Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 24, 2007

vorias είπε...


Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
Κάμε να σ' ανταμώσω,
κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου

Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας
Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανέναν
κι ούτε κανένας με γνώριζε.

Μανώλης Αναγνωστάκης
:)

2 σχόλια:

vorias είπε...

Για να μη μπερδέψουμε τον κόσμο, το ποίημα δεν το είπε ο Βοριάς αλλά ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

quartier libre είπε...

το ξέρει αυτός ο κόσμος...

:)