Η φίλη ellinida
και
Η φίλη Negma



έθεσαν εδώ, προ ημερών

ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΙΗΣΗΣ !

δε θέλουμε δα πολύ, να το ανοίξουμε κι εμείς ! ...

ψάξε - ψάξε

στο φιλόξενο βήμα δημόσιας συζήτησης

του ηλεκτρονικού, λογοτεχνικού περιοδικού lexima ,

βρήκα το παρακάτω κείμενο,

της "πανάρχαιης ελληνικής λέξης",

που αφορά στον Ποιητή.

Κατηγορία : Για τη λογοτεχνία
Θέμα : Τι ουν εστι ποιητής;

Δημοσιεύθηκε : Sun Feb 04, 2007 5 : 02 am

Θέμα δημοσίευσης : Τι ούν, εστί ποιητής;

" Κάτι εξαιρετικό, βρήκε τις προάλλες το synnefo .

Δημοσιεύθηκε : Thu Jan 04, 2007 3 : 32 am

Θέμα δημοσίευσης :

«Ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του ποιητή ή τη δουλειά του ποίηση.

Η ποίηση είναι ετυμηγορία, δεν είναι επάγγελμα. Το ποίημα είναι ένα βρώμικο, ματωμένο, καυτό πράγμα που πρέπει να το αρπάξεις πρώτα με γυμνά χέρια.

Κάποτε η Φωτιά εξυμνούσε το Φως, το Χώμα την Ταπεινότητα, το Αίμα, τη Θυσία.

Τώρα οι ποιητές είναι επαγγελματίες που καταπίνουν φωτιές, και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε γιορτές και παρελάσεις. Η φωτιά σβήνει εύκολα και δεν καίει προς τιμήν κανενός.

Λ. Κοέν (Το αγαπημένο παιχνίδι)»

Διαβάζοντάς το παραπάνω, σκέφτομαι...

Το ξανασκέφτομαι... Ωριμάζουν οι λέξεις μέσα μου...

Επιτρέψτε να πω μια γνώμη.

Δεν είχα ποτέ την τύχη, να συναντήσω -με προσωπική γνωριμία, εννοώ -, έναν πραγματικό, μεγάλο, «αναγνωρισμένο» ποιητή, για να δω πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι...

Έχω φίλους που γράφουνε όμως.

Κι η ποίηση, είναι ίσως η ψύχα, στ' αμύγδαλο της ψυχής μου.

Να πω λοιπόν, με σκέψεις ατάκτως ερριμμένες, ένα καταστάλαγμα που έχω μέσα μου (ασφαλώς και τα κατασταλάγματα είναι διαρκώς υπό αμφισβήτηση και διαμόρφωση !)

.

Από τι πράγμα άραγε κι από τι πάστα, πρέπει να ναι φτιαγμένος ένας ποιητής;

Και τι λογιώ άνθρωπος να είναι;

.

Μου φαίνεται, ο ποιητής δεν πρέπει να ναι ένας άνθρωπος απομονωμένος.

Όμως, σίγουρα, μοναχικός μέσα του πρέπει να ναι...

Δεν βλέπω, ο ποιητής να είναι «έξω» απ' τη ζωή, στερούμενος, ή ιδεολογικά κλεισμένος σε μια σέχτα.

Πώς μπορεί η ποίηση να λειτουργήσει με άγνοια, αγκυλώσεις, αφορισμούς και idées fixes? Μέσα στη ζωή, όλως διόλου βουτηγμένος, πρέπει να είναι ο ποιητής.

Να τη βουτάει απ' τη μέση και να την ξεζουμίζει μέχρι μεδούλι. Θηλυκό δεν είναι η ζωή;

Να τη γουστάρει, να την απολαμβάνει, να την τρυγάει πρέπει.

Να πονάει γι αυτήν πρέπει, και να την κάνει να πονάει.

Ο ποιητής βλέπω να είναι ΣΗΜΑΤΩΡΟΣ. Μπροστάρης, σε όλα.

Να δουλεύει για τον κόσμο ασταμάτητα, δίχως ποτέ να ζητάει επιπλέον χρήμα για τη δουλειά που κάνει.

Δεν είναι επαίτης ο ποιητής.

Άρχοντας στα αισθήματα οφείλει να ναι.

Εκείνος να πηγαίνει τον κόσμο. Με δρασκελιές. Να μην τον νοιάζουν οι αντιδράσεις, σ' αυτά που ψάλλει η ψυχή του.

Να χει τη δύναμη ν' αγαπάει, ο ποιητής. Να παίρνει την αγάπη και να την ρίχνει γυμνή στα πόδια των ανθρώπων. Να παίρνει τον εαυτό του και να τον ρίχνει γυμνό στα πόδια των ανθρώπων.

Πρέπει να μπορεί να γονατίζει ο ποιητής. Να έχει ευλάβεια και σεβασμό. Να κλίνει το γόνα. Να μπορεί να χύνει δάκρυα. Τι κι αν κάποιοι άνθρωποι γελάνε; Τι κι αν κάποιοι άνθρωποι ξενίζονται; Τι κι αν κάποιοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν; Τι κι αν κάποιοι άνθρωποι ασχημονούν και ασελγούν απάνω του; Κουράγιο οφείλει να χει ο ποιητής και θάρρος.

Γιατί η μέσα αλήθεια θέλει πολύ κουράγιο, να την πεις. Αλλιώς, να μην είσαι ποιητής, μόνο να σαι "κυριούλα" μυξοπάρθενη, που σοκάρεται και βγάζει πνιχτές απαξιωτικές κραυγούλες κι επιφωνήματα φρίκης, και ν' ασκείς κριτική σε ο, τι δεν δύνασαι να κατανοήσεις, ή να σαι σφιχτά κουμπωμένος, γραβατωμένος, καθώς πρέπει «κύριος». Quelqu' un, comme il faut...

Όχι πάντως αλήτης ποιητής...

