Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007

A.K.
.
.
Κι η μάνα, που έλεγε πάντα , όταν πονάς, τα δόντια θα σφίγγεις, να μη σ’ ακούει κανείς. Να μην ουρλιάζεις, παιδί μου. Σιγανά. Αυτό είναι το πρέπον. Αυτή είναι η αρχοντιά.

Κι ένα σαξόφωνο, αυστηρό, σώπασαν όλοι για ν’ ακούσουν, καθώς έσχιζε τον αέρα. Βουβάθηκε η πλατεία. Ένα τόσο δα σαξόφωνο, κυρίαρχος στα μάρμαρα, στη θάλασσα απέναντι, και στην καρδιά τους. Σαξόφωνο κυρίαρχος στο πέλαγο , στα γλαροπούλια, στις φυλλωσιές.

Κι η μάνα, που έλεγε πάντα, είσαι το παιδί μου το καλύτερο. Η θυγατέρα η χαϊδεμένη. Το θάρρος μου. Ποτέ να μη λυγίσεις, θάρρος μου. Ποτέ, θάρρος μου, εσύ μη μου λυγίσεις ποτέ.

Και ξύλινα, μουσικά κουτιά. Für Elise . Τους δίνεις μια στροφή, κι ο ήχος βγαίνει σαν τζίνι. Α λα Τούρκα. Für Elise. Α λα Τούρκα. Και ξανά η Ελίζα. Tο βιολί ανάμεσα ώμο και σαγώνι. Für Elise.

Κι η μάνα, του σύμπαντος η σταθερά. Της νύχτας η σταθερά. Της μέρας η σταθερά. Της αγάπης η σταθερά. Της ψυχής η σταθερά. Της παρουσίας η σταθερά. Της κραυγής η σταθερά. Η σταθερά της αλήθειας.

Κι ένα ασημένιο νόμισμα απ’ τις ανασκαφές της Σαμοθράκης. Με μια απεικόνιση. Οι αχιβάδες του Άντεν , τα κοράλλια του Άντεν. Ένα ακροκέραμο μαρμάρινο, της Αμφίπολης. Πολύχρωμα κουφάρια αχινών. Και μια ανεμώνα του βυθού, φυτρωμένη σε βότσαλο.

Κι η μάνα, μοσχομπίζελα και γαρυφαλλιές. Κεράκια αναριχώμενα, χιώτικα γιασεμιά, και φούλι. Η μάνα, σιγανή, αμίλητη, να σε κοιτάει μονάχα και να διαβάζει. Τις τροχιές των αστεριών. Και τις γραμμές της ερημιάς, στις παλάμες .

4 σχόλια:

abttha είπε...

ωραίο κείμενο! πόσο φορτώνει η μάνα! σε κοιτάει στα μάτια, κι εσύ της λές: εντάξει, αντέχω. κι αυτή φορτώνει. κι όταν εσύ είσαι έτοιμη να καταρεύσεις, τότε με νοήματα συνεννοείστε, πως ήρθε η ώρα να φύγεις, φορτωμένη μ'όλα τα σακιά με τα όνειρα, τα πρέπει, τα έτσι είναι αυτά, που σου έχει δώσει η μάνα. και τότε μόνο την αποχωρίζεσαι, όταν ξέρεις ότι δε θα αντέξεις άλλο.

για την Αρλέτα είπε...

Κι όμως μια ΚΑΛΗμέρα θα 'χουμε κι ας δοκιμάζεται αντοχή μας!

ange-ta είπε...

Aaaaaaaa
αφήνω μηνύματα και χάνονται.
πανέμορφο κείμενο.

quartier libre είπε...

να μου είστε όλοι, καλά