.
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011
.
.

_ NASA eclipse

.

καρέ - καρέ φωτογράφισα
.
την ολική έκλειψη σελήνης,
- 5η μεγαλύτερη του αιώνα...

.

.

.
.
.
.
.
.
.

.

Η νύχτα µε το κόκκινο φεγγάρι

Εχει πανσέληνο απόψε, αλλά και ολική έκλειψη Σελήνης

* Θα κορυφωθεί στις 23.12 * Ορατή στον αττικό ουρανό

Πέρασαν σχεδόν 110 χρόνια από τότε που το µεγάλο τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου Αθηνών αντίκρυσε για πρώτη φορά την ολική έκλειψη Σελήνης στον αττικό ουρανό.

Ηταν κόκκινη η Σελήνη, όπως είναι πάντα όταν γίνεται ολική έκλειψη.

Το ίδιο χρώµα θα αποκτήσει και σήµερα το βράδυ, λίγο µετά τις 11. Ακόµη ένα «µατωµένο» φεγγάρι θαπροβάλει στον ουρανό της Αθήνας και το ιστορικό τηλεσκόπιο, που δεν έχασε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια από τη σβελτάδα και την παρατηρησιακή του ικανότητα, θα στρέψει για ακόµη µία φορά τον φακό του προς τη µεριά του φεγγαριού.

Στον λόφο των Νυµφών στο Θησείο, το Αστεροσκοπείο Αθηνών έχει προγραµµατίσει εκδήλωση για τη σηµερινή ολική έκλειψη. Εκεί θα τοποθετηθούν δέκα µικρότερα τηλεσκόπια από την Ελληνική Αστρονοµική Ενωση, ώστε όσοι θελήσουν να µπορέσουν να κοιτάξουν το εντυπωσιακό φαινόµενο.

Ο πρόεδρος του Αστεροσκοπείου, καθηγητής Κανάρης Τσίγκανος, θα µιλήσει για «Εκλείψεις Σελήνης και ελληνικές πρωτιές στην ανεύρεση της θέσης µας στο Σύµπαν» και ο καθηγητής του Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης Γιάννης Σειραδάκης θα µιλήσει για τον «Μηχανισµό των Αντικυθήρων: Αστρονοµία και Τεχνολογία».

Η έκλειψη θα αρχίσει στις 8 το βράδυ, όταν το φεγγάρι θα βρίσκεται ακόµη χαµηλά στον ορίζοντα. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού δείξουν 21.22, η όψη του φεγγαριού θα προσλαµβάνει σιγά σιγά βαθύ ερυθρό χρώµα. «Τότε είναι που θα πέφτει η σκιά της Γης πάνω στο φεγγάρι και θα του προσ δίδει ένα χρώµα διαφορετικό από αυτό που αντικρύζουµε κάθε φορά που είναι πανσέληνος», λέει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Ματσόπουλος που είναι αστρονόµος στο Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Η ολική έκλειψη γίνεται πάντα κατά την πανσέληνο, όταν η Γη βρίσκεται ανάµεσα στο φεγγάρι και τον ήλιο.

Το φεγγάρι δεν χάνεται από τα µάτια µας, απλώς αλλάζει χρώµα εξαιτίας της ατµόσφαιρας της Γης. «Οι ακτίνες του ήλιου που βρίσκεται πίσω από µας περνούν από την ανώτερη ατµόσφαιρα, διαθλώνται και συγκλίνουν πάνω στη Σελήνη µεταµορφώνοντας την όψη της», προσθέτει ο Ν. Ματσόπουλος.

Το χρώµα µάλιστα που αποκτά η Σελήνη στη διάρκεια της ολικής έκλειψης εξαρτάται πάντα από την ποιότητα της ατµόσφαιρας της Γης. Αν είναι καθαρή, τότε το φεγγάρι θα δείχνει λιγότερο κόκκινο. «Αν υπάρχουν υγρασία, µικροσωµατίδια ή ακόµη και ηφαιστειακή τέφρα, τότε η όψη του φεγγαριού θα είναι βαθυκόκκινη».