Γιατί ο ποιητής, να κουβαλάει τον κόσμο στην πλάτη του πρέπει, όπως ο καραγκιόζης, και να το κάνει με συνείδηση, και πάθος, γιατί αυτό τ' αρέσει να κάνει, κι ό, τι τ' αρέσει, να το φτιάχνει με πάθος και με πόθο.

Να μιλάει γλυκά, με φωνή βελούδινη , βαθειά, να αντέχει να ουρλιάζει,

να χει ζέστη στα μέσα του, να καίνε τα μέσα του, να φλέγονται,

να μπορεί να ξυλιάζει και να παγώνει, όταν ξυλιάζουν οι άνθρωποι,

να είναι πιο φτωχός απ' τους φτωχούς,

πιο ανήμπορος απ' τους ανήμπορους,

πιο ταπεινός από τους ταπεινούς,

πιο περιφρονημένος απ' τους περιφρονημένους,

πιό τρελλός απ' τους τρελλούς,

πιο θυμωμένος απ' τους θυμωμένους,

πιο πείσμων από τους πεισμωμένους, πιό ισχυρογνώμων απ' τους ισχυρογνώμονες,

πιο κουρασμένος απ' τους κουρασμένους,

πιό ευάλωτος απ' τους ευάλωτους,

πιο απηυδισμένος απ' τους απηυδισμένους,

πιό απελπισμένος απ' τους απελπισμένους,

πιο ισχυρός από τους ισχυρούς,

πιό άφοβος από τους τρομαγμένους,

πιό τρυφερός από τους τρυφερούς,

πιο ωραίος απ' τους ωραίους,

πιο άσχημος απ' τους άσχημους,

πιο θλιμμένος απ' τους θλιμμένους,

πιο γελαστός από τους γελαστούς.

Πιό αποφασισμένος από τους αποφασισμένους.

Κι αν ο ποιητής πρέπει να ναι σε πορείες και παρελάσεις κι όπου βρίσκονται οι άνθρωποι με τους συμβολισμούς τους και τις αδυναμίες τους, κι εκεί παρών οφείλει να είναι και να σηματοδοτεί την ορθωμένη του αναξιότητα και το ορθωμένο, των ανθρώπων ανάστημα.

Έτσι τα βλέπω, φίλοι..."

.

Καιροί Δυσβάσταχτοι

κι εκείνοι καμωμένοι

από πάστα σκληρή και ζόρικη...

Χ Ι Ο Ν Ι Ζ Ε Ι !

.

.

.

η ώρα εννιά το πρωί,

και πρέπει ν' ανοίξω την πόρτα, να φύγω ΤΩΡΑ .

δεν βαστάω όμως, να μη σας στείλω δυό λέξεις,

μιάν εικόνα πρωϊνή, της βαρυχειμωνιάς...

.

από βραδύς, τα βουνά τριγύρω,

ο Υμηττός, η Πεντέλη, πέρα η Πάρνηθα, ξημέρωσαν κατάλευκα !

κι οι κεραμιδένιες στέγες των σπιτιών - όπου υπάρχουν,

κι οι σκεπές των αυτοκινήτων, που έμειναν έξω όλη νύχτα.

.

τώρα, πέφτει πάλλευκο χιόνι, πυκνό,

που όμως το παίρνει ένας βοριάς και το στροβιλίζει πέρα-δώθε,

κι οι δεκαοχτούρες μαζί, πέρα-δώθε, ψάχνουν κι αυτές τόπο να φωλιάσουν.

.

σαν τα τρελλά πουλιά κι εμείς,

en route !

.

.

να έχετε

μιά καλή μέρα !

Το αυγό του φιδιού και η σιωπή των αμνών !

Το αυγό του φιδιού

και

Η σιωπή των αμνών !

σκέφτομαι...


ας τολμήσει
ο καθείς από μας
μιά συνειδητή,
απλή,
σημαντική πράξη

προσωπικής - κοινωνικής αντίδρασης
απέναντι

στην τηλεοπτική αποκοτιά

.

στην τηλεοπτική ασχήμια

.

και στον τηλεοπτικό φασισμό

.

που κατακλύζουν τα σπίτια μας...


Οι άνθρωποι του πνεύματος,
πού διάβολο βρίσκονται κρυμμένοι;
Ας ξελαγουμιάσουν, επιτέλους !
Γιατί δεν αντιδρούν ;


γιατί σιωπούν ;
γιατί σιωπούν ;
.
.
δίνω εδώ μιά σκέψη,
που διατύπωσα πριν 7 χρόνια, και ξανά πριν 3 χρόνια,
μα τα ίδια εξακολουθώ να σκέφτομαι, σήμερα ακόμα,
θεωρώντας τα επίκαιρα :

a.k.

ΤΟ ΘΗΡΙΟ

Το πρόσωπο του θηρίου, σήμερα έχει αλλάξει .
Ο ολοκληρωτισμός, δεν έχει πιά να κάνει, τουλάχιστον στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, με στρατιωτικούς , με επίορκους συνταγματάρχες , με πολυβόλα και με κανόνια .

Τα όπλα, ήταν το πρόσωπο του Ευρωπαϊκού φασισμού , στην Ισπανία , στην Πορτογαλία , στην Ελλάδα , τις δεκαετίες που πέρασαν . Μου φαίνεται όμως πως τα όπλα δεν είναι ίσως το χειρότερο είδος φασισμού σε μια κοινωνία ...

Όταν μπροστά μας ήταν τα τανκς , τα πράγματα ήταν δύσκολα από μια πλευρά , απ’ την άλλη όμως , νομίζω, οι άνθρωποι τότε, ήξεραν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν, και αυτοοργανώνονταν για να το κάνουν...

Τα τανκς ήταν ορατός, χειροπιαστός κίνδυνος. Ξεκάθαρος . «Ή ταν ή επί τας» !...

