ange-ta a dit
ένα ποίημα:

"... τρυφερότητα
μικρή θετική έκπληξη
αρνητική ανάδραση
προς αποερήμωση
και οασισμό.

Λέξεις που μου κατεβαίνουν μετά από ενα ανάγνωσμα του Βόνεγκατ"

προς αποερήμωση
και οασισμό !
τι υπέροχο, καλή μου!


και να σας γράψω, ακόμα,
πως χτες, άκουσα σε βραδιά jazz,
την σπουδαία Sheila Jordan.
κι ήμουν καθισμένη στα βρεγμένα απ' τη θάλασσα,
Άγια σου ποδαράκια, αρχαίε Γιώργη μου.

φιλώ σας.

Signature
A.K.

.

.

.

.

Γεωργίου και Μιχαήλ
Η ήρεμη μεγαλοπρέπεια
Πετροχελίδονα ως την άκρια του ουρανού
Κι οι μουσικές, που ως εδώ μ` ακολουθούν λαχανιασμένες
Τζι τζι τζι, τζι τζι τζι, τζι τζι τζι
Στο καβαλέτο σου το ροζ, το ροδακινί, το κίτρινο, της ακακίας το πράσινο,
το γκρι σκοτεινό του 1500
Μικρές ποδηλατάδες στις ψηλοτάβανες βόλτες
Έχουν αντοχή οι πέτρες οι σκαμμένες.

ένα μοναχικό χέρι

τα δύο μοναχικά χέρια

της Τζοκόντα

βαστάω καλά
κρατάω γερά

μαύρο - άσπρο

Michel Ange

Βαν Γκογκ

σπουδή για χέρια

.

Moyen Age

.

Etude de mains, d'après Nicolas de Largillière,

l'original est conservé au musée du Louvre, Paris.

σχεδίασμα


Έσερ 1948

Λιθογραφία

le Corbusier

.

Για την Υβόννη

Les Mains d'Elsa

.

Louis Aragon
Donne-moi tes mains pour l'inquiétude
Donne-moi tes mains dont j'ai tant rêvé
Dont j'ai tant rêvé dans ma solitude
Donne-moi te mains que je sois sauvé

τα χέρια της σιωπής

Dürer 1508
.

χέρια που προσεύχονται

της ελπίδας τα χέρια

.

να έχετε

νύχτα καλή

Υ.Γ.

MARX,

μέσω ange-ta a dit :

.

Unsere Haende schaffen alle Werte.

Τα χέρια μας δημιουργούν όλες τις αξίες.

.

:)

Παγκόσμια Ποίηση

.

Άδωνης

.

le vent souffle au desert

.

"Οι αναλογίες και οι αρχές"

.

.

.

Η αρχή του λόγου

.

το παιδί που ήμουν κάποτε, ήρθε σ' εμένα

μιά φορά,

με πρόσωπο αλλόκοτο.

.

Δε μίλησε διόλου. Περπατήσαμε

ατενίζοντας ο ένας προς τον άλλο με σιωπή. Τα βήματά μας

ποτάμι που κυλάει παράξενα.

.

Οι ρίζες μάς ένωσαν, στο όνομα των φύλλων που στροβιλίζει

το αγέρι,

Έπειτα χωρίσαμε,

δάσος που το γράφει η γη και το αφηγούνται οι εποχές.

.

Ω παιδί που ήμουν κάποτε, βγες μπροστά

Τι είναι αυτό που μας ενώνει, τώρα, και τι θα λέμε;

.

.

.

.

.

Αρχικά, τι

.

Πώς να σου δώσω σχήμα

εσένα, φίλε, που όλο αντιστέκεσαι; σε ονόμασα

"κάτι" - είπα: σε κατέκτησα. Αλλά εσύ τώρα πάλι

ξεγλιστράς.

Και τ' όνομά σου ξεγλιστρά / πώς να σε ονομάσω;

Αυτός είναι ο τόπος σου; Άλλαξες συ το φως σου

ή μήπως εγώ

δεν είμαι πιά ο ίδιος; Μήπως εγώ έγινα εσύ; Όμως

το φως σου δε σταματά

ποτέ να λάμπει - λίγο ακόμη και η πυρκαγιά

θα μπει στις φλέβες μου να σαρώσει τις λέξεις μου - σιγά!

Πού, πότε, πώς να σε ονομάσω, να σου δώσω σχήμα,

εσένα, φίλε;

.

.

.

Εκδόσεις

Ελληνικά

γράμματα

.

Εισαγωγή-Μετάφραση

Σχόλια-Λεξιλόγιο

Ελένη

Κονδύλη

Μπασούκου

αρλέτα a dit:

.

Πέρσι τα ‘γραψα

και τώρα

μου τα θύμισες :

.

στην photo

με οδήγησε εκείνο το

"άγγελέ μου..."

Στον ύπνο σου χαμογελάς

.

Στον ύπνο σου χαμογελάς

τι να σου λέει, τι κοιτάς;

Ανασαίνεις, περιμένεις ποιος σε φίλησε ρωτάς

Σε ποια κόγχη του μυαλού σου ξενυχτάς και τριγυρνάς;

Κλέβεις, δίνεις το δικό σου ποιος σε μίσησε ρωτάς

.

Είσαι η τελευταία νύχτα ύστατό μου πρωινό

Δε θα φύγεις, δε θα μείνεις θα ‘σαι απλά για πάντα ΕΔΩ

.

Τι σε φέρνει, άγγελέ μου, στης καρδιάς μου τ’ ανοικτά

και ποια μοίρα θύμισε μου, μας ξανάφερε κοντά

ένα φως μες το μυαλό σου λάμπει τώρα και ξυπνάς

να μου δώσεις το δικό σου το φιλί που πεθυμάς

.