Η σηµερινή ολική έκλειψη θα φθάσει στην κορύφωσή της στις 23.12

και θα έχει ολοκληρωθεί µέχρι τη µία µετά τα µεσάνυχτα.

Τα παλιότερα χρόνια, στις αρχές του 20ού αιώνα, η Αθήνα ήταν σκοτεινή τα βράδια – δεν υπήρχαν τα χιλιάδες ηλεκτρικά φώτα. Και από τον λόφο των Νυµφών, στο Αστεροσκοπείο, οι επιστήµονες µπορούσαν απερίσπαστοι να παρατηρούν το αχανές ∆ιάστηµα. Εκείνη ήταν η εποχή, το 1902, που το Αστεροσκοπείο εγκατέστησε ύστερα από δωρεά του ∆. ∆ωρίδη το ιστορικό διοπτρικό τηλεσκόπιο µε το κάτοπτρο των 40 εκατοστών. Πρόεδρος του ιδρύµατος ήταν ο ∆ηµήτριος Αιγηνίτης. Το τηλεσκόπιο έχει µήκος πέντε µέτρα και µέχρι το 1960 ήταν το µεγαλύτερο στην Ελλάδα. Ο φηµισµένος αστρονόµος Ιωάννης Φωκάς είχε περάσει ατέλειωτα βράδια δίπλα του µελετώντας τους κρατήρες του Αρη και της Σελήνης.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΡΙΚΚΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

στα «ΝΕΑ» on line

Ειδική εκδήλωση από το Αστεροσκοπείο Αθηνών στον λόφο των Νυµφών, στο Θησείο

Είναι ένα φαινόµενο που ο καθένας θα µπορεί να δει από τον δρόµο ή από το µπαλκόνι του χωρίς κανένα απολύτως προστατευτικό µέσο.
Αρκεί να µην υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό

.

.

«Άτλαντας του Φαρνέζε»

αποτελεί μέρος της συλλογής Φαρνέζε

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης

.

μην αμελήσετε να διαβάσετε το άρθρο !

.

Πηγή : kibi

.

.

η φωτογραφία του Άτλαντα είναι από εδώ : στις 11:01 πμ

.

.

.

Saturday, June 11, 2011

Ελλάδα, η υπερδύναμη της κρίσης (11/6/2011)

.

Ο Άτλας, κατά την εκδοχή του Ησιόδου, ήταν γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αδελφός του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοίτιου. Στην Τιτανομαχία, ως γνωστόν, ο Άτλας έχασε και ο Δίας τον καταδίκασε να φέρει για πάντα στους ώμους του τον ουράνιο θόλο. Υποθέτουμε ότι για να έχει αυτή την ικανότητα θα ήταν τεράστιος, αλλά οπωσδήποτε ασήμαντος σε σχέση με το μέγεθος του ουράνιου θόλου. Άρα, ήταν κυρίως υπόθεση δύναμης -υπερδύναμης για την ακρίβεια- και όχι όγκου αυτό το επίτευγμα. Άλλωστε, ο πολύ μικρότερος το δέμας Ηρακλής, που τον φανταζόμαστε στις διαστάσεις κανονικού ανθρώπου, κατάφερε κι αυτός να σηκώσει για λίγο την ουράνια σφαίρα, μέχρι να πεταχτεί ο Άτλας να του φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.

Η Ελλάδα δεν είναι φυσικά ένας Άτλας. Το ειδικό της βάρος με όρους οικονομίας και δημογραφίας είναι ασήμαντο στον πλανήτη. Τα 11 εκατομμύρια κατοίκων της αντιστοιχούν μόλις στο 0,17% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το ελληνικό ΑΕΠ αντιστοιχεί στο 0,45% του παγκοσμίου. Το χρέος της είναι κατά τι μικρότερο από το 0,8% του παγκόσμιου χρέους, που στο τέλος του χρόνου θα φτάσει τα ιλιγγιώδη 43 τρισ. δολάρια. Το ελληνικό χρέος αντιστοιχεί επίσης περίπου στο 2,5% των 16 τρισ. δημοσίου χρέους όλης της Ε.Ε. και στο 5,5% του χρέους που συσσωρεύουν τρεις από τους στυλοβάτες της Ευρωζώνης, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία (περίπου 7 τρισ.). Τέλος, το ελληνικό χρέος μοιάζει απλώς με έναν μικρό λεκέ μπροστά στο δυσθεώρητο αμερικανικό χρέος των 10 τρισ. δολαρίων, σχεδόν το 20% του παγκόσμιου.

