l' ombre de ton ombre

υπομονετικά κανάτια

Κ. σ-Μ a dit :

"Υπομονετικά", έτσι τα είπε ο Ελύτης:

...και βλέπω ανθούς να πέφτουνε στα καθαρά νερά

φύκια μελαχρινά στου φλοίσβου το νανούρισμα

κανάτια υπομονετικά στου Αιγαίου τα παραθύρια.

.

Στο "Άξιον εστί" τους έδωσε το σχήμα της γυναίκας:

Άξιον εστί στο πέτρινο πεζούλι

αντικρύ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει

σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι

με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

.

Αλλά και ο Νίκος Γκάτσος,

τους έδωσε σημαντική θέση στη "ζωή" του:

Λίγα δένδρα λίγα σπίτια κι ένας άδειος ουρανός

είταν όλος μας ο κόσμος είταν όλο μας το βιός.

Το κανάτι στο πρεβάζι το πηγάδι στην αυλή

το κουράγιο της μητέρας του πατέρα η συμβουλή

Αυτή ήταν η ζωή μας κι όχι άλλη

μικρή και ταπεινή μα και μεγάλη

κι αν κάποτε μας πίκρανε - χαλάλι!

χαλάλι

vorias a dit :

Όμορφη πόλη

.

Όμορφη πόλη
φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι
κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα
.

Θα γίνεις δικιά μου
πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
.

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
.

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε
οι δρόμοι χαθήκαν

Στίχοι Γ. Θεοδωράκης

μου φαίνεται,

μόλις μπορέσω,

να σας στείλω μερικές από τις

όμορφες πόλεις

π' αγαπώ

άνθισε η μαύρη τουλίπα μου

Ν. Καζαντζάκης

Από την Ασκητική

... δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι!
... ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει.
μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.
.
... ας δεχτούμε την ανάγκη παληκαρίσια...

.
.
.
Από τον "Χριστόφορο Κολόμβο"

...Αμαρτία μεγάλη, Βασίλισσα,
να βάζεις σύνορα στην ψυχή,
να την ταπεινώνεις
και να της λες : "Δεν μπορείς να πας πιό πέρα !"
είναι σα να ταπεινώνεις το Θεό.

Signature

A.K.

Τα χω μάθει απέξω.
Όπως μαθαίνουν τα πρωτάκια το ποίημα τους ή την πρώτη ανάγνωση. Συλλαβιστά. Με κόπο. Συλλαβιστά.
Σου και ε; Σε.
Ν και οι; Πέσαμε σε δίφθογγο.

Πάμε πρώτα να μάθουμε τις διφθόγγους. Όμικρον, γιώτα, οι (ι).
Απ’ την αρχή. Σου και ε; Σε.
Ν και οι; Νοι.
Νοι και ά; Νοιά
Τόσο συλλαβιστά! Σαν τα πρωτάκια. Που τέλειωσαν το νήπιο, τέλειωσαν και το προνήπιο, τέλειωσαν και δυό χρόνια παιδικό σταθμό, λαχταρώντας να παν στην πρώτη. Πρώτη κανονική. Την πρώτη ονειρεύονταν τα παιδιά τόσα χρόνια. Το μεγάλωμα.
Και τώρα, πάλι μπουσουλώντας. Δειλά, ψιθυριστά λες, αναγνωρίζοντας το έδαφος,
Σαν τα μικρά πουλιά, παιδιά, τρελά κι εύθραυστα. Αληθινά. Αθώα. Αληθινά.

Τα χω μάθει απέξω.
Γράμμα το γράμμα.
Συλλαβή τη συλλαβή.
Λέξη τη λέξη.
Σειρά τη σειρά.
Αποστηθίζω.
Τελείες, κόμματα, παύλες, ερωτηματικά, τέλος θαυμαστικά.
Διαβάζω χαμηλά. Έπειτα μεγαλόφωνα.
Χρωματίζω τη φωνή.
Την κάνω διστακτική. Διστάζει η φωνή. Ρωτάει. Αναρωτιέται. Αγωνίζεται. Είμαι ολόκληρη μια φωνή, που διστάζει. Εξομολογείται. Μια φωνή που απολογείται. Που παρακαλεί. Που επιτέλους μιλάει.

Signature

A.K.

... ist die Welt kleiner ...

πιο μικρός, πιο μικρός
που πιο μικρός δε γίνεται
που πιο μικρός δεν υπάρχει
δεν ανασαίνει, δε ζει, σβύνει απ’ το χάρτη των ανθρώπων
τελεία
σβύνουν κι οι άνθρωποι,
η γη, οι πλανήτες, οι ήλιοι, οι γαλαξίες, οι μαύρες τρύπες, τα νεφελώματα,
μέχρι κι η κόμη της Βερενίκης θα σβηστεί
ακόμα και τ’ αστέρι του μικρού μας πρίγκηπα
μέχρι κι αυτό.

Signature

A.K.

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Το μπράτσο θα σου κράταγα
Μη μου σκοντάψεις
Στις μικρές, στρογγυλές πέτρες που προεξέχουν.

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Θα βαδίζαμε πλάϊ, αργά
Έναν περίπατο να χαρούμε
Εκεί στην αρχή της νύχτας.

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Θα σε σταμάτα λίγο
και θα σου λεγα
«σήκωσε το κεφάλι να δεις τ’ αστέρι».

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Θα σου δειχνα τους ξεφλουδισμένους κορμούς
Απ’ τους μυρωδάτους ευκάλυπτους
Πικροδάφνες θα σου δειχνα.

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Θα σου κοβα άγριες πασχαλιές
Μιάν αγκαλιά να σου δινα
Μωβ, που σ’ αρέσουν, να μυρίζεσαι.

Αν περπατούσαμε στα πεζοδρόμια
Θα χαιρετούσα με καλωσύνη όλον τον κόσμο.
Δε θα κλεινόμουν
Στο σκοτάδι σήμερα.

Στίχοι:

Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική:

Χρήστος Νικολόπουλος

Πρώτη εκτέλεση:

Χαρούλα Αλεξίου

Όλες του κόσμου οι Κυριακές
λάμπουν στο πρόσωπό σου...
Τι χρώματα, τι μουσικές
μες στο χαμογελό σου!
Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι ο ίδιος ο Χριστός,
ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

Τι όμορφο να σ'αγαπώ
και να σε καρτεράω,
να σου γλυκαίνω τον καημό,
να σε παρηγοράω
Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι ο ίδιος ο Χριστός,
ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

άσπρα είναι ...

ραγίσματα

.

δεν βγαίνω έξω σήμερα...

να μη δω κανέναν