Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

Πολιτική γνώμη
Signature
A.K.


Ένα μήνα περίπου, μετά τη δοκιμασία των Νομαρχιακών και Δημοτικών εκλογών, όπου, σε γενικές γραμμές, ειδικά στο λεκανοπέδιο, παρακολουθήσαμε τον ένα δήμο να «πέφτει», πίσω απ’ τον άλλο (ως domino), οφείλουμε μάλλον να διατυπώσουμε κάποιες εκτιμήσεις και οπωσδήποτε, να επαναπροσδιορίσουμε στόχους.
Ο ορίζοντάς μας, δεν μπορεί πια, παρά να είναι οι εθνικές εκλογές. Πώς πορευόμαστε όμως προς εθνικές εκλογές και μέσα από ποιες συνθήκες;
Ο κόσμος της εργασίας, οι οικογένειες, τα άτομα, ο απλός κόσμος της παραγωγής, ο κόσμος του πολιτισμού, των γραμμάτων, αντιλαμβάνεται κάθε μέρα και περισσότερο, ότι, το λεγόμενο «νεοφιλελεύθερο» πρόσωπο, έχει βαθειές ρίζες και αντλεί σκληρά πρότυπα, από καταστάσεις μάλλον προδικτατορικές…
Ο γενετικός κώδικας, δεν έχει ανατραπεί. Αυτό, είναι σαφές και δε νομίζουμε ότι επιδέχεται αμφισβητήσεις.
Απ’ την άλλη, είναι επίσης, απόλυτα σαφές, ότι, όσους πόντους χάνει καθημερινά η κυβερνώσα κατάσταση, από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα ζητήματα, δεν είναι δυστυχώς, σε θέση να τους κερδίσει (και τελικά δεν τους κερδίζει…) η αντιπολίτευση...
Δεν γνωρίζω, αν αυτό είναι ένα πρωτοφανές φαινόμενο για τα ελληνικά δεδομένα, είναι πάντως ένα φαινόμενο, που επιβάλλεται να το μελετήσουν πολύ σοβαρά, όσοι ασχολούνται με το πολιτικό παρόν και μέλλον μας.
Γιατί, όταν η κυβέρνηση χάνει κι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να καρπωθεί, τότε υπάρχει πρόβλημα! Τότε, δεν χτυπάει καμπανάκι… κουδούνα χτυπάει, κι ας την ακούσουμε… μην είμαστε κωφοί…
Κάτι συμβαίνει…
Ίσως ο κόσμος δεν έχει ξεχάσει την αλαζονεία που είχε αναπτυχθεί από ορισμένους κύκλους, λίγα χρόνια πριν. Και ίσως ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τους γνωστούς, ξύλινους μηχανισμούς που συνεχίζουν ακόμα να υπάρχουν σε κεντρικό, αλλά και σε τοπικό επίπεδο…Και καλά κάνει ο κόσμος, αν δεν έχει ξεχάσει και δεν εμπιστεύεται…
Είναι βέβαιον, ότι οι άνθρωποι, δεν έχουν πεισθεί, για το καινούργιο… Και πώς δηλαδή, να πεισθούν; Μέσα από ποιους δρόμους; Από ποια δρώμενα; Από ποια κανάλια; Από ποιες πολιτικές ( ανύπαρκτες ) πρακτικές; Από ποιόν πολιτικό λόγο;
Υπαρκτοί είμαστε τελικά ή ανύπαρκτοι; Τι πρόσωπο έχουμε; Έχουμε πρόσωπο; Σύγχρονες αντιλήψεις έχουμε; Προτάσεις έχουμε; Κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε, αυτές που έχουμε, τις κοινοποιούμε προς τα έξω; Βγαίνουμε καθημερινά μπροστά, για να αναδεικνύουμε τα μεγάλα προβλήματα, που απασχολούν τον Έλληνα πολίτη;
Βγαίνουμε μπροστά για την ανεργία; Για την ακρίβεια; Για την ομηρία των συμβασιούχων; Για τον τηλεοπτικό απολιτισμό και την κακή ποιότητα της καθημερινότητάς μας;
Βγαίνουμε μπροστά; Προς τα έξω, βγαίνουμε; Έχουμε επαφή με τον κόσμο; Με γειτονιές; Με μαζικά κινήματα; Κτίζουμε συμμαχίες, μέσα απ’ την επαφή με τον κόσμο; Ή μας τρώει η εσωστρέφεια, η μιζέρια, η ανημπόρια μας και τα συντροφικά μαχαιρώματα;
Μπορούμε –η αντιπολίτευση -, να είμαστε μια ήρεμη δύναμη, σε καθημερινή πολιτική, ήρεμη μάχη;

Αν χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα στη σκέψη και τη διαλεκτική μας, τις Νομαρχίες και τους Δήμους που «έσωσε» η αντιπολίτευση, έχουμε κάποια συμπεράσματα να βγάλουμε, χρήσιμα ίσως και για τις εθνικές εκλογές.