.

Επομένως, με τίποτα η Ελλάδα δεν είναι ο Άτλας που κουβαλά στους ώμους της την (αν)ισορροπία του παγκόσμιου χρέους. Κι όμως, έτσι ακριβώς αντιμετωπίζεται από όλες τις δυνάμεις της διεθνούς πολιτικής ελίτ, της πλουτονομίας και της χρεοκρατίας. Όταν ο πλανητάρχης Ομπάμα ισχυρίζεται ενώπιον της ηγεμόνος της Ευρωζώνης Μέρκελ ότι η διάσωση της Ελλάδας είναι ζωτική για τη διατήρηση της διεθνούς και της αμερικανικής ανάκαμψης, τότε κάτι σοβαρό τρέχει εδώ. Όταν η γερμανική ηγεσία απευθύνει έκκληση στην ΕΚΤ για ένα «γενναίο πακέτο διάσωσης με συμμετοχή των ιδιωτών», κάτι μεγάλο παίζεται. Όταν ο άρχων του ευρώ, ο Τρισέ, στυλώνει τα πόδια φωνάζοντας πως δεν δέχεται μια καταναγκαστική επιμήκυνση ή μείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων, κάτι υπονοείται για το πραγματικό πρόβλημα και τους ώμους που το σηκώνουν σ’ αυτή την παγκόσμια ισορροπία τρόμου.

.

Ποια είναι η τρομακτική υπερδύναμη που κάνει τον Ομπάμα να φοβάται; Ποια είναι καταστροφική υπερδύναμη που κάνει τη Μέρκελ να ξεχνά την προτεσταντική της εγκράτεια και να πιέζει με κάθε μέσο τους βουλευτές της να βάλουν νερό στο κρασί τους; Μήπως είναι η ίδια η Ελλάδα η υπερδύναμη αυτή; Εκ πρώτης όψεως, όχι. Ιδιαίτερα αν πάρει κανείς υπόψη τα στοιχεία, που τόση βαρύτητα έχουν για τους ιεροψάλτες της δημοσιονομικής ορθοδοξίας.

.

Μήπως είναι τα μυστηριώδη CDS και οι βαμμένοι με χρώματα του πολέμου «παίκτες» τους η δύναμη αυτή; Εν μέρει, ναι. Τα «ανοικτά» συμβόλαια CDS που ποντάρουν στην ελληνική χρεοκοπία έχουν επενδύσει κάτι παραπάνω από 5 δισ. δολάρια, σε ένα «στοίχημα» αξίας 78 δισ. δολαρίων. Τόσα προσδοκούν να πάρουν τα αρπακτικά αυτής της αρύθμιστης αγοράς από ένα «πιστωτικό γεγονός» επί των ελληνικών ομολόγων. Ωστόσο, το ποσό αυτό είναι μάλλον ασήμαντο μπροστά στα 100 δισ. δολάρια που έχουν στοιχηματίσει οι ίδιοι «κακοί» για κάποια ανάλογα «πιστωτικά γεγονότα» στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Αυστρία και την ίδια την κραταιά Γερμανία. Και, γι’ αυτές το διακύβευμα είναι πάνω από 800 δισ. δολάρια! Γιατί, λοιπόν, δεν στοχοποιήθηκε κάποια από τις χώρες που η χρεοκοπία της θα απέφερε πολλαπλάσια κέρδη;

.