Το πρόσωπο του ολοκληρωτισμού σήμερα, είναι πιο δυσδιάκριτο, και γι αυτό πιο επικίνδυνο, πιο ύπουλο , πιο βάρβαρο. Ο ολοκληρωτισμός σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρα ορατός απ’ όλους τους πολίτες . Το πρόσωπό του δεν είναι ξέσκεπο, ακάλυπτο , αλλά είναι προσεχτικά καμουφλαρισμένο . Έρπει σήμερα ο φασισμός στις κοινωνίες μας , κι έχει να κάνει με τρομερές καταστάσεις :

Ανεργία των νέων, ένδεια, ανασφάλεια, καταστροφή του περιβάλλοντος , ρατσισμός , ξενοφοβία, ναρκωτικά, καθώς και η τρομερή κυριαρχία , που ασκούν πάνω στους πληθυσμούς τα Μ. Μ. Ε...

Τ’ αυγό του φιδιού, ή ο έρπων φασισμός , σήμερα έχει σίγουρα πιο επικίνδυνο πρόσωπο από τον «παραδοσιακό» , από κείνη την καρικατούρα που οι δικές μας γενιές έχουν γνωρίσει...

Κι είναι καιρός σήμερα,
η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι μητέρες, μα και όσοι θέλουν να λέγονται πνευματικοί άνθρωποι , οι άνθρωποι της εργασίας και της τέχνης
να αναπτύξουν τις αντιστάσεις τους ,
να βγάλουν προς τα έξω τη διαφωνία τους και
να ορθώσουν το ανάστημά τους.

Αυτοί που δε λογάριασαν τo προφανές !
-το «επίπεδον» της γης δηλαδή-…

(... και ντράπηκα,

που γνώριζα μονάχα τον Marco Polo !)

Περιηγητές – Οδοιπόροι

Ταξιδιώτες – Περιπλανώμενοι

Citoyens du monde





Mohammed ibn Tughliq and Ibn Battuta

Πριν 10 μέρες περίπου, Σάββατο πρωί, άκουσα στο ραδιόφωνο, μια πολύ καλή συνέντευξη της Μάγιας Τσόκλη στον δημοσιογράφο Δημήτρη Γιατζόγλου.
Μου αρέσει, που η Μάγια Τσόκλη έχει καθιερώσει στις μέρες μας, την ταξιδιωτική δημοσιογραφία !
Όσο να πεις, μια ευγενική ματιά είναι, μέσα σ’ αυτόν τον οχετό, που λέγεται τηλεόραση…
Μεγάλο μέρος της συζήτησης, εξελίχθηκε γύρω απ' το Αφγανιστάν, όπου, αναφέρθηκε ο σπουδαίος περιηγητής

Ibn Battuta

- το πέλαγος της άγνοιάς μας ! πρώτη φορά τον άκουγα ! αναγκάστηκα κι έψαξα όμως…
έτσι, σας στέλνω λίγα σημεία αναφοράς, αν θέλετε να διαβάσετε, γι αυτήν την σπουδαία προσωπικότητα…

Ο Ιμπν Μπατούτα της Ταγγέρης

- le voyageur berbère
nommé le « Marco Polo » de l'islam

Le globe trotteur arabe
Le “globe-trotter” de l’Islam

24 Φεβρουαρίου 1304, - 14ος αιώνας -, γεννιέται ο Άραβας -περιηγητής- Ιμπν Μπατούτα

(Ibn Battuta), γνωστός από τις ταξιδιωτικές του περιγραφές για την Ασία και την Αφρική

Αναφορές και διηγήσεις :

1. - “Ο Ιμπν Μπατούτα, είχε γεννηθεί την ίδια μέρα με αυτόν : 24 Φεβρουαρίου. Ο Μαροκινός είχε διανύσει μια τεράστια απόσταση, κι αυτό επειδή είχε σαν αρχή να μην κάνει τον ίδιο δρόμο δεύτερη φορά.
"Ποτέ τον ίδιο δρόμο δεύτερη φορά;" ρωτούσε η δασκάλα του.
"Ποτέ", του απαντούσε η Βιργινιώ, "Συνάντησε βασιλείς και σουλτάνους, αλλά ο μόνος που τον γοήτεψε ήταν ένας σούφι που έτρωγε ψάρια από τους βάλτους".
"Και πως άρχισε να ταξιδεύει;"
"Μετά από ενα όνειρο. Είδε ότι πετούσε πάνω σε ένα πουλί. Το πουλί τον πήγε σε μια μεγάλη σκοτεινή πόλη. Την Ανατολή".”

(http://www.panteion.gr/~lapsusl/v/_Autumn_2002/sy_arkoudeas.htm)

για ιδέστε

το αραβικό άτι !

ζωγραφισμένα λουλούδια στο διάβα του !

2. - Για τον Άραβα ταξιδιώτη Ίμπν Μπατούτα ο αυτοκράτορας που βασιλεύει στην Κωνσταντινούπολη είναι ο βασιλεύς των Γραικών. Πόλεις όπως η Σινώπη, Προύσα, ΄Εφεσος και Σμύρνη ονομάζονται πόλεις των Γραικών. Στα χρόνια του Μπατούτα ο Γαζής Τσελεμπί, που ήταν διοικητής της Σινώπης, πόλεως περικυκλωμένης από έντεκα χωριά κατοικούμενα από «απίστους Γραικούς», συνήθιζε να εκστρατεύει «εναντίον των Γραικών». Η Έφεσος, μεγάλη και αρχαία πόλη «ελατρεύετο από τους Γραικούς». Η Προύσα πάρθηκε «από τους Γραικούς». Όταν η Σμύρνη πολιορκούνταν από τους Τούρκους υπό την πίεση της πολιορκίας «οι Γραικοί έκαμαν έκκλησι για βοήθεια στον Πάπα»

Ibn Battuta, Travels in Asia and Africa, εκδ. και μετάφρ. στα Αγγλικά H.A.R. Gibb (New York 1929 και 1969), σσ. 135,136,141,151.

