Σπάστε τα, καλοί μου!

Σπάστε τα!

.

.

.

Να μου είσαστε πάντα καλά.

Γεροί και δυνατοί,

στην ψυχή και στο σώμα.

.

.

.

Ρούπι να μην κουνάμε, απ' ό, τι καλό έχουμε μέσα μας.

Ούτε ρούπι...

Κι ό, τι δε μας πάει καλά, θα το κάνουμε εμείς να πάει!

.

.

.

Γιατί ως γνωστόν,

είμαστε και διαλεχτά παιδιά

μέσα στην πιάτσα

(smile)

Κι είμαστε όλοι εδώ.

Εδώ!

Ανάληψη δουλειάς

... με τιμιότητα

και

ευσυνειδησία ...

.

Χρόνια καλά!

.

Βασιλόπιτα
.
-εύκολη και γευστική-
.

.

.

Να μην ξεχάσουμε να βάλουμε φλουρί!

.

photos και εκτέλεση
quartier libre :)

.

.

.

.

Παραδοσιακά, η Βασιλόπιτα, θέλει ζύμωμα με τα χέρια, όπως τα τσουρέκια. Φούσκωμα και ξανά ζύμωμα και ξανά φούσκωμα…
Ποιος εργαζόμενος όμως, προλαβαίνει σήμερα, και ποιος έχει υπομονή και χρόνο για τέτοιες διαδικασίες…
Ή λοιπόν, θα αγοράσουμε Βασιλόπιτα έτοιμη, ή θα φτιάξουμε μόνοι μας, μια πολύ απλή, που όμως θέλουμε να είναι γευστική.
Η παρακάτω συνταγή σέβεται τη μυρωδιά και τη γεύση της Βασιλόπιτας και είναι πολύ εύκολη, για ανθρώπους εργαζόμενους.
Δοκιμασμένη επί χρόνια.

.

.

.

Υλικά
4 φλυτζάνια αλεύρι (που φουσκώνει μόνο του)
2 φλυτζάνια ζάχαρη
1 φλυτζάνι φρέσκο βούτυρο (γάλακτος)
1 φλυτζάνι γάλα
4-5 αυγά
1-2 βανίλιες
λίγο κονιάκ
ξύσμα πορτοκαλιού
μιά στάλα κανέλλα
μιά στάλα τριμμένο γαρύφαλλο
λίγους σπόρους μαστίχα Χίου
λίγους σπόρους μαχλέπι
ψιλοκομμένο αμύγδαλο
ολόκληρα άσπρα αμύγδαλα για το στόλισμα

Στο multi βάζω μιά κουταλιά απ' τη ζάχαρη και τους σπόρους μαστίχας και μαχλέπι, να θρυμματιστούν καλά μαζί.

Χτυπάω το βούτυρο με τη ζάχαρη και προσθέτω ένα-ένα τ’ αυγά.

Ρίχνω κατόπιν το αλεύρι, εναλλάξ με το γάλα. Προσθέτω τη βανίλια, το ξύσμα πορτοκάλι, το κονιάκ, το μείγμα μαστίχα-μαχλέπι, την κανέλλα, το γαρύφαλλο και τέλος τα σπασμένα αμύγδαλα, ανακατεμένα σε δυό κουταλιές αλεύρι.
Έχει παχύρρευστη μορφή (όπως ο χυλός του κέϊκ).
Βουτυρώνω καλά ένα μέτριο ταψί (με φυτικό βούτυρο, γιατί το βούτυρο γάλακτος καίγεται), το αλευρώνω καλά, για να μην κολλήσει η πίτα. Το γυρίζω ανάποδα στο νεροχύτη και το τινάζω, για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι.
Ρίχνω μέσα το μίγμα. Χώνω μέσα κι ένα νόμισμα, σφιχτά τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο.
Μπήγω απαλά στην επιφάνεια τα ολόκληρα άσπρα αμύγδαλα και σχηματίζω την χρονολογία.
Βάζω ολόκληρα αμύγδαλα και γύρω-γύρω στο ταψί. Στολίζω με σχήματα, λουλούδια, σταυρούς, ό, τι θέλω.
Ψήνω σε ζεσταμένο φούρνο, στο 200' , για μια ώρα*, ως να φουσκώσει και να ροδοψηθεί. Πριν την βγάλω, μπήγω μέσα ένα μαχαίρι. Αν η πίτα είναι ψημένη, το μαχαίρι βγαίνει στεγνό.
Όταν την κατεβάσω, την ξεφορμάρω σε πιατέλα, και με μικρό σουρωτήρι ραντίζω στην επιφάνεια ζάχαρη άχνη.