Τα CDS είναι προφανώς μέρος του προβλήματος, αλλά το όλο πρόβλημα, στον πυρήνα του, είναι η ίδια η μηχανή παραγωγής χρήματος: το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η τραπεζοκρατία, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ’70 και μετά, οπότε οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν το νομισματικό σύστημα του Μπρέτον Γουντς, για να πλημμυρίζουν τον κόσμο με δολάρια κατά βούληση, εξελίχθηκε σε σχεδόν αποκλειστικό «παραγωγό» χρήματος, στις άπειρες οβιδιακές μορφές του, που μοναδική τους ουσία έχουν το ίδιο το χρέος, ιδιωτικό ή δημόσιο. Η φούσκα του χρέους που εκτρέφεται αδιαλείπτως εδώ και τέσσερις δεκαετίες φτάνει τώρα στα όριά της. Όχι γιατί έχει προσβάλει αδύναμες, παραγωγικά ισχνές, χώρες, όπως η Ελλάδα. Αλλά γιατί πλήττει τον σκληρό πυρήνα του ιστορικού καπιταλισμού, τις ατμομηχανές αναπαραγωγής του, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία ή την Ιαπωνία.

.

Οι πολιτικές ηγεσίες μόλις τώρα συνειδητοποιούν ότι έχουν παραδώσει στη Διεθνή της τοκογλυφίας αυτήν την τρομακτική δύναμη. Αλλά δεν έχουν καμία απολύτως βούληση να την τιθασεύσουν. Συνειδητοποιούν ότι έχουν εμπιστευθεί στους banksters (κατά έναν ευφυή συνδυασμό των bankers και των gangsters) ένα όπλο μαζικής καταστροφής, αλλά ευελπιστούν ότι θα κρατήσουν την καταστροφική του ενέργεια μακριά από τις γραμμές Μαζινό, στην περιφέρεια του διεθνούς καπιταλισμού. Αντιλαμβάνονται ότι, αργά ή γρήγορα, η λύση μπορεί να δοθεί με δύο τρόπους: ή ένα παγκόσμιο deal για την απαλοιφή μέρους ή του όλου χρέους, αλλά με όλα τα στοιχεία αναπαραγωγής του ανέπαφα, ή με έναν γενικευμένο πόλεμο χρεών, όπου θα ισχύει μόνο το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

.

Το πιθανότερο είναι ότι θα ζήσουμε ένα συνδυασμό και των δύο. Και χρεοπόλεμο και μια «συνθήκη ειρήνης» για όσους επιζήσουν από τον πρώτο. Προς το παρόν, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ επιχειρούν να στήσουν αναχώματα – και η Ελλάδα είναι το έσχατο ανάχωμα σ’ αυτή την προσπάθεια, στην οποία χρησιμοποιούνται ως οχυρωματικά υλικά όλα τα κεκτημένα της μεταπολεμικής ευημερίας: το κοινωνικό κράτος, οι ελάχιστες εγγυήσεις εισοδήματος, η κοινωνική διαπραγμάτευση για τον μισθό, το ασφαλιστικό σύστημα, τα δημόσια αγαθά, ο δημόσιος πλούτος, η εθνική κυριαρχία και, τελικά, η ίδια η κοινοβουλευτική δημοκρατία.

.

Από την άποψη αυτή, η Ελλάδα είναι όντως η πραγματική υπερδύναμη αυτής της κρίσης. Έχει στα χέρια της ένα τρομακτικό πλεονέκτημα, ένα απίστευτης ισχύος διαπραγματευτικό χαρτί. Από τη στιγμή που, τυχαία ή εσκεμμένα, επελέγη ως ο άξονας του παγκόσμιου παιγνίου για το χρέος, έχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να εκβιάσει όχι απλά τη διάσωσή της, αλλά τη ριζική αλλαγή των κανόνων. Την αποφασιστική αφαίρεση της ισχύος από τη χρηματοπιστωτική δικτατορία. Την ανάκτηση της πολιτικής δύναμης από την πολιτική και τελικά από την ίδια τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία που ανακτά το κοινωνικό της περιεχόμενο στο τρίπτυχο των «Αγανακτισμένων»: ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια.

.

Ακούγεται ουτοπικό; Όχι και τόσο, αν σκεφτεί κανείς ότι, αν η Ελλάδα εξαπολύσει τα πυρά της από το μοναδικό όπλο που έχει στα χέρια της, θα ακολουθήσει ένα ασύλληπτο ντόμινο καταρρεύσεων, ένας συστημικός Αρμαγεδδών, που είναι απίθανο να διακρίνει «αθώους» και «ενόχους», ισχυρούς και ανίσχυρους. Το δίλημμα που θα θέσει είναι απλούστατο: «Θέλετε να δοκιμάσουμε το κακό σενάριο;». Υποθέτω ότι τώρα πια λίγοι είναι αυτοί που θα πουν «ναι».