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/constantelos_martiries_ch2.html



3. - Η Αραβική επιστήμη έδωσε προτεραιότητα στη Γεωγραφία, με τη σκέψη μιάς γρήγορης εξάπλωσης του Ισλάμ στη γη, από τη Σιβηρία μέχρι την Ινδία και από την Ανατολική Αφρική, μέχρι την Ισπανία.
Το έργο του Πτολεμαίου «Σύνταξις» και πολλά έργα αρχαίων Ελλήνων μεταφράστηκαν στα Αραβικά.
Σημαντικές ήταν οι γνώσεις των Αράβων για τη φυσική γεωγραφία, καθώς επίσης και για τα κλιματικά φαινόμενα (μουσώνες κ.τ.λ.).
Έδωσαν πολυάριθμες περιγραφές ταξιδιών και πρόσεξαν ιδιαίτερα την Οικονομική Γεωγραφία.
Στους σπουδαιότερους Άραβες γεωγράφους, συγκαταλέγονται ο Ίμπν Μπατούτα, ο Μασούντ και ο Ίμπν Χακάλ.
Στις αρχές του Μεσαίωνα, η θέση της Γεωγραφίας στη Δύση, ήταν η ίδια με αυτή, της Βυζαντινής περιόδου.
Η Αγία Γραφή ήταν η αφετηρία και ο γνώμονας όλων των επιστημών, κατά συνέπεια και της γεωγραφίας.
(http://www.geo.auth.gr/322/chapter015.html)



4. - Ο Άραβας περιηγητής Ίμπν Μπατούτα, ένας από τους σημαντικότερους του Μεσαίωνα ονομάζει "Αλ Τουρκίγιε" την Ανατολία, εξηγώντας όμως παράλληλα ότι είναι η "χώρα των Ρουμί", δηλαδή η χώρα των Ρωμιών, των Ελλήνων.
http://www.euxintv.net/istorika-arthra/agtzidis/08.php



5. - περί της ονομασίας της Κωνσταντινούπολης – Ισταμπούλ

«Ποιά ονομασία όμως χρησιμοποιούν οι ξένοι;

Στη μεσαιωνική δυτική Ευρώπη χρησιμοποιούν πάντα ολόκληρη την ονομασία "Κωνσταντινούπολη", οι Σλάβοι την αποκαλούν "Tsarigrad" (βασιλίς, βασιλεύουσα), ενώ οι Σκανδιναυοί του Μεσαίωνα "Micklegarth" (= Μεγαλόπολη).

Αντίθετα στην Ανατολή, Αρμένιοι, Σύριοι, Άραβες και Πέρσες συγγραφείς χρησιμοποιούν μόνο, ακέραιη πάντα, την ονομασία "Κωνσταντινούπολις", στην αραβική της μορφή "Konstantiniya", λέξη την οποία θα καθαγιάσει η χρήση της στα ιερά κείμενα του ισλάμ, μια και ο Προφήτης Μωάμεθ την έταξε σε Χαντίθ του στους πιστούς του ! Την ονομασία αυτή (στην οθωμανική της μορφή Κωνσταντίνιγιε ) θα χρησιμοποιήσουν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οι Οθωμανοί σουλτάνοι. Αυτή εμφανίζεται στα αυτοκρατορικά οθωμανικά νομίσματα και φιρμάνια, στα διοικητικά έγγραφα και στα κείμενα των Οθωμανών λογίων!

…………………………………………………………

Για να ξαναγυρίσομε όμως στην Πόλη, οι μουσουλμάνοι έμαθαν όπως ήταν φυσικό πολύ γρήγορα τη λαϊκή ονομασία της Κωνσταντινούπολης.

Ο Άραβας Γεωγράφος αλ - Μασ'ούντι (al-Mas'udi), ο οποίος έζησε τον 10ο αιώνα και δεν γνώριζε ελληνικά, μας λέει πως οι Έλληνες " την εποχή που γράφομε την αποκαλούν «Μπόλιν», ή εάν θέλουν να δείξουν πως είναι η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, λόγω του μεγέθους της, λέγουν «Ιστανμπόλιν», και όχι «Konstantiniya». Μόνο οι Άραβες την λένε έτσι ! "Τον 13ο αιώνα ο Ιμπν αλ -Αθίρ (Ibn al-Athir) και ο Αμπούλ Φίντα (Abul Fida) χρησιμοποιούν μερικές φορές τη λέξη Ισταμπούλ, όπως και ο Πέρσης Ιμπν Μπίμπι (Ibn Bibi), στην ιστορία του των Σελτζούκων Τούρκων.

Τον 14ο αιώνα ο Ιμπν Μπατούτα (Ibn Batuta) χρησιμοποιεί την ονομασία Konstantiniya μιλώντας για την πόλη μαζί με τα περίχωρά της, επισημαίνει όμως ότι η περιοχή "δυτικά του ποταμού (εννοεί του Κεράτιου) ονομάζεται "Ισταμπούλ".»

http://www.phorum.gr/archive/post/_-53802-51.html
και
http://www.kemo.gr/archive/papers/Karra.doc


6. - Μετά τις πυραμίδες της Αιγύπτου, ο φάρος της Αλεξάνδρειας είναι το μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια μνημείο της περιοχής που κατάφερε να διασωθεί εώς την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του από τρεις σεισμούς που έλαβαν χώρα το 796 π.Χ., το 1303 και το 1323 μ.Χ. Το 1323 ήταν η χρονιά που ο Άραβας επισκέπτης Ίμπν Μπατούτα δεν μπορούσε να εισέλθει στον φάρο από τα πολλά ερείπια που είχαν συγκεντρωθεί
Φάρος της Αλεξάνδρειας - Faros tis Αlexandreias - Wikipedia.gr

7. - ….. τη γιγαντιαία επιχείρηση που έχει γίνει ο τουρισμός και τις μεγάλες διαφορές που τον χωρίζουν (αλλά και κάτι απροσδιόριστο που τον ενώνει) με το αργό λίκνισμα του Ιμπν Μπατούτα πάνω στη ράχη της καμήλας του όταν ξεκινούσε από την Ταγγέρη, το 1325, να πάει να διασχίσει όλο το σβέρκο της Αφρικής, μέχρι την Κίνα και να καταγράψει ένα από τα πιο γοητευτικά ταξίδια της ανθρωπότητας. Υπάρχει μυθολογία μπόλικη για τα ταξίδια, δεν είναι μόνο ο Μπατούτα. Και στις μέρες μας υπάρχει μια άνθηση του ταξιδιωτικού πνεύματος.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_08/09/2002_36994


8. - Υπάρχουν πολλοί γνωστοί περιηγητές στην Ιστορία. Ο Μάρκο Πόλο διέτρεξε συνολικά 22.000 χιλιόμετρα.

