Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25, 2007

Μεσοπέλαγα αρμενίζει...

ΙΙΙ.

Ξύπνησα στις πεντέμιση απ' την παγωνιά της θάλασσας.
Κοιτάζω απ' το μεγάλο παράθυρο, το πελαγίσιο. Τίποτα.
Νύχτα πάνω στη νύχτα. Έρεβος.
Μήτε στεριά, μήτε ουρανός, μήτε θάλασσα. Μιά στρογγυλάδα γύρω. Μιά σφαίρα στρογγυλή και μαύρη. Όχι μαύρη! Σαν ανυπαρξία...
Έν αστέρι μονάχο, ένα μοναδικό, με βοηθάει να προσδιορίσω τη θέση του ορίζοντα
και τη θέση μου.


ΙΙ.

Καθώς τούτη η άγκυρα
έδεσα.
Σκέφτομαι τι δύναμη έχει η άγκυρα
και τα βράχια στο βυθό ριζωμένα.
Πώς δένουν ατσάλι και πέτρα σκέφτομαι,
και σκοτεινός βυθός
να κρύβεσαι,
να ρχομαι εγώ ύστερα
να σε ψάχνω


Ι.

Όρθια
στην κουπαστή ενός Ιόνιου Σεπτέμβρη.

Ήθελα απόψε
λίγη δροσιά να στείλω
και μιάν ανήμερη ανάσα μου.
Νυχτερινές του Πουνέντε κουβέντες
Πάθος βαλκάνιο
να σε συνεπάρει.
Κανέναν δεν καταλαβαίνω απόψε
Κανείς δεν θέλω να με καταλάβει

Οι άνθρωποι γύρω με τις μαντήλες
διαθέτουν μιαν εύθραυστη αξιοπρέπεια.

Μακραίνει ο κάβος
κι εγώ στα χέρια σφιχτά
τους στίχους
που φορές μου διαβάζεις
κι ένα πλεχτό, να σκεπάσω τους ώμους.

Ακολουθώ σιωπηρή
το μπλε παιδικό μου τετράδιο,
ένα καλά ξυσμένο μολύβι,
το ήσυχο κύμα,
τα φώτα στις πλαγιές της πόλης
που απομακρύνονται...

9 σχόλια:

για την Αρλέτα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
για την Αρλέτα είπε...

Πρωινή πρωινή και δροσερή!΄Εύχομαι έτσι να ναι η μέρα κι ας`μην καταλαβαίνει κανείς.

Υ.Γ.Ως συνήθως είχε απροσεξίες και το έσβησα το πρώτο...

vorias είπε...

Μου έβαλες δύσκολα στο ΛΕΞΗΜΑ. Γιατί να περιμένω ν' ανταλλάξω κάτι κοινό με κάποιον άλλο για να το συνειδητοποιήσω και να το αποδεχτώ; Είναι μεγαλύτερη (μήπως θεική) η μοναξιά του Θεού που θα με κάνει να τη νιώσω βαρύτερη όταν την ανταλλάξω με την ανθρώπινη; Δεν πιστεύω.
Αν η μοναξιά είναι ένα φυσικό συναίσθημα τότε δεν χρειάζεται να μιλάμε για αποδοχή. Αν είναι μια παρενέργεια που γεννιέται από τον τρόπο ζωής μας τότε το συζητάμε.

Την καλημέρα μου!

genna είπε...

Tι όμορφοι στίχοι
δροσιά φθινοπώρου, είδες ήρθε
φέρνει τις δροσιές του καμιά φορά

Oλα καλά, καλημέρα

να ξύνεις πιό συχνά το μολύβι!

quartier libre είπε...

στα πολύ βιαστικά και πιεσμένα:

μουσικά, σπανιόλικες καλημέρες σε όλους μας.
ταξίδι αστραπή μιάμιση μέρας για δουλειά.
τα λέμε το βράδυ από Αθήνα.

:)

Σωκράτης Ξένος είπε...

Βαφή αιχμηρή
Το καλά ξυσμένο μολύβι
Συλλογή βροχή ανθρώπου

Μου θύμισες Θεσσαλονίκη μόνος
κάτι πτήσεις απόγεμα και όμοια μπλε τετράδιο
Το `χω ακόμα
κι αν κελίσω τα μάτια μοσχομυρίζει άνθρωπο

Καλό σου βράδυ κορίτσι

quartier libre είπε...

γειά και σε σας, καλοί μου :)

έχω χαρά, όταν έρχεστε...

ellinida είπε...

Υπέροχο!

απάντηση στο ΙΙ

Δεν σε βρίσκω μα δεν με νοιάζει
αφήνω τις λέξεις μου στην υλή
όσο πιό οξειδωμένες
τόσο πολύτιμες γίνονται.

quartier libre είπε...

@ δεν σε βρίσκω μα με νοιάζει.
αφίνω δάκρυα στην ψυχή
όσο πιό γενναία
τόσο πικρά γίνονται