.

Η Ελλάδα είναι, λοιπόν, η υπερδύναμη της κρίσης. Αλλά όχι γιατί το πολιτικό της σύστημα είναι ικανό και έτοιμο χειριστεί το όπλο της, ασκώντας επιδέξιους «εκβιασμούς» στη διεθνή τραπεζοκρατία ή στους πολιτικούς ντίλερ της. Ίσα ίσα, το πολιτικό σύστημα εξελίσσεται πιθανότατα στο μεγαλύτερο θύμα της κρίσης αυτής, με τον διαδραματιζόμενο μπροστά στα μάτια μας αργό θάνατό του. Από τον οποίο φαίνεται απίθανο να γλιτώσει, όσους τόνους πολιτικής συναίνεσης κι αν επιστρατεύσει. Η κοινωνική συναίνεση μοιάζει να έχει χαθεί διά παντός, και η ανάκτησή της θα απαιτούσε μια ταχύτατη, ταχυδακτυλουργική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, άφθαρτους «σωτήρες». Αλλά ο χρόνος δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο και η πρώτη ύλη -σε πρόσωπα και μηχανισμούς- μοιάζει να έχει εξαντληθεί. Φυσικά, υπάρχει και η εναλλακτική της αυταρχικής εκτροπής, αλλά ποιος τη ρισκάρει με μια κοινωνία σε κατάσταση παροξυσμού;

.

Κι αυτός ο κοινωνικός παροξυσμός, ακατέργαστος, πολιτικά θολός, ιδεολογικά ανάμεικτος, είναι τελικά η υπερδύναμη της κρίσης. Αν γλιτώσει από τη φθορά, την κόπωση, την πατρωνία, την κολακεία, αν τα θυμωμένα «όχι» βρουν τη συνέχειά τους σε μερικά αποφασιστικά «ναι», σε μια συντεταγμένη διεκδίκηση μιας ευρύτατης οικονομικής και πολιτικής αλλαγής, αν η ελληνική κοινωνία πετύχει να μεταδώσει τον ιό της οργής σε όλη την Ευρώπη, τότε μπορεί να γίνει μια απροσδόκητη υπερδύναμη του κόσμου μας. Όχι ως ο Άτλας που σηκώνει καρτερικά στους ώμους το οικονομικό μας σύμπαν. Αλλά ως θυμωμένος Ηρακλής που τον αφήνει να πέσει, αδιαφορώντας για τα μήλα εξ Εσπερίας. Και Γαία -και ουρανός- πυρί μειχθήτω...

.

.

σημείωση της quartier :

.

υπάρχει χρεία εδώ και έναν περίπου χρόνο,

οι ειδικοί της επιστημονικής κοινότητας

ή κάποιοι "σωστοί" δημοσιογράφοι (βλέπε : σεβόμενοι τη δουλειά - λειτούργημά τους)

ή κάποιοι λίγοι εναπομείναντες "σωστοί" πολιτικοί (βλέπε : όσοι, τους έχει απομείνει μιά στάλα φιλότιμο)

να βγούν, να ενημερώσουν τον κόσμο, εμάς τους απλούς ανθρώπους, τους μη ειδικούς, που ανησυχούμε πολύ και που πληρώνουμε με πολλούς τρόπους τα σπασμένα...

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ γιά το τι ακριβώς γίνεται...

ΠΟΘΕΝ η τέτοια κρίση πιά ; !

τι αληθινά συμβαίνει και μπήκε σε ΤΕΤΟΙΑ κρίση ο Ελληνικός λαός ; !

.

το παραπάνω άρθρο του kibi - από τον ΕΠΕΝΔΥΤΗ - μου φάνηκε πολύ κατατοπιστικό.

αποκαλυπτικό του "τι συμβαίνει ρε γαμώτο ;"

και γι αυτό το μετέφερα εδώ.

.

με ευχαριστίες.

.

.

.

.

.

.

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

.

Γιώργος Σεφέρης
.