Ο Ιμπν Μπατούτα λέγεται ότι κάλυψε πάνω από 120.000 χιλιόμετρα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ
http://www.tanea.gr/ColumnCategory.aspx?d=20060817&nid=4454045&sn=&spid=366

9. - ΙΜΠΝ ΜΠΑΤΤΟΥΤΑ
Ταξίδια στην Ασία και την Αφρική 1325-1354

Στον σημερινό κόσμο μας, οι άνθρωποι της μεσαιωνικής χριστιανοσύνης φαίνονται απόμακροι και άγνωστοι. Τα ονόματα τους και οι πράξεις τους έχουν καταγραφεί στα βιβλία της ιστορίας, τα μνημεία τους στολίζουν μέχρι και σήμερα τις πολιτείες μας, αλλά η συγγένεια μας μαζί τους δεν είναι κάτι το χειροπιαστό. Πόσο πολύ περισσότερο, δεν ταιριάζει αυτό το συμπέρασμα στον μεγάλο ισλαμικό πολιτισμό, που βρισκόταν πάντοτε στους αντίποδες της μεσαιωνικής Ευρώπης, απειλώντας την ύπαρξή της, και παρ’ όλα αυτά συνδεόμενος μαζί της με χιλιάδες δεσμούς, που ούτε ο πόλεμος, ούτε ο φόβος, μπόρεσαν να εξαλείψουν.
Είναι όμως τόσο δύσκολο για εμάς - τώρα πια - να μπορέσουμε να φτιάξουμε τον κόσμο τους και να τους κρίνουμε γι’ αυτό που ήσαν. Οι ιστορίες βέβαια, και οι βιογραφίες που έχουν διασωθεί είναι πάμπολλες, αλλά είναι κάτι πολύ επίπονο για τον ιστορικό, το να μπορέσει να διαλέξει τα σωστά στοιχεία - λόγω της πληθώρας των ανακριβειών - εκείνα, που θα τον βοηθούσαν να πλάσει σωστά την εποχή εκείνη.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ξεχωρίζουν και τα γραφτά του Ιμπν Μπαττούτα. Ένα από τα πιο πολύτιμα ντοκουμέντα του 14ου αιώνα. Τα ταξίδια του Ιμπν Μπαττούτα και η περιγραφή τους ρίχνουν άπλετο φως στα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης και μας οδηγούν σε σπουδαία συμπεράσματα για τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων.
Ο Αμπού Αμπνταλλάχ Μωχάμεντ Ιμπν Ιμπραχίμ, γνωστός με το οικογενειακό του όνομα Ιμπν Μπαττούτα, ξεκίνησε σε ηλικία εικοσιενός ετών από την γενέθλια πόλη του την Ταγγέρη για το προσκύνημα στη Μέκκα. Το ταξίδι του όμως δεν σταμάτησε εκεί. Για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια επισκέφθηκε την Αίγυπτο, την Συρία, το Ιράκ, την Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, τις περιοχές του Μεγάλου Χαν των Μογγόλων, την Ινδία. Ο σουλτάνος του Δελχί τον έστειλε σαν πρεσβευτή του στην Κίνα. Το 1349 διέφυγε τον θάνατο από την πανούκλα στη Συρία, και έφθασε μέχρι την Ανδαλουσία, και κατόπιν επισκέφθηκε την Χώρα των Μαύρων, στον Νίγηρα ποταμό, που φημιζόταν για τον αμύθητο πλούτο της.
Είναι ο μοναδικός περιηγητής του Μεσαίωνα που επισκέφθηκε τις χώρες όλων των μουσουλμάνων αρχηγών του τότε γνωστού κόσμου, ένα ταξίδι 75.000 περίπου μιλίων.

Ο Ιμπν Μπαττούτα διηγήθηκε την θαυμαστή ιστορία των ταξιδιών του στον γραμματέα του σουλτάνου της Φεζ, που και διασώθηκε ως τις μέρες μας. Ο αναγνώστης της σειράς των «Ανακαλύψεων», έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή όχι μόνο με ένα πρωτοπόρο ταξιδευτή του μεσαιωνικού κόσμου, αλλά και με έναν εξαίρετο αφηγητή που έχει πάρει από καιρό τη θέση του στην αραβική και παγκόσμια φιλολογία.

Εκδόσεις Στοχαστής

Ibn Battuta

Célèbre voyageur marocain né à Tanger en 1304, il est considéré comme le “globe-trotter” de l’Islam. Il est l’auteur d’un «Rihla», ou livre de voyages, dans lequel il relate avec brio ses multiples péripéties.

En 1325, il entreprit son pèlerinage à La Mecque, tardant une année pour rejoindre les villes saintes de Médine et de La Mecque et ainsi accomplir l’objectif initial de son voyage. Peu après, il parcourut le monde comme jamais personne ne l’avait fait auparavant, effectuant une série de voyages qui le mèneront durant près de vingt ans en des lieux comme l’Inde, les Îles Maldives, Ceylan, le Bengale, Sumatra, la Chine, l’Asie Mineure, la Russie Orientale, le Yémen, la Somalie, Oman…

στη Βαγδάτη

Il retourna à Fès vers la fin de l’année 1349 - début de l’année 50, puis après avoir fait deux voyages, l’un en al-Andalus et l’autre au Mali, fut appelé par le mérinide Abu Inan qui le nomma cadi d’une province marocaine, probablement la région de Tasmana où l’on pense qu’il mourut en 1368-69.

Ibn Battuta in Delhi

καλή, Κυριακάτικη μέρα !

Υ.Γ

Η abttha είπε...