-κατ’ αρχήν, όπου κερδήθηκε δήμος, στηρίχθηκε μία άποψη, συνήθως κεντρική επιλογή, αλλά πάντως μία άποψη. Όπου αντίθετα, έγινε διάσπαση γιατί έπεσαν στη μέση προσωπικά μικροσυμφέροντα και μικροφιλοδοξίες, ακόμα και καλές επιλογές προσώπων βούλιαξαν.
-όπου κτίσθηκαν συμμαχίες –ειδικά με τα κόμματα της αριστεράς -, ενότητα πάνω σε ιδεολογική βάση ή προγράμματα, αγκαλιάστηκαν από τον κόσμο, που τις αποδέχθηκε και τις υπερψήφισε.
-όπου ενεργοποιήθηκε και λειτούργησε η συλλογικότητα στο σχεδιασμό, στη λήψη αποφάσεων και στη δράση, το σχήμα απέδωσε
-όπου υπήρξε σχετική αυτονόμηση απ’ τα κόμματα ή αλλιώς ειπείν, όπου υπήρξε διακριτική η κομματική παρουσία, οι πολίτες συναίνεσαν

Μην αγνοώντας βέβαια, τα καθαρά αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά – γιατί υπάρχουν ειδικοί συντελεστές που επενεργούν στις δημοτικές εκλογές (καθώς επίσης και ειδικοί συντελεστές για τις εθνικές) -, ας έχουμε τα παραπάνω στο νού μας όταν σχεδιάζουμε…

Κι ακόμα, ας χρησιμοποιήσουμε το πραγματικά δυνατό, το πρωτογενές στοιχείο, την ίδια την κοινωνία, στους επόμενους σχεδιασμούς μας
Ας εγγυηθούμε, με κάποιο τρόπο αξιόπιστο, ότι θα εκλείψει η αλαζονεία της εξουσίας, θα υπάρξει μεγαλοσύνη στη συμπεριφορά κι αυτοσυγκράτηση κι ότι σίγουρα, δεν θα έχουμε revanche κι αντεκδικήσεις, ειδικά στον φτωχό κόσμο και τους εργαζόμενους…
Ας εγγυηθούμε ότι θα μαστε αποτελεσματικοί

Κι ακόμα, ας δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή σε δύο, εξαιρετικά (κατά τη γνώμη μας) κρίσιμα σημεία
-να φροντίσουμε να ανατραπεί η αποστροφή της κοινωνίας στα κάθε λογής πολιτικά στελέχη
-να στραφούμε στα παραδοσιακά αριστερά κόμματα, -όχι ευκαιριακά-, μα με προγραμματικές συμφωνίες κι αμοιβαίες παραχωρήσεις εκατέρωθεν, ώστε να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τη συμμετοχική δημοκρατία μέσα στην κοινωνία και στο πολιτικό σκηνικό.

Κι επιτέλους, να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, αλλά και τον κόσμο,
ν’ αποβάλλει το φοβερό σύνδρομο της ηττοπάθειας.

5 σχόλια:

AKIS είπε...

Ο ορίζοντάς μας, δεν μπορεί πια, παρά να είναι οι εθνικές εκλογές.
Και σε ρωτάω: με ποιά ιδεολογία, με ποιό πολιτικό λόγο, με ποιούς πολιτικούς άνδρες ή γυνναίκες όταν αυτοί που σήμερα διεκδικούν την ψήφο του λαού δεν έχουν να πουν τίποτα το διαφορετικό από τους άλλους έστω κι αν χρωματίζουν με διαφορετικό χρώμα την σημαία τους και προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν άλλες λέξεις αλλά με την ίδια σημασία?

quartier libre είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!
Διόλου δεν θα διαφωνήσω...

Όχι ότι δεν υπάρχουν ιδεολογίες...
Απλά, τις έχουν όλοι -σχεδόν όλοι- "γραμμένες".
Για να μαστε όμως ρεαλιστές, πέρα από την κοινή μας διαπίστωσή, οφείλουμε να καταθέσουμε και μία πρόταση...
Δεν είναι πολιτικά και κοινωνικά ορθό, ν' ασκούμε μονάχα κριτική , δίχως να χουμε κάτι να προτείνουμε...
Τι λες;

AKIS είπε...