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.

Έτυχε να ’ ναι τα χρόνια δίσεκτα πόλεμοι, χαλασμοί, ξενιτεμοί

Κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά

Κάποτε δεν τα βρίσκει

Tο κυνήγι

Ήταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια

Οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ΄ αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό

Μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα

Που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια

Ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.

Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά

Που παίζουν στα περιβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,

Κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες

Γυαλιστερές πάνω στη μέρα

Όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,

Ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν

Μ΄ εκείνους που έμειναν μ΄ εκείνους που έφυγαν

Μ΄ άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν

ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε

ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,

Θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους

Καμιά φορά, σα σταματήσω

Ακόμη

Καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές

Μ΄ ένα κρεβάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου

Κοιτάζοντας τη βραδυνήν αράχνη συλλογιέμαι

Πως κάποιος ετοιμάζεται να ΄ρθεί, πως τον στολίζουν

Μ΄ άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα

Και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες

Γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,

Πως ετοιμάζεται να ΄ρθεί να μ΄ αποχαιρετήσει

Ή, μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη

Γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,

Σμύρνη Ρόδο, Συρακούσες, Αλεξάνδρεια,

Από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,

Με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,

Πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει

Εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ΄ τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα,

σαν τα γυμνώνεις.

.

.

.

.

.
μιά συζήτηση γιά τα τρέχοντα,
με τον φιλό σοφο Στέλιο Ράμφο
.
σταχυολογώ :
.
- βαθύ έλλειμα στην πολιτική ζωή
.
- νοσηρή πολιτική ζωή
.
- το δημόσιο είναι στο απειρόβλητο. αυτό, δημιουργήθηκε λόγω της "πελατειακής σχέσης"
.
- έχουμε , ως κοινωνία και ως πολιτεία, την κουλτούρα της μερικότητας (ο καθείς γιά το άτομό του, και το κράτος επίσης...)
.
- να βγούμε από την μερικότητα - προς την συλλογικότητα
.
- οι πολιτικοί να δώσουν το παράδειγμα - μείωση μισθών, προνομίων κ.τ.λ.
.
- πού βρίσκεται η διανόηση ; !
.
- πρέπει ανάμεσα στο απαξιωμένο πολιτικό σύστημα και τον κόσμο να υπάρξει σύγκλιση
.
- δικαιολογημένη η δυσφορία του κόσμου, αδιέξοδη η στόχευση
.
- η κοινωνία σήμερα είναι πιό μπροστά - πιό άναρθρα
.
- κρίση εμπιστοσύνης και αξιών
.
- το συμβολικό επίπεδο στο οποίο εξελίσσονται τα πράγματα είναι πολύ κρίσιμο
.
- τα προβλήματά μας έχουν κρίσιμο πνευματικό υπόβαθρο
.
- ο διχασμός πολιτικού συστήματος και κόσμου - πρόκειται γιά πολιτική, που δε λαμβάνει υπ' όψιν την ψυχή του κόσμου
.
.
.

.
.
.

.
.
.
.
.

.

Γ. Σεφέρης

.

Επί Ασπαλάθων
.
Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…

Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ’ αυλάκια.
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
.
31 του Μάρτη 1971

.

.

.

.

.

Clafoutis Limousin !
.

Le temps des cerises

Τάρτα με κεράσια !
.
Συνταγή της Γαλλικής επαρχίας Limousin
.

.

.
το Limousin
είναι περιοχή στην καρδιά της Γαλλίας, που απλώνεται γύρω από την πόλη Limoges.
.

Limoges

.





.

Άλλη γνωστή πόλη στην περιοχή είναι η Aubusson, που παράγει ήδη από τον 16^ο αι. φίνες tapisseries και χαλιά

.

.

Λόγω της απόστασης από το κέντρο

αλλά κυρίως λόγω του κλίματός της

(συχνές βροχές , πολύ κρύοι χειμώνες – είναι κοντά στην Κεντρική Οροσειρά της Γαλλίας)

η περιοχή δεν είναι μέσα στα συνήθη τουριστικά πακέτα …

Λίμνες, βουνά, κοιλάδες, δάση, τρεχούμενα νερά και παραδοσιακά γραφικά χωριά, είναι ανέγγιχτα ακόμα απ’ τον πολύ τουρισμό ...