ευτυχώς που το αναφέρεις, μα το βάζω εδώ και πιο ξεκάθαρο:

Ιμπν Μπαττούτα, Ταξίδια στην Ασία και στην Αφρική 1325-1354,

εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 1990

Ο tsiailis world είπε :


Όλα για τη γραφή, το λόγο, πρώτιστα τον ελληνικό,
αλλά και σε άλλες γλώσσες ας εκφραζόμαστε, και να διεθνοποιούμε τη σκέψη την ελληνική.
Η σκέψη κι η καλλιτεχνία, σε όποια γλώσσα κι αν αποδοθούν, με οποιαδήποτε τεχνοτροπία, είν' το ένα και το αυτό.
Η φιλοσοφία θέλει οπαδούς κι ακροατές.
Ας κάνουμε το διαδύκτιο ένα χώρο που να ενώνει το βαθυστόχαστο λόγο*1, εδώ που δεν υπάρχουμε εμείς ως οντότητες.
Σ' αυτό το χώρο δεν είθισται, ούτε και μπορούμε να είμαστε εγωϊστές και κενόδοξοι.
Εδώ, που δεν είμαστε παρά μια ψηφιακή απεικόνιση του ίδιου μας του είναι.
Με όπλο το λόγο και την εικόνα, εγώ προτάσσω την ποίηση σαν όπλο μου.
Να πολεμήσω στο πλάι σας θέλω, κι αν η διάλεκτός μου ειν' κυπριακή, την αρχαία και τη νέα ελληνική διδάκτηκα.
Θα ήθελα να γράφω, όσο μπορώ, πιο κοντά στο αμιγή λόγο τον ελληνικό, αφαιρώντας κάθε λογής ξενόφερτα στοιχεία και τρόπους σκέψης και έκφρασης. Όσο μπορώ...
Σας καλούμε να προτάξετε κι εσείς ό,τι ασκείτε ως τέχνη, για να υπεραμυνθούμε την ελληνικότητα μπροστά στην απειλή της παγκοσμιοποίησης του λεκτικού διαδικτύου.
Πίνακες, στίχους, ποιήματα, δοκίμια, ιστορίες, απόψεις.
*2. Ό,τι έχει ο καθένας ως όπλο. Σας καλούμε να κράζετε *3 σε όλα τα μπλογκς, σε όλους τους φίλους σας, την αγάπη σας για το λόγο τον ελληνικό, γράφοντας αμιγώς ελληνικά.
Όσο μπορείτε.

*1. ενώ γενικά η ιδέα έχει πολλά καλά,

δεν είμαι διόλου σίγουρη,

ότι πρέπει να μιλάμε

με

ή

για

βαθυστόχαστο λόγο...

.

κι ο καθημερινός μας λόγος;

και ο απλός λόγος;

και ο παιδικός;

και ο παιχνιδιάρικος λόγος;

και ο λόγος ο μη σίγουρος για τον εαυτό του;

και ο αβέβαιος λόγος;

και ο αδύναμος λόγος;

κι ο ντροπαλός λόγος;

κι ο λόγος ο ανάλαφρος;

.

*2. το "ό, τι έχει ο καθένας ως όπλο"

μας θυμίζει το Ελυτο-υπέροχο

"ο καθείς και τα όπλα του, είπε..."

τι ρεαλιστικό και ανθρώπινο ακούγεται !

.

*3. τι όμορφον, το Κυπριακόν

"να κράζετε" !

Σολωμό και Κάλβο θυμίζει...

.

.

.

.

.

Ο tsiailis world ξαναείπε :

.

.

σε ευχαριστώ οικοδέσποινα για τη Διακή φιλοξενία σου, αυστηρή μεν, εγκωμιαστική δε.

Για το πρώτο σχόλιο σου περί βαθυστόχαστου λόγου, να υπενθυμίσω πρώτον ότι οι αρχαίοι ημών φιλόσοφοι, Σωκράτης, Πλάτωνας και Αριστοτέλης, καταδίκαζαν τους σοφιστάς διά τους λαϊκισμούς των*1.

Βεβαίως ανάλυαν στο έπακρο κάθε σκέψη, τη διήθιζαν από κάθε φίλτρο λογικής και γραμματείας για να καταλήξουν σε απλές ρήσεις, και το έκαναν προς όλους, ακόμη και τους ίδιους τους μαθητές τους, που δεν επροορίζοντο για να γίνουν φιλόσοφοι, παρά απλοί οπλίτες, είτε πλούσιοι και με αξιώματα επιφανείς.

Όλοι να φτάνουν σε απλή σκέψη, ελληνική, μέσα από το στοχασμό.

Εδώ στα μπλογκς γράφουμε για να περάσουμε μηνύματα, ό,τι λέμε καταγράφεται, δεν μπορεί να είναι καφενειότροπος*2 ή παραπλανητικός*3 ο λόγος μας, πρέπει να έχει δύναμη.

Ο καθένας από μας ας έχει μια αποστολή, ένα στόχο στο μυαλό του. Ας μιλήσει απλά, ας μιλήσει παιδικά, ας εκφραστεί παιχνιδιάρικα, φτάνει να έχει ως γνώμονα το τι θα εκλάβει ο επόμενος ανήλικος Έλληνας ή αλλοδαπός αναγνώστης. Και ο ενήλικας θα μορφωθεί, ασφαλώς, και θα επηρεαστεί όσο είναι δυνατό, σε δεύτερη γνωμάτευση, λιγότερο επιτακτική.

Να μιλάμε, να το λέμε όπως νάναι, αλλά να μη λέμε ότι νάναι.

Όσο μπορούμε.

Εσύ φίλη, quartier libre, αυτά που αναφέρω πιο πάνω τα σέβεσαι, καιρό σε διαβάζω τώρα, διδάσκεις*4 την ελληνικότητα με αυτά που γράφεις, μαθαίνω συνεχώς από σένα νέα πράγματα, αυτό ζητώ από τους μπλόγκερς, το ζητώ σα μια φωνή συνείδησης, όχι σαν "εγώ".

