.
in situ ...
.

μοῦ πλήγιασαν τὰ γόνατα στὰ μάρμαρά σου...

.
.

στις 18 του Μάη
γιορτάστηκε η ημέρα
των Μουσείων
.
εδώ, λίγες φωτογραφίες από τον περίβολο
του Μουσείου της Ακρόπολης
.
οι στίχοι είναι
του Κωστή Παλαμά
.
.


.

Καὶ τοῦ ψιθύρησα: "Ἄφαντο βυθίσου αὐτοῦ καὶ ζῆσε

μὲ τὰ βαθιὰ ριζώματα καὶ μὲ τ᾿ ἀρχαῖα συντρίμμια,

ὅσο ποὺ νἄρθ᾿ ἡ ὥρα σου, ἀθάνατ᾿ ἄνθος εἶσαι,

ναὸς νὰ ντύση καρτερεῖ τὴ θεία δική σου γύμνια !"

.
τα πηγάδια των ευχών μας...
.





.
.

"Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,
μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,
λυπητερά,
πώς η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας !"
.

.


.
.
.

.

εις το όνομα του Ρόδου !.

γλυκό κουταλιού, τριαντάφυλλο !

.
το έχω σαν παιδική ανάμνηση...
μαθητές όταν είμαστε , πηγαίναμε στο σπίτι της συμμαθήτριάς μου της Όλγας στα Πατήσια κι η μαμά της μας κέρναγε γλυκό κουταλιού ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ, που τό φτιαχνε μόνη της !
οι γονείς της Όλγας είχαν έρθει από την Κωνσταντινούπολη, κι ήσαν δουλευτήδες και νοικοκυραίοι.
πού να ξέρουν να φτιάξουν τέτοια πράγματα οι δικές μας μανάδες, οι Αθηναίισες...
από τότε θυμόμουν τη γλύκα και την ευωδιά του ...
από τότε, κάθε φορά που δοκίμασα να πάρω τριαντάφυλλο έτοιμο, αγοραστό σε βαζάκι, πήγε κακήν κακώς με την πρώτη κουταλιά, γιατί δεν μ' άρεσε...
.πριν δυό τρία χρόνια, ήμουνα γιά μιά δουλειά στην Κωνσταντινούπολη - τη βασίλισσα των πόλεων, δε θα κουράζομαι να το λέω -...
ένα βράδυ αργά, κοίταζα μαγεμένη το φεγγάρι να σηκώνεται πάνω απ' την Πόλη. εκεί δίπλα μου, θυμάμαι, ήταν ένα μαναβάκι, που φόρτωνε φρέσκα λαχανικά , αυτά που θα πουλούσε το πρωί. το μαναβάκι αυτό, μέσα στην καρδιά της Βασιλεύουσας, είχε και δυό τρία καφάσια, όχι πάραπάνω, γεμάτα ροδοπέταλα !
πουλούσαν ροδοπέταλα γιά γλυκό !
.όταν γύρισα έψαξα να βρω μέρος στην Αθήνα, να πουλά ροδοπέταλα.
δε νομίζω να υπάρχει... δεν έχω βρει πουθενά...
.
κοίταξα και στον σύντροφο Γούγλη. τίποτα άλλο, εκτός από συνταγές, γιά το πώς φτιάχνουν το γλυκό...
τότε, άρχισα να ψάχνω στα χωράφια... είπαμε ή έχεις μούρλα ή δεν έχεις...
βρήκα Μαγιάτικα εκατόφυλλα. βαθύ ροζ , άρωματένια ! ό, τι δεί !
ξαναμπήκα στο σύντροφο Γούγλη και μελέτησα επαρκώς. απ' ό, τι διάβασα, αποφάσισα να ακολουθήσω τις συνταγές που έδωσαν οι παρακάτω δύο ιστότοποι.
αυτά μου πήγαν καλύτερα :

http://karvouna.wordpress.com/2011/01/16/ekatofylla/


http://neraidokosmos1.wordpress.com/2007/11/07/rodozaxari/

.
τις συνταγές αυτές ακολούθησα, με θρησκευτικήν ευλάβεια .
γι αυτό και το αποτέλεσμα προέκυψε αληθινά θεϊκό !
.
σας δίνω τη διαδικασία λεπτομερώς και Μάϊος ευλογημένος είναι, αν έχετε στον κήπο σας ή στον κήπο του διπλανού σας ή σε χωράφι ξέφραγο ή σε χωράφι φραγμένο που μπορείτε να πηδήξετε μέσα, αν λέμε βρείτε εκατόφυλλες Μαγιάτικες ανθισμένες, δοκιμάστε το άθλημα και μετά πέστε μου...





πρώτα μαζεύουμε τα τριαντάφυλλα, με προσοχή γιατί έχουν αγκάθια.

.

μετά, πιάνουμε κάθε τριαντάφυλλο απ' το κοτσανάκι του και με υπομονή βγάζουμε ένα ένα τα πέταλά του.