Έχε χάρη... Πρόταση? Γκρεμίστε τους όλους από τα καλάμια που καβαλάν και ας γυρίσουμε πίσω στον καθημερινό άνθρωπο με τα σημερινά του προβλήματα. Να πάρουμε απ' την αρχή τις διακυρήξεις του Σεπτεμβρη και να τις προσαρμόσουμε στο σήμερα, όχι σε κάποια ΕΟΚικά γραφεία ή στις δερμάτινες πολυθρόνες των Αθηναϊκών ομάδων εργασίας. Βρε να κατεβούμε στις γειτονιές, τα χωριά, τα εργοστάσια, στους διαδρόμους του ΟΑΕΔ, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια εκεί που κατασκευάζονται παραμορφωμένοι άνεργοι υψηλών προδιαγραφών. Να πάμε ακόμα και στα πολιτικά γραφεία των μεγάλων ανδρών μας όπου πουλιέται η ελπίδα με μια ψήφο και πολύ εξευτελισμό τις ατομικής υπόληψής μας και να γιουχάρουμε αυτούς που μας στέλνουν να μας καθοδηγήσουν και δεν ξέρουν που βρήσκεται το μέρος που παν πόσο περισσότερο ποια είναι τα προβλήματά του.

Διάβασε τον προβληματισμό κάποιου νεαρού εύελπη νέου που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ιστορία του...

*
Εστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14 ευρώ = 11,20
ευρώ, με 2,8 ευρώ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής (0,756
ευρώ) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 ευρώ.
Τα πουλάει προς 0,50 ευρώ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50 ευρώ=40,00 ευρώ.
Τα 80 κουλούρια πωλούνται καθημερινά σε ένα κτήριο μιας μεγάλης εταιρείας,
και αν υποθέσουμε οτι ο ίδιος κουλουρτζής πουλάει κουλούρια σε (τουλάχιστον)
5 τέτοια κτήρια καθημερινά (σημειώστε οτι ο κουλουρτζής αφήνει τις σακούλες
με τα κουλούρια το πρωί και περνάει το μεσημέρι γα να πάρει τα χρήματα που
αφήνουν οι πελάτες σε ένα ποτηράκι), έχουμε σε μηνιαίο επίπεδο έσοδα (5
εταιρείες) x (25 εργάσιμες ημέρες) x (40,00 ευρώ) = 5.000 ευρώ (Ω ΝΑΙ!!!),
και έξοδα 5 x 25 x 9,156 = 1.144,5 ευρώ, δηλαδή ΚΑΘΑΡΑ μηνιαία έσοδα=
3.855,50
ευρώ . Φυσικά ο κουλουρτζής δεν εκδίδει απόδειξη για κανένα από τα κουλούρια
που πουλάει, ούτε έχει μαγαζί δηλαδή λειτουργικά έξοδα, διαθέται μόνο (??)
ένα τρίκυκλο μηχανάκι.
Σας φαίνεται τρελό; Και όμως, πρόκειται για τον κουλουρτζή τού κτηρίου μας,
του οποίου τα κουλούρια γίνονται ανάρπαστα και ο οποίος είναι ένας
κακομοίρης (στην εμφάνιση) αλλοδαπός που αγοράζει με τιμολόγια και διαθέτει
ΑΦΜ. Ο εν λόγω κύριος ξέχασε ένα τιμολόγιο μέσα στην σακούλα με τα κουλούρια
κι έτσι μάθαμε πως ζει.


ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΡΡΙΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ.....

AKIS είπε...

και όταν λέω δικαιολογώ, λέω προσπαθώ να πιστεψω πως ότι έκανα καλώς έκανα

quartier libre είπε...

νομίζω,
εκφράζεις την υγειή σκέψη των ανθρώπων...
εκεί ακριβώς που λες, χτυπάει η ζωή...

στις γειτονιές, στα χωριά, στα εργοστάσια, στους διαδρόμους του ΟΑΕΔ, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια...
στο πεζοδρόμιο χτυπάει η ζωή...

όταν λέω, "κάνε πρόταση", εννοώ, πρότεινε μιά ρεαλιστική λύση.
γιατί, το να ξηλώσουμε το σαθρό σύστημα, μας βρίσκει σύμφωνους, κι ας πούμε είναι το πρώτο βήμα.
μετά;
μες στο μυαλό μας δεν πρέπει να χουμε και την μετά λύση;
αναρωτιέμαι κι εγώ...

τέλος,
έκανες κόπο να μας τα γράψεις...
εμπλουτίζεις και βοηθάς τη σκέψη μας.
αν εσύ το επιθυμείς, μπορεί ο προβληματισμός σου να μπει στην πρώτη σελίδα, του blog, με το όνομα σου ή το ψευδώνυμο, φυσικά...
(αυτό εννοούσα "συμμετοχικό" ηλεκτρονικό έντυπο)

-ίσως να έχεις υπ' όψιν σου, ότι η ομιλούσα, έχει δουλέψει και ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ. Εργάτης είναι-.

την καλησπέρα μου.