Σε ευχαριστώ.

.

.

.

*1, 3.μακριά από μας, όσο μακρύτερα γίνεται

οι λαϊκισμοί,

και τα παραπλανητικά...

διότι άλλο "λαϊκό", και άλλο "λαϊκίστικο"

-την αλήθεια εισάγει το "λαϊκό", το ψέμα το "λαϊκίστικο"-.

.

*2. πειράζει που εμένα μ' αρέσουν λίγο και τα καφενεία :) ?

διαθέτουν ενίοτε κι οι καφενέδες με τους θαμώνες τους, μιά λαϊκή σοφία (ενίοτε...)

.

*4. δεν είναι η πρόθεσή μου να διδάξω κάτι, αγαπητέ.

εκείνο που αρέσει στην καρδιά και στο μυαλό μου προσπαθώ να εκφράσω,

μήπως κι ανοίξει λιγάκι, το κλειστό στρείδι :)

μα κι εκεί, δυσκολία υπάρχει...

πρέπει να ανοίξουν περισσότερο οι εφτασφράγιστες, ταμπουρωμένες λέξεις ...

.

.

.

τη φιλία μου :)

.

.. .

.

.

.

Παρασκευή , 25 Ιανουαρίου 2008

ανατολή ηλίου 7 : 35 : 00
δύση ηλίου 5 : 40 : 00
.

Γρηγορίου του Θεολόγου - Μαργαρίτας Οσίας.

Χρόνια Πολλά !

.

- εγώ φίλο Γρηγόρη,

ΑΝΘΡΩΠΟ

διανοούμενο,

έντιμο,

ευαίσθητο,

μαγγιώρικο τσακάλι,

φίλο Γρηγόρη, λοιπόν,

δεν έχω ! -

le songe de lα lumière

(el sol del membrillo)

και ο Antonio Lopez Garcia

-1936-

με τα πενάκια και το κάρβουνο,

να ονειρεύεται

το φως

.

ως

ο ακέφαλος,

του Δημοσθένη,

Ελπήνωρ...

le songe de la lumière

.

"ΑΞΙΑ ΧΕΙΡ ΕΠΟΙΗΣΕΝ"

Σοφοκλής Χρήστου

Πρεσβευτής Ελληνισμού 2007

Τι λέει, η Πρόσκληση :

Το Κέντρο Τεχνών στο ACS, φιλοξενεί σε συνεργασία

με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγίας Παρασκευής και

το Μουσείο Αλέκος Κοντόπουλος

έκθεση αφιερωμένη στο έργο του μεγάλου ζωγράφου και πρέσβη του Ελληνισμού στον κόσμο, Σοφοκλή Χρήστου.

Η έκθεση πραγματοποιείται από τις 21 ως τις 31 Ιανουαρίου, 2008.

.

Ο Σοφοκλής Χρήστου γεννήθηκε το 1932 στο Θησείο. Το 1944, και επειδή αρνήθηκε να υπακούσει σε γερμανικά προστάγματα έχασε από χειροβομβίδα και τα δύο του χέρια, ένα μάτι και γέμισε το σώμα του με θραύσματα. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να τελειώσει τη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Παρθένη, Αργυρό, Γεωργιάδη, Παπαλουκά, Μόραλη κ.α.
Ο ζωγράφος εμπνέεται από το αστικό τοπίο, τη φύση, και την καθημερινότητα του ανθρώπου. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις.

Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεύσεις και παράλληλα έχει ξεκινήσει αγώνα αποκατάστασης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με τη δημιουργία ειδικών χώρων διαμονής και απασχόλησης.

.

Αποκλειστική Διοργάνωση
Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγίας Παρασκευής και το Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου

Είσοδος ελεύθερη

Διάρκεια Έκθεσης έως 31 Ιανουαρίου 2008.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα –Παρασκευή 10:00 – 17:00

Tι λέει, η quartier :

-δανειζόμενη και κάποιες λέξεις, από την κριτικό τέχνης κυρία Αθηνά Σχινά - :

Η Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία της Τέχνης
Η Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία της Θέλησης

Τα «μη χρώματα», το κάρβουνο, το μολύβι, το πενάκι και η σινική μελάνη

Σοφοκλής Χρήστου

Ο κυνηγός του φωτός

Ο Ζωγράφος ,

που ακολουθεί με τα σινικά μελάνια και τα κάρβουνά του,

τα μονοπάτια του σκότους.

Μέσα από αυτά, προσεγγίζει το φως και το ζωγραφίζει.
Ως παλαιός μεταλλουργός, που αναδεικνύει την λαμπρότητα του σιδήρου.
Διότι, η εσωτερική οικονομία του φωτός, προβάλλει ως καρπός πνευματικότητας και υπέρβασης . Μόνον !

Στα μυστικά τους ραντεβού με το φως πορεύονται τα σκοτεινά αντικείμενα.
Και οι αντανακλάσεις της πέτρας, του ήλιου, του σκότους, του ξύλου, της άμμου, είναι δημιουργήματα στίξεων και λεπτότατων (τριχοειδών) γραμμών.
Στα έργα του ζωγράφου, βυζαντινά τείχη συναντούν τα αρχαία τείχη και αυτά, με τη σειρά τους, τα τείχη του σήμερα και του μέλλοντός μας.

Η ζωγραφική τέχνη,
ως τέχνη της προσευχής.
Υπό τον ήλιο.

.

.

.

Μιλώντας για τον εαυτόν του, ο ζωγράφος που καταθέτει άθλα ζωής, είπε :
“εγώ, ένα μυρμηγκάκι είμαι”
τον ρώτησα αργότερα, για τούτη την κουβέντα του. Για το πώς προέκυψε δηλαδή…
«γιατί»; με ρώτησε κι αυτός, με τη σειρά του…
«είναι μιά έκφραση που μου αρέσει...", λέω.

