βάψω
.
.

για τα πουκαμισάκια τα θαλασσιά,

θα γράψουμε

με άλλη ευκαιρία

Camarades,

μιά όμορφη Κυριακή
να έχετε !

Σηκωθήκαμε Κυριακάτικα απ' το χάραμα, κάτι να γράψουμε.
Μιά πρωινή παρουσίαση έχουμε, για το περιβάλλον.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ όμως, μιά Κυριακή -θα ρθει κάποτε-
γαλήνια, όμορφη, γελαστή, ανοιχτά, στον αέρα !

όχι, δεν είναι το σπιτάκι των επτά νάνων ...

.

it's a party !

από δω, πέρασε απόψε

η άγρια φυλή των λιλιπούα

μμμμμμ !

η τεχνολογία
στην υπηρεσία της υψηλής μαγικής τέχνης...
.


με άλλα λόγια,
το τραπέζι που πετάει μόνο του !


μ 'αρέσουν, πολύ μ' αρέσουν !


δεν άντεξα να μη σας τραβήξω
το θέμα που αγαπώ !


κι από κοντά ...
.


Η ΑΚΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ
αφιερωμένη απόψε
στο μικρό μου βαφτιστήρι, τον Alex,
που έλειπε...



ένα μπουκέτο σας στέλνω.
.


και στιχάκια ιδιαίτερα...

.

Στίχοι:

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Μουσική:

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Πρώτη εκτέλεση:

Λουκιανός Κηλαηδόνης

.

Θέλω ένα βράδυ να κάνω ένα πάρτι

πάρτι από εκείνα τα παλιά

και να καλέσω σε εκείνο το πάρτι

νά 'ρθουν τα πιο καλά παιδιά

Να 'ρθει ο Φελίνι

Να 'ρθει κι ο Μάρκος

Να 'ρθουν οι Μπητλς

Να 'ρθει ο Σαρλώ

Να 'ρθει ο Καντίνσκι

Να 'ρθει κι ο Μπόρχες

Να 'ρθει ο Σινάτρα

και να 'μαι κι εγώ

.

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

σ' ένα βαθύ μπουντρούμι

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

μ' ένα μπουκάλι ρούμι

.

Να 'ρθει ο Σεγκόβια

Να 'ρθει ο Πικάσο

Να 'ρθει ο Ντίσνεϋ

Να 'ρθει ο Μπρελ

Να 'ρθει ο Πρίσλεϋ

Να 'ρθει κι ο Μπόγκαρτ

Να 'ρθει κι ο Βάιλ

Να 'ρθει κι ο Μπρεχτ

Να 'ρθει ο Σαββόπουλος

Να 'ρθει κι ο Λέστερ

Να 'ρθει ο Τζέρεμυ

Να 'ρθει ο Τρυφώ

.

Στη μπάντα να περάσει η παρέα μας!

Γιούχα - ι, γιούχα - για

Στη μπάντα να περάσει η παρέα μας

Γιούχα Χίγια Για!

.

Και ξημερώνοντας την άλλη μέρα

όταν το σύνθημα δώσω εγώ

σ’ ένα αερόστατο να μπούμε όλοι

να συνεχίσουμε στον ουρανό!

Να 'ρθει ο Τζην Κέλλυ

Να 'ρθει ο Σκοτ Τζόπλιν

και ξαφνικά

να μπουκάρει ο Ζορό

.

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

σ' ένα βαθύ μπουντρούμι

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

μ' ένα μπουκάλι ρούμι

.

Να 'ρθει ο Μακλάρεν

Να 'ρθει ο Σάτσμο

Να 'ρθει ο Γκούντμαν

Να 'ρθει ο Ρομπέν

Να 'ρθει ο Σερίφης

Να 'ρθει κι ο Ρώτας

Να 'ρθει ο Μικέλης

Να 'ρθει κι ο Ντασέν

Να 'ρθει ο Ντίλγκερ

Να 'ρθει ο Βέγγος

Να 'ρθει ο Γκέρσουιν

Να 'ρθει κι Μπραμς

Να 'ρθει κι ο Άμποτ

με τον Κοστέλλο

Να 'ρθει ο Τσιτσάνης

και να 'ρθει κι Μπαχ

.

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

σ' ένα βαθύ μπουντρούμι

Γιο, χο, χο, γιο, χο, χο

μ' ένα μπουκάλι ρούμι

.

κάθε στίχος

και μιά ολόκληρη ιστορία !

.

.

Camarades,

.

Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι (!)

Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι,

Έλληνες

και λοιπές εθνικότητες

.

να έχετε μιά καλή νύχτα !

abttha,

το προχωράμε, αν θες !

Διάβασα στο διαδίκτυο

alterapars a dit :

Η Αμαλία

προσωποποιεί τη γενναιότητα που εκλείπει

και τον απαραίτητο "τσαμπουκά"

ενάντια στη χυδαιότητα

και την (αυτονόητη) αυθαιρεσία της εξουσίας.

.

.
.
.

abttha a dit :

για την αμαλία

για να υπάρχουν λιγότερα θύματα, λιγότεροι αδικημένοι σαν την αμαλία

λίγο ψηλότερα, λιγο ψηλότερα, λιγο ψηλότερα

τις αμυγδαλιές ν'ανθίζουν, τις αμυγδαλιές ν'ανθίζουν, τις αμυγδαλιές ν'ανθίζουν...

το νου σας στην αμαλία!
ο θεός να την αγκαλιάζει
και η μνήμη της ας είναι για μια θετική εξέλιξη της κοινωνίας που ζούμε,

και που την άφησε να φύγει πικραμένη.