Το Limousin έχει ανεπτυγμένη, παραδοσιακή γεωργία και κτηνοτροφία.

.
η τάρτα Clafoutis Limousin
είναι συνταγή της περιοχής, απ' όπου πήρε και το όνομά της.
υπάρχει ένα ρήμα στην occitan, claufir, που σημαίνει "καρφώνω"
ή στην patois, στο κέντρο της Γαλλίας, clafir σήμαινε "γεμίζω".
.
η τάρτα φτιάχνεται και με άλλα φρούτα, αλλά παραδοσιακά, αυτήν την εποχή που βγαίνουν τα κεράσια, γίνεται με κεράσια.
.
χρειαζόμαστε :
.
- από 1/2 κιλό έως 700 γρ. κεράσια.
- 1/3 του φλυτζανιού κατά προτίμηση kirsh ή αν δεν έχουμε, brandy.
- 4 αυγά.
- 115 γρ. άχνη ζάχαρη
- 2 βανίλλιες
- 115 γρ. αλεύρι (farine up)
- λίγη άχνη
- μιά πρέζα βούτυρο
.
ακόμα, καλό είναι να έχουμε το εργαλείο (υπάρχει σε όλα τα s.m.), όπου ξεκουκουτσιάζουμε τα κεράσια και τα βύσσινα.
.
κανονικά, οι Γάλλοι δίνουν την συνταγή χωρίς να βγάζουν το κουκούτσι απ' το κεράσι !
την δοκίμασα και με τους δύο τρόπους.
συμφωνώ ότι γίνεται νοστιμότερη αν την ψήσεις με το κουκούτσι
και ακόμα ότι το εσωτερικό της δεν βάφει τόσο...
παρ' όλ' αυτά, επειδή μπορεί να φαν μικρά παιδιά ή και οι ενήλικες να "ξεχαστούν",
προκειμένου να σπάσουμε κανα δόντι, καλύτερα να ξεκουκουτσιάσουμε τα κεράσια...
.
είναι πολύ εύκολο με το ειδικό εργαλείο...
.


.
βλέπετε ότι το κουκούτσι βγαίνει από κάτω...
.
θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη μανούλα μου, που έβγαζαν το κουκούτσι απ' το βύσσινο με φουρκέτα !
ευτυχώς, κάποια πράγματα έχουν απλοποιηθεί...
.
.
βγάζω τα κουκούτσια κι αφίνω το καθαρό κεράσι με το ζουμάκι που στράγγιξε, μέσα σε μιά λεκανίτσα ή σε ένα μπωλ.
ρίχνω μέσα και το kirsh ή το cognac και το αφίνω, ως να ετοιμάσω τα υπόλοιπα.
.
ανάβω το φούρνο στο 200'
.
χτυπάω στο μίξερ τα αυγά με τη ζάχαρη, ρίχνω τη βανίλλια και το αλεύρι. ανακατεύω καλά.
.
παίρνω μιά ταρτιέρα, τη βουτυρώνω παντού, και πάνω στο βούτυρο ραντίζω με το χέρι μου λίγη άχνη ζάχαρη.
.
ρίχνω τα κεράσια με το ζουμάκι τους μέσα στον χυλό. τα ανακατεύω καλά.
το στρώνω στην ταρτιέρα και ψήνω 45' στους 200' .
.

.
όταν βγάλω από τον φούρνο το γλυκό, αν θέλω, το ραντίζω με ζάχαρη άχνη.
.
.
τρώγεται χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου.
.

*

με αυτήν την συνταγή, επειδή δεν υπάρχει υγρό (γάλα, κρέμα κ.τ.λ.) το clafoutis βγαίνει σχετικά στεγνό, περίπου σαν κέϊκ με φρούτα.

αν εσωτερικά το θέλουμε πιό κρεμώδες (σαν ψημένη κρέμα) θα ακολουθήσουμε την άλλη συνταγή, με την κρέμα ή το γάλα.

αν το φτιάξετε,
καλήν επιτυχία !
.
.
.
.
.