Νίκος Γρηγοράκης – κριτικός τέχνης

στην παρουσίαση της συλλογής έργων
από την 50χρονη καλλιτεχνική δράση του Σ. Χρήστου,

με τίτλο «Άθλα Ζωής», 2001:

«Στον Σοφοκλή Χρήστου ταιριάζει απόλυτα εκείνη η ανώνυμη τυπική υπογραφή «ένεκα ταπεινότητας»

που συνήθιζαν να βάζουν οι βυζαντινοί αγιογράφοι όταν υπέγραφαν τις αγιογραφίες τους :
«ΑΝΑΞΙΑ ΧΕΙΡ ΕΠΟΙΗΣΕΝ».
Καταλαβαίνετε τον παραλληλισμό..»

Η φίλη
ellinida

μας απήυθυνε μιάν όμορφη πρόσκληση !
την ευχαριστώ πολύ, για την εμπιστοσύνη
και απαντώ εδώ, για να μην κάνω κατάχρηση του χώρου της.

Η ΠΟΙΗΣΗ λοιπόν !
Μάλιστα…

Εγώ ασφαλώς, ποιητής, μήτε από μακριά δεν είμαι...
Τον ΤΙΤΛΟ θεωρώ εξαιρετικά υψηλό, για να μπορώ να τον προσεγγίσω.
Σας τοχω ξαναπεί. Ένα μοναχικό μυρμηγκάκι είμαι, που πήγαινε, έλα, πήγαινε έλα ολημερίς, παλεύει με τα χώματα και με βουνά εμπόδια μπροστά του…

Μ’ αρέσει όμως να διαβάζω εσάς, Ποιητές !
Μ’ αρέσει να διαβάζω τις σκέψεις σας. Με γοητεύει !
Με γοητεύει ετούτος ο χώρος της μπλοκόσφαιρας, όπου ελεύθερα οι ψυχές και τα μυαλά εκφράζονται, προσπαθούν, δημιουργούν, ΕΚΦΕΡΟΥΝ κάποτε, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ !
Έναν αλλιώτικο λόγο απ’ αυτόν που συναντάμε έξω, σε κάθε βήμα μας…
Έναν αλλιώτικο λόγο, απ’ αυτόν της T.V., και της φτωχής, πανάθλιας καθημερινότητας και μιζέριας μας.
Θαρρώ, σε τούτον εδώ το χώρο, στο μπλοκοχωριό μας, μπορεί κανείς, αν λίγο ψάξει, να ανακαλύψει πραγματικά διαμάντια.
Πραγματικές ευαισθησίες.
Ανθρώπους αληθινούς,

που μάχονται.
Ανθρώπους με όνειρα, που μιλάνε γι αυτά.
Ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν τις αλήθειες τους.
Ανθρώπους που άφοβα φτιάχνουν ποίηση.
Ανθρώπους άφοβους.
Γιατί,
Για να φτιάξεις ποίηση,
Θέλει σίγουρα, να μη φοβάσαι, και
Θέλει σίγουρα, να χεις κότσια…

Δεν είν’ η ποίηση πράγμα εύκολο.
Μας πάει πίσω, στην αρχή, στο ποιείν, στη δημιουργία, στο φως και στο σκοτάδι.
Σκληρή είν΄η ποίηση.
Πιο σκληρή απ’ το σκληρό κουκούτσι.
Και τρυφερή είν’ η ποίηση.
Πιο τρυφερή απ’ τον τρυφερόν έρωτα.
Σκληρή σαν τα ανθρώπινα πάθη.
Και σαν τον θάνατο, καμιά φορά.

Κι οδυνηρή.
Δεν είναι ρομαντικό πράγμα η ποίηση.
Πιο αλήθεια απ’ την αλήθεια είναι.
Πιο ρεαλισμός απ’ τον ρεαλισμό
Και πιο ξέσκισμα απ’ το ξέσκισμα.
Και πιο κλάμα απ’ το κλάμα.
Κι απ’ το γέλιο, πιο γελαστή.
Κι απ’ το Ελληνικό φως, πιο φωτεινή.

.

.

αυτά, τα ολίγα, καλοί μου.

πρωϊνό Κυριακής,

λίγες σκέψεις για την ευλογημένη ποίηση...

Σ’ ευχαριστώ πολύ ellinida

Για την ευκαιρία που μας έδωσες !
Και για την εμπιστοσύνη.

signature

a.k.

Σε πεζό λόγο

Είναι,
που
με έμαθες
να ακούω

Να υπακούω
Να αντιλαμβάνομαι
Να επαναστατώ
Να σιωπώ
Να εξηγώ
Να καταλαβαίνω
Ν’ ανοίγομαι
Να χαίρομαι
Να μάχομαι
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να στυλώνομαι
Να πληγώνομαι
Να σπάω
Να στυλώνομαι πάλι
Να ξανασπάω
Να αντιστέκομαι
Να αντιλέγω
Να ιδρώνω
Να ψιθυρίζω
Να μιλώ
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να τραγουδώ
Να γράφω
Να λέω
Να μην κρύβω
Να κρύβω
Να περιμένω
Να σε περιμένω
Να υπομονεύω
Να αγριεύω
Να πονάω
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να δειλιάζω
Να τρέμω
Να μη φοβάμαι
Να διψάω
Να πεινώ
Να γελάω
Να μαλώνω
Να σε μαλώνω
Να παραληρώ
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να ονειρεύομαι
Να σε ονειρεύομαι
Να συγχωρώ
Να κατανοώ
Να ωριμάζω
Να κουρνιάζω
Να ταξιδεύω
Να παίζω
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να ελπίζω
Να ζω
Να παιδίζω
Να φλυαρώ
Να παρακαλώ
Να απελπίζομαι
Να παραφέρομαι
Να ξεκλειδώνομαι
Να υποφέρω
Να δίνομαι
Να υποτάσσομαι
Να κλαίω

Είναι, που με έμαθες
Να έχω θάρρος
Να ομορφαίνω
Να τολμώ
Να πορεύομαι
Να σ’ έχω
Να σε χάνω
Να μην αρκούμαι
Να ζητώ
Να είμαι περήφανη για σένα
Να ευγνωμωνώ

Είναι,
που
με έμαθες

να
αγαπώ