*τουλάχιστον την πρώτη μισή ώρα, δεν ανοίγουμε καθόλου την πόρτα του φούρνου, για να μην πέσει το γλυκό.

Αν θέλουμε μεγάλη πίτα (για 25-30 άτομα), κάνουμε διπλή δόση.

.

.

.

Καλή επιτυχία!
.
.
.

.
.

Πράσινη σαλάτα, εορταστική
.
(πολύ καλή !)
.

.
.
Ρόκα κομμένη με το χέρι
Τρυφερά, ωμά φύλλα σπανάκι, κομμένα με το χέρι*
Καρύδια χοντροκομμένα
Κουκουνάρι
Σουσάμι άσπρο (κι αν θέλω και λίγο μαύρο), ελαφρά ψημένο
Προαιρετικά, ρόδι !

Τ’ ανακατεύω όλα σε γαβάθα
.

.

.

Sauce

Χτυπάω:**

6 μέρη λάδι
2 μέρη balsamico
1 κουτ. γλυκ. μουστάρδα
2 κουτ. γλυκ. μέλι

Περιχύνω τη σαλάτα.


*είναι καλύτερο, τα λαχανικά να μην έρχονται σε επαφή με μέταλλο, αλλά, να τα κόβουμε κομματάκια με το χέρι μας.
**στη vinaigrette, χτυπάμε πρώτα καλά το ξύδι με τη μουστάρδα, να ενωθούν τα υλικά τους και μετά προσθέτουμε τα υπόλοιπα, συνεχίζοντας το χτύπημα.

.

Καλήν επιτυχία!

ΑΔΕΙΕΣ ΤΣΕΠΕΣ !

Και μερικά, άλλα βιβλία σήμερα.
Και cd.
Κι ένα σωρό παιδάκια τριγύρω, και βαφτιστήρια (καλά να ναι!)...
Κι όσο κι αν δεν είσαι καταναλωτής, πώς βγαίνουν ένα σωρό ανάγκες...
Και πώς μ' ενοχλούν τελικά, οι άδειες μου τσέπες...

.

Πίτα Καισαρείας

Παστουρμαδόπιτα του Άη Βασίλη

- παστουρμανλί -

Υλικά 

7 φρέσκα φύλλα (καλύτερα, αν βρούμε, από εργαστήρι, αλλιώς, φύλλα λεπτά γιά μπακλαβά) 

½ κούπα λιωμένο βούτυρο 

12 λεπτές φέτες παστουρμά* 

δύο κούπες τριμμένο κασέρι 

μερικές ώριμες, σφιχτές ντομάτες, κομμένες σε λεπτές, στρογγυλές φέτες 

φρεσκοτριμμένο, μαύρο πιπέρι** 

Προθερμαίνω το φούρνο στους 180' . Λαδώνω ελαφρά ένα μεγάλο ταψί και στρώνω 4 φύλλα, βουτυρώνοντας το καθ’ ένα χωριστά. 

Πασπαλίζω με το 1/3 κασέρι. 

Στρώνω πάνω, μια στρώση λεπτές ντομάτες. Αλατοπιπερώνω. . 

.

Στρώνω πάνω όλον τον παστουρμά. 

Σκεπάζω με φέτες ντομάτες. 

Πασπαλίζω με το υπόλοιπο κασέρι. 

Πιπερώνω. 

Σκεπάζω με τα υπόλοιπα 3 φύλλα, αλείφοντάς τα με βούτυρο. 

Χαράζω. 

Δροσίζω το πάνω φύλλο, με λίγο νεράκι. 

Ψήνω, ως να ροδίσει. (περίπου 1 ώρα)

  .

.

*(Μη φοβηθείτε τον παστουρμά... Μόνο τα παιδάκια κάνουν μπλιάχ!, όταν ακούσουν παστουρμά… Τη συνταγή την εγγυώμαι, ως ΥΠΕΡΟΧΗ, και όχι βαρειά…) 

**καλό είναι να έχουμε ένα μικρό μύλο, που τρίβει στο τραπέζι το πιπέρι. 

Καλή επιτυχία! Να είμαστε όλοι καλά!

.

.

.

..

.

.

.

