ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

VΙI.

από το βιβλίο

“1821,

Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ”

της
Αθηνάς Κακούρη

Εκδ. Πατάκη

1^η έκδοση - 2013

8^η έκδοση - 2015

από το Κεφάλαιο :

Αδιέξοδο

(* δικός μου υπότιτλος : 

ΈΤΣΙ σφυρηλατήθηκε επί αιώνες

ο χαρακτήρας της φυλής !...)

…………………………………

Προύχοντες και αρματολοί, εξ άλλου, είχαν επιζήσει επί πολλές γενεές χάρις στην τέχνη να ζυγιάζουν τους καιρούς , ώστε εγκαίρως να μεταπηδούν από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, δηλαδή να διακρίνουν πότε ο αγώνας αποβαίνει μάταιος οπότε να προσκυνούν, αποσπώντας ό, τι μπορούσαν , χωρίς ποτέ να δίνουν σε κανέναν την ειλικρινή τους αφοσίωση.

Αυτό είναι το σύστημα του υποτελούς που αρνείται να αφομοιωθεί, σύστημα αποτελεσματικό όταν το υπέρτατο καθήκον είναι να κρατιέσαι στη ζωή για να πολεμήσεις πάλι αργότερα.

Δεν διδάσκει όμως την πίστη, τη συλλογική ευθύνη, την αλληλεγγύη και το κέρδος που έχουν ένα ένα τα άτομα όταν συσπειρώνονται με αυτοθυσία γύρω από έναν Αρχηγό που ενσαρκώνει την πατρίδα.

Πώς να επιτευχθεί όμως μια τέτοια αλλαγή νοοτροπίας, όταν πατρίδα δεν υπήρχε, παρά μόνον ως όνειρο, και στη θέση του Αρχηγού, του φυσικού προσώπου που μπορείς να το πιάσεις, να το δεις, να το ακούσεις να σου μιλά και να σε οδηγεί , βάζεις ιδέες αφηρημένες – το κράτος, η κυβέρνηση, η ισότητα -, ιδέες περίπλοκες , γεννημένες αλλού στη διάρκεια αιώνων, με τελείως άλλες συνθήκες ;

Ούτε η μία ούτε η άλλη ομάδα μπορούσε να καταλάβει γιατί δεν θα έπαιρνε το μερίδιό της από τα λάφυρα του πολέμου (και μάλιστα τα ωραία κτήματα των Τούρκων) παρά θα τα κρατούσε όλα για τον εαυτό του το κράτος.

Ποιος ήταν , δηλαδή, το κράτος ; Μήπως ήταν ο Καποδίστριας , που γύρευε να τους βάλει χέρι ;

Τα κυριότερα πρόσωπα της αντιπολίτευσης

Η σημαντικότερη μορφή της αντιπολίτευσης ήταν ο Μαυροκορδάτος – είχε πολλές ικανότητες, καμία ηθική αναστολή, και έγινε εξ αρχής ο άνθρωπος των Άγγλων.

Συνδυάστηκε εύκολα με τους Κουντουριώτηδες και αργότερα με τον Μιαούλη , σχημάτισε μέτωπο με τον Τρικούπη , και συνεργάστηκε με τους Χιώτες εμπόρους της Σύρου και των άλλων νησιών – σε όλους αυτούς προσέφερε πολιτική καθοδήγηση.

Τον Καποδίστρια αντιπάθησαν πολλοί και από τους οπλαρχηγούς και από τους προύχοντες, οι δεύτεροι συνδυάζονταν με τους πρώτους, τους οποίους μεταχειρίζονταν μέχρις ότου τα εκτελεστικά τους όργανα ξέφευγαν από τον έλεγχό τους.

Τα αίτια είχαν πάντοτε σχέση με απολαβές (προνόμια που καταργούνταν ή πολεμικές αποζημιώσεις που δεν ικανοποιούνταν) τις οποίες δεν μπορούσε το φτωχό κρατικό ταμείο να ικανοποιήσει.

Τα κυριότερα κέντρα της αντιπολίτευσης ήταν η Μάνη, που την εξουσίαζαν οι Μαυρομιχαλαίοι, και η Ύδρα, όπου κυριαρχούσαν οι Κουντουριώτηδες.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

VΙ.

19 Μαϊου

ημέρα Γενοκτονίας των Ποντίων

εις

ανάμνησιν

Αντάρτες στον Πόντο

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

V.

Αινεία, 

τον πατέρα φέροντα

η αληθινή ζωή

"Λοιπόν ! λέγω εις τον πατέρα μου , ανάβηθι επί των ώμων υιού ˙ θα σε βαστάσω, και το φορτίον τούτο θα με ήναι ελαφρόν. Ό, τι και αν συμβή, ή θα διατρέξωμεν τους αυτούς κινδύνους ή θα σωθώμεν ομού".

Ελεύθερη Μετάφραση

Βιργιλίου Αινειάδα

Βιβλίο Β’ στίχ. 707 – 710

Μετάφραση κατά λέξη

"Λοιπόν άγε, προσφιλές πάτερ,

Επίθεσον σαυτόν επί του ημετέρου τραχήλου ˙

Εγώ θα υποβάλω τους ώμους,

Ουδ’ αυτός ο κόπος (το βάρος)

Θα με βαρύνη.

Εις οιανδήποτε θέσιν  τα πράγματα περιπέσωσι

Είς και μόνος

Και κοινός κίνδυνος,

Μία σωτηρία θα υπάρχη δι αμφοτέρους."

Αινεία, 

τον πατέρα φέροντα

η τέχνη

"Απεμακρύνθην λοιπόν ,

Και βαστάζων τον πατέρα μου επί των ώμων μου

Έφθασα εις το όρος."

Ελεύθερη Μετάφραση

Βιργιλίου Αινειάδα

Βιβλίο Β’ στίχ. 804

Μετάφραση κατά λέξη

"Απεχώρησα,

Και τον πατέρα αναλαβών (επ’ ώμων),

Διηυθύνθην προς το όρος."

Στο διαδίκτυο, το Πανεπιστήμιο Κρήτης έχει δημοσιεύσει την μετάφραση

Βιργιλιος Αινειαδα - Scribd

(ΕΚΔΙΔΟΤΑΙ

υπό ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΟΤΑΡΗ

Εν Αθήναις

Βιβλιοπωλείον ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΟΤΑΡΗ

42 Οδός Ερμού αριθμός 42

1890)

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

IV.

γιά τη γιορτή της μάνας !

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ 

IIΙ.

Ναζίμ Χικμέτ

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας 
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο, κει που εβάδιζε.

Να, το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, 
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, 
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, 
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.