αν έχουμε ένα ή δύο τριαντάφυλλα, η δουλειά αυτή γίνεται γρήγορα.

αν κόψαμε μιά γεμάτη λεκάνη λουλούδια, η δουλειά τραβάει σε μάκρος.

με υπομονή, ένα - ένα ροδοπέταλο, κι όσα είναι ενωμένα τα χωρίζουμε.




τα ρίχνουμε ένα ένα σε μιά λεκανίτσα,



.

που σιγά σιγά αρχίζει να γεμίζει...




έχουμε κοντά μας ένα καλό ψαλίδι.



.

αν υπάρχουν ξερές άκριες, με το ψαλίδι τις κουρεύουμε.

βγάζουμε ό, τι ξερό ή χτυπημένο ή σάπιο κ.τ.λ. και κρατάμε τα γερά ροδοπέταλα.









μόλις τελείωσα απ' το ξεδιάλεγμα των πετάλων τα έβαλα σε μιά μεγάλη λεκάνη και από περιέργεια τα ζύγισα...

όλη αυτή η ποσότητα, είναι μονάχα 600 γραμμάρια !

θυμήθηκα τη σπαζοκεφαλιά που μας λέγαν όταν είμαστε στο δημοτικό :

"ποιό ζυγίζει πιό πολύ ; ένα κιλό πούπουλο ή ένα κιλό σίδερο ;"

ετούτα εδώ πάντως, είναι με το πούπουλο ! δεν ζυγίζουν τίποτα !




μετά τα έβαλα σε καθαρό νεροχύτη, άνοιξα τη βρύση και τα έπλυνα καλά, μερικές φορές.

ας είναι άγρια και αράντιστα... έχουν σκόνη πάνω.



μετά τα στράγγιξα, πήρα μιά κούπα, τα ζούπαγα μέσα και τα έριχνα στην μεγάλη κατσαρόλα.

η δόση είναι : 5 κούπες ροδοπέταλα, 5 κούπες ζάχαρη, 2 κούπες νερό, χυμός από δυό μεγάλα λεμόνια.

(προσοχή ! άλλο βάρος έχει μιά κούπα ζάχαρη κι άλλο μιά κούπα ροδοπέταλα...)

ΜΕΤΡΑΜΕ ΜΕ ΚΟΥΠΕΣ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ



ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ :

(αν δεν ξέρετε το ανέκδοτο με τις καθηγήτριες και την ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ, να θυμηθώ μιά φορά, να το πουμε :)

έριξα σε βαθειά κατσαρόλα 5 κούπες ζουπηγμένα ροδοπέταλα, 5 κούπες ζάχαρη και τα ανακάτεψα πολύ καλά. μετά, τα έβαλα ολονυχτίς στο ψυγείο.





το πρωί που τα έβγαλα απ' το ψυγείο είχαν κάπως μαράνει.

-μη σας ξεγελάει η ροδένια όψη των πετάλων ! είναι σκληρούτσικα λαχανικά και θέλουν βράσιμο περίπου μιάν ώρα γιά να μαλακώσουν...





το πρωί έριξα μέσα το νερό (κατά τη δόση) και τα έβαλα στη φωτιά, στην αρχή στο 3, ως να πάρει και μετά το κατέβασα στο 1,5 γιά να μη κολλήσει το γλυκό.

δεν έφυγα καθόλου από πάνω. σιγοέβραζε και ανακάτεβα, γιά μιάν ώρα.




έως ότου, πήρε αυτό το υπέροχο χρώμα, που είναι σαν έκρηξη μαγιάτικου ροζ και βυσσινί !

λίγο πριν τελειώσει έστιψα μέσα δυό λεμόνια κι έβρασε άλλα 5 λεπτά.



.
* πρέπει να δείξετε ΠΡΟΣΟΧΗ σε τούτο :

1. το γλυκό, επειδή έχει την τάση να ζαχαρώνει (γι αυτό λέγεται και ροδοζάχαρη...), πρέπει να μείνει με ζουμάκι - να μη μας πήξει τελείως και στεγνώσει.

2. γιά τον ίδιο λόγο (το ζαχάρωμα) , μη τσιγκουνευτείτε το λεμόνι ! μεγάλα ζουμερά λεμόνια, καλύτερα να πέσει λίγο παραπάνω, παρά να ζαχαρώσει το γλυκό.
.
3. δεν βάζουμε μέσα στο βαζάκι υγρό, βρεμένο κουταλάκι .


ΑΝ παρ' όλ' αυτά, μας ζαχαρώσει, δεν το φοβόμαστε, υπάρχει γιατρειά... το ξαναβάζουμε σε κατσαρόλα με νεράκι και λεμόνι και του δίνουμε μιά βράση.