Χουνκιάρ Μπεγιεντί - Hünkar Beğendi
.
που πάει να πει
-το προτιμώμενο του παλατιού-

Υλικά
3 μελιτζάνες φλάσκες
2 κουτ. σούπας χυμό λεμονιού
4 κουτ. σούπας βούτυρο φρέσκο (ζωϊκό)
3 κουτ. σούπας αλεύρι
¼ lit. γάλα (ίσως λίγο παραπάνω)
200 gr. τριμμένο κασέρι
αλατοπίπερο και λίγο τριμμένο μοσχοκάρυδο

Τρυπάμε με πηρούνι γύρω-γύρω τις μελιτζάνες. Τις ψήνουμε ολόκληρες, ως να μαλακώσουν και να καεί λίγο η φλούδα τους, για να βγάλει την καπνιστή γεύση.
Τις ξεφλουδίζουμε και λιώνουμε τη σάρκα, να γίνει πουρές.
Σε κατσαρόλι, λιώνω το βούτυρο, προσθέτω ανακατεύοντας το αλεύρι και σιγά-σιγά το γάλα. (όπως φτιάχνουμε τη μπεσαμέλ).
Μόλις πήξει, το κατεβάζω απ’ τη φωτιά, προσθέτω τον πουρέ μελιτζάνας, το λεμόνι, το τυρί και το μοσχοκάρυδο.
Μπορείτε, αν θέλετε, να λιώσετε μέσα και μια σκελίδα σκόρδο (εγώ, δεν βάζω)
Είναι έτοιμο!

*Αυτόν τον πουρέ,
ο Στέλιος, ο ξάδερφός μου, χομπίστας - connaisseur μάγειρας,
τον σερβίρει με κοκκινιστό μοσχάρι.
Εγώ, το βλέπω και με αρνάκι.


*ΠΡΟΣΟΧΗ !
όταν φτιάξουμε αυτόν τον πουρέ, σε εύλογη ώρα πρέπει να τον σερβίρουμε.
ΔΕΝ ξαναζεσταινεται, γιατί νερουλιάζει (όπως νερουλιάζει και ο πουρές της πατάτας, όταν τον ξαναζεστάνουμε...)  

Καλή επιτυχία!
Να είστε καλά!
.
.
.

Έχω μπροστά μου βιβλία!
Καινούργια… Φρέσκο πράμα!
Για να δούμε…

Μου χάρισαν κάτι εξαιρετικό!
Μία
ανέκδοτη,
ποιητική
συλλογή!
Έτσι, όπως γράφτηκε… Άδετο.
Ανεκτίμητο δώρο.
Καρπός προσωπικής προσπάθειας, οδύνης, σκέψης, θλίψης, αγάπης, έρωτα, μοναξιάς, ερημιάς, ανθρωπιάς, φιλίας.
Σαν ζωή! Σα να σου εμπιστεύονται μια ζωή… Ευχαριστώ!
Είναι ανεκτίμητο…

Μου χάρισαν κι ένα μικρό, όμορφο βιβλιαράκι τσέπης
για τη φιλία.
Μ’ αρέσει. Θα σας αντιγράψω λίγα κομμάτια..

Αγόρασα επιτέλους και “το βιβλίο της Θέλ”, Nef., του Μπλαίηκ.
Σκέφτομαι ότι είναι από κείνα, που αγοράστηκαν με τις πρώτες οικονομίες, και γι αυτό, το κοιτάζω με στοργή. Δεν πρόλαβα ακόμα να το ανοίξω…

Αγόρασα κι ένα άλλο μικρό βιβλίο, που όμως είναι σπουδαίο.
Το ρούφηξα. Οδύνη.
Έχω αποκάμει...

Αγόρασα και το «Σουέλ».

Αγόρασα κι ένα άλλο, σε απόδοση του Ελύτη.

Τέλος, αγόρασα την ομιλία του Πίντερ, στην τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005, με το εξαιρετικό θέμα:
«Τέχνη, Αλήθεια και Πολιτική»

Αυτά, προς το παρόν.

Άντε,
Να γράψουμε κι ένα μικρό κομμάτι, απ’ το βιβλιαράκι της φιλίας.

Κείμενα: Sian E. Morgan
Εικονογράφηση: Juliette Clarke
Μετάφραση: Κατερίνα Τσουχτίδη

«… Δεν μ’ ένοιαζε να ξέρω τίποτα για το παρελθόν σου,
ήξερα ότι ήσουν κάτι ξεχωριστό, ότι ήρθες για να
παίξεις μεγάλο ρόλο στη ζωή μου.
Τώρα πιά, μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι θα
Μπορούσα να μη σε έχω γνωρίσει,
Ότι θα μπορούσα να μη σε έχω στη ζωή μου.
……………………………………………..

Οι φίλοι δεν σε συγκρίνουν με κανέναν άλλο. Σε δέχονται όπως είσαι. Δεν είναι ανάγκη να εκπέμπεις γοητεία, να ξεχειλίζεις από αυτοπεποίθηση, να είσαι ο πιο καλοντυμένος στον κόσμο.
Με τον φίλο σου νιώθεις άνετα, απλά, με το να είσαι ο εαυτός σου.
………………………………………………

Μόνο ένας φίλος είναι τόσο γενναίος, ώστε να μπορεί να χορεύει μαζί σου όλη νύχτα, ή τόσο ευγενικός, ώστε να κάθεται δίπλα σου, όταν εσύ έχεις εξαντληθεί, ή έχεις χάσει το κουράγιο σου.
………………………………………………..

…ακόμα κι αν κάτι δεν πάει καλά, οι φίλοι εκεί, φύλακες φρουροί
…………………………………………………

…Όλα τα αντιμετωπίζω καλύτερα, ξέροντας ότι μπορώ να σου τηλεφωνήσω, αν σε χρειαστώ

Τους φίλους, δεν τους νοιάζει αν ανακαλύπτεις για ακόμα μια φορά τον εαυτό σου, αρκεί, να είσαι ευτυχισμένος.
……………………………………………………

Μου αρέσει πολύ, που ξέρεις για μένα πράγματα, που σε άλλη περίπτωση, δε θα είχαν δει το φως της ημέρας.
Μου αρέσει που ξέρεις τις πιο μύχιες σκέψεις μου, ό, τι δε θα τολμούσα να πω σε κανέναν, από φόβο μήπως γελάσει μαζί μου, ή μήπως με κοιτάξει σαν να έχω τρελαθεί.
………………………………………………………

Μερικές φορές, το να ξέρεις ότι ο φίλος σου είναι εκεί, είναι αρκετό»

Να έχετε μια καλή νύχτα

Signature

A.K.

Βαδίζουμε χαράματα
Στους πομπικούς δρόμους.
Με το χέρι
Μεριάζεις τα καλάμια και τις πικροδάφνες
-πάντα εσύ άνοιγες δρόμο να πορεύομαι...
Σήμερα, είπες,
Θα πάμε πρώτα στη Μινωϊκή Συνοικία -των φτωχών.
Μετά θα δούμε τ' ανάκτορα...
Έτσι σ' ακολουθώ
Στα ταπεινά εργαστήρια πρώτα. -Των εργατών.
Στου χαλκουργού το εργαστήρι
Και στο εργαστήρι του κεραμέα
Αγγίζεις τον ώμο μου.
Στέκεις εκεί,
Κοντά στα μπούζια που σέρνονται
Σαν ένας ήλιος μωβ κι εσύ,
Σαν το λουλούδι τους, με τις αχτίδες
Γελάς. Πώς μου χει λείψει το γέλιο σου!
Σκοτεινό. Σαν tablette inscrite en hieroglyphs
Και φωτεινό
Σαν το Κρητικό Πέλαγος άντικρυ μου

Βαδίζουμε ξανά, στο χώμα
Ανάμεσα σε μάραθα, σε κίονες, σε λίθους ατάκτως ερριμένους
και σ' αναστηλωμένα πιθάρια
Les fouilles - Ο βωμός
Τα μυρωδάτα κυπαρισσόμηλα
Κι εμείς να περπατάμε ανάμεσα...
Το εργαστήρι της σφραγιδογλυφίας
Les sceaux
Ετούτη τη σφραγίδα θέλω! Βγαλμένη απ' το χρυσόλακο Ετούτη. Τις δύο μέλισσες.
Αυτή σου ζήτησα...
Κι εσύ να με κοιτάς, αληθινός σαν τον ιβίσκο
Ή σαν τον μυρωδάτο ευκάλυπτο
Ή σαν το πέλαγος, άντικρυ.
Βαδίζουμε πάντα μαζί, κάτω απ' τους φοίνικες πλάϊ στους κάκτους.
Που εδώ στο νότο, σου θυμίζουν τους κάκτους της Αττικής
Τους κάκτους του Λυκαβηττού
Και του Παρθένη τους κάκτους.

Signature

A.K.

Αύγουστος 06

Face 2 face

Βαδίζαμε μες στα ερείπια που αγαπούσαμε
Πλάϊ στο χρυσόλακο με τις μέλισσες
Μέσα στα μάραθα, στις πικροδάφνες και στ' αναστυλωμένα Μινωϊκά πιθάρια.
Ξάφνου, το είδες μπρος στα πόδια σου
Γονάτισες
Δεν ήξερες τι ήταν τούτο, που έμοιαζε να προσκυνάει το χώμα...
-fragment d' idole feminine
«ένα θραύσμα»! είπες «να ένα θραύσμα, από γυναίκειο μπούστο»!
Το κοίταξες για μια στιγμή με απορία. Έπειτα, ένα ελαφρύ μειδίαμα...
Σηκώθηκες ορθός και το προσπέρασες
Βαδίζοντας μόνος , μες στα λιθάρια...