αρλέτα

.

καλή σας νύχτα

ή μάλλον

καλημέρα σας

.

Ελευθερία

(που δεν την λένε Ελευθερία) !

:)

"ο ύπνος σε τύλιξε
σαν ένα δέντρο
με πράσινα φύλλα..."

Γ. Σεφέρης

Μ’ αρέσει όταν κοιμάσαι. Μ’ αρέσει να ξυπνάω νωρίς, να ρίχνω μια ματιά στον τρυφερό μου Υμηττό πλάϊ, να βλέπω λαμπρό τ’ αστέρι ν΄ανατέλει, και να ξέρω, πως κάπου εκεί, στη μεγάλη πόλη , εσύ κοιμάσαι ακόμα.
Μ’ αρέσει όταν κοιμάσαι. Μ’ αρέσει τώρα το καλοκαίρι, να πίνω καφέ στη βεράντα με το χάραμα, με τη μάνικα να δροσίζω τους κρίνους της Julie, την ορτανσία, το νυχτολούλουδο, τη γαρδένια, την καμέλια, τη ροδιά, την ελιά, τη ματζουράνα, τα σκληρά μου γεράνια, να πλατσουρίζω ξυπόλυτη στα νερά, και να χω στο νου μου μην ξυπνήσεις, είναι νωρίς για σένα, εσύ κοιμήσου.
Μ’ αρέσει όταν κοιμάσαι. Να ξεκουράζεσαι θέλω. Ν’ αντέχεις. Ν’ αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες τις άγρυπνες.
Το χειμώνα, μ’ αρέσει πρωί πρωί να φεύγω στη δουλειά, κι εσύ στο κρεβάτι ακόμα. Να ξεκουράζεσαι θέλω.
Μ’ αρέσει όταν κάνεις σιέστα, παραδομένο παιδί στη ζέστη, τα γόνατα μαζεμένα, κουλουριασμένο με ασφάλεια, στη γνωστή σιγουριά .
Μ’ αρέσει να μαι εδώ κι εσύ να κοιμάσαι, να σκέφτομαι κι εσύ να κοιμάσαι, να γράφω, να ψάχνω, ν΄αγωνιώ, κι εσύ να κοιμάσαι .
Μ’ αρέσει όταν κοιμάσαι. Να ξεκουράζεσαι θέλω. Ν’ αντέχεις.
Κι όταν μου πεις,

τις νύχτες όρθια ν’ αγρυπνώ, σιμά σου.

.

.

.

.

Οικτίρω τον εαυτό μου όταν αφίνομαι...

όταν χαλαρώνω, ξενοιάζω, γελάω, περνάω μιά στιγμή καλά,

και την αμέσως επόμενη πληροφορούμαι μιά καταστροφή.

οικτίρω τον ξέγνοιαστό κι αεράτο εαυτό μου...

λυπάμαι, που σήμερα για δυό ώρες χάρηκα...

λυπάμαι φριχτά γι αυτό που συνέβη.

ας μας ενημερώσει κάποιος, όποιος ξέρει, για το τι έγινε.

στο σκοτάδι είμαστε.

δεν υπάρχουν λόγια...

Chez Abttha


όμορφα περάσαμε !

ο σκύλος βόλτες, μέσα έξω.

η γάτα σάλτα, πάνω κάτω.

τα παιδιά να παίζουν play station.

εμείς καφέ στην αυλή και κουβέντα, μπούρου μπούρου, μπούρου μπούρου...

τι κουβέντα;

μμμμμμμ

για τα προσφιλή μας θέματα
και για τη ζωή...


μας κουτσούλησε κι ένα περιστέρι!

"ευτυχία" ! είπε η Abttha



μετά , θέλαμε να κάνουμε κοινή ανακοίνωση , εξ ου και προέκυψε το παρακάτω σχόλιο...

επιμένω ! ακαλαίσθητο το "ρε", μα ό, τι έγραψες, δεν σβύνει...



και μετά, μου χάρισε ένα υπέροχο βιβλίο,

που, όταν μπορέσω θα σας μεταφέρω λίγα ποιήματα.

αυτά τα ωραία.

- έλα, ελευθερία εσύ;
- έλα, εσύ;
- εγώ!
- ποια εσύ ρε;
- εγώ, και παράτα μας, που θα μου πεις να σβήσω το ρε;!
δε σου κάνει;
ξέρεις ελευθερία μου πανάρχαια τι μ'αφήνεις να κάνω τώρα;
να γράψω ό,τι θέλω;
σε κοιτάζω που δεν τολμάς να με κοιτάξεις.
ξέρεις γιατί δεν τολμάς ;

όχι γιατί φοβάσαι, ή είσαι δειλή στα συναισθήματα.
γιατί κρυφά κάτω από το βλέμα σου ζει ένας κόσμος που βάφει το βλέμμα αλήθειες.
κι αν σε λέω ελευθερία, είναι γιατί αυτή, η ελευθερία, είναι το κυριότερο ρούχο με το οποίο ντύνεις τους ανθρώπους που βλέπεις.
καλημέρα ελευθερία,
είσαι σπίτι μου,
μ'άφησες να μπω στο βίρτουαλ το δικό σου.
---
- δεν έχεις υπογράψει βασικά.
- να υπογράψω;
- δε θέλεις;
- δεν μπορώ να μη θέλω.
άμπτθα, ένα πουκάμισο αδειανό, μ'ένα επίθετο. ε.κ.

=======

η παραπάνω

παγά λαλέουσα

είναι η φίλη μου

abttha.

γράφουμε από το σπίτι της

απ΄τον υπολογιστή της.

το πρωινό μας είναι υπέροχο.

quartier libre