ε, μετά, η διαδικασία η γνωστή :



σαπούνισα με ζεστό νερό τα βαζάκια και τα έβαλα στο φούρνο γιά αποστείρωση (μπορείτε να ιδείτε την αποστείρωση εδώ :  ΣΥΝΤΑΓΕΣ Πορτοκάλι γλυκό κουταλιού)
έβγαλα τα βαζάκια απ' το φούρνο, κατέβασα το γλυκό απ' τη φωτιά κι άρχισα να γεμίζω ως πάνω ένα ένα βαζάκι, το κλείνω σφιχτά και το ακουμπάω ανάποδα ως την άλλη μέρα πάνω σε χοντρό χαρτί κουζίνας.

φυσικά, κράτησα έξω (γιά δοκιμή !) μιά κουταλίτσα απ' το γλυκό...

είναι απίστευτο το πώς μοσχοβολάει ! Τριαντάφυλλο !




.
.

.

.

.

.

.

.Παύλοβα !

-το εξαιρετικό γλυκό !-
.

το εμπνεύστηκε ένας Αυστραλός ζαχαροπλάστης
του ξακουστού ξενοδοχείου Esplanade
κατά την περιοδεία της Ρωσίδας χορεύτριας
Anna Pavlova
στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.
.
γι αυτό, η αυθεντική "Παύλοβα"
έχει φρούτα Αυστραλίας, ακτινίδιο και passion fruit.

. .

.

η βασική ιδέα, είναι μαρέγκα, κρέμα και φρέσκα φρούτα ...

.

.
εγώ το προτιμώ μόνο με φράουλες ...
.

.

η συνταγή

.
μαρέγκα :
.

χτυπάω καλά στο μίξερ 5 ασπράδια αυγών (τα αυγά, καλύτερα να τα έχω βγάλει αποβραδύς απ' το ψυγείο).
σιγά σιγά προσθέτω μέσα 2 φλυτζάνια ζάχαρη άχνη, 2 βανίλλιες κι ελάχιστες σταγόνες λεμόνι.
* γίνεται μιά λευκή, δεμένη κρέμα.
βάζω σε ταψί λαδόκολλα, στρώνω πάνω με κουτάλι ή με χωνί στρογγυλές βάσεις μαρέγκα ή αν θέλω, φτιάχνω μικρότερους μπεζέδες.
προσοχή θέλει το ψήσιμο ! ψήνω τις μαρέγκες στους 100 βαθμούς για 2 ώρες (η ψημένη μαρέγκα πρέπει να είναι στεγνή απ' έξω και κάπως μαλακή, μαστιχωτή μέσα)
τα αφίνω να κρυώσουν μέσα στο φούρνο
-αν βαριέστε όλην αυτήν τη διαδικασία, υπάρχουν ζαχαροπλαστεία που φτιάχνουν μαρέγκες βάσεις γιά τούρτα ή μπορείτε να παραγγείλετε να σας φτιάξουν-

* όταν ΔΕΝ μου γίνεται μιά σφιχτή, δεμένη κρέμα, αλλά λίγο πιό νερουλή (πράγμα που συμβαίνει καμιά φορά με τη μαρέγκα...), βάζω σε ένα στρογγυλό ταψάκι λαδόκολλα και ρίχνω μέσα τον ... χυλό . Ψήνω 2 ώρες στους 100 κι η βάση μαρέγκας φουσκώνει και ψήνεται το ίδιο καλά, χωρίς πρόβλημα... .

.
κατόπιν, χτυπάμε κρέμα chantilly.
εννοείται, ότι ΔΕΝ χρησιμοποιούμε έτοιμη chantilly, απ' αυτές που υπάρχουν σε σωληνάρια ...
η γεύση στο προϊόν που χρησιμοποιούμε δεν πρέπει να είναι τεχνητή, αλλά αυθεντική και ντελικάτη...
γιά chantilly, μπορούμε να χτυπήσουμε κρέμα γάλακτος στο μιξερ, όπου αργά αργά προσθέτουμε λίγη ζάχαρη άχνη και σκόνη βανίλλια.
αν δεν θέλω chantilly από ζωϊκή κρέμα, υπάρχει και φυτική, την αφίνω λίγες ώρες στο ψυγείο και κατόπιν τη χτυπάω με λίγο γάλα, ζάχαρη άχνη και βανίλλια, ως να αφρατέψει.
.
.
στο μεταξύ έχω πλύνει τις φράουλες, τις έχω κόψει και τις έχω στραγγίσει πάνω σε χαρτί κουζίνας.
.
ανάλογα με τις μαρέγκες που έχω, στρώνω και το γλυκό.


.
έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.
ή έτσι
.
.

εμένα χτες βράδυ
μου βγήκε έτσι...

.

. .

καλή επιτυχία !
.
.
.
.
.

. . . . . .

.

Δώρο ασημένιο ποίημα
Ο.Ε.

signature
a.k.
.

Χωμένη ως το λαιμό βαθειά , στο πέλαγο.

Γιατί, τίποτα λιγότερο δεν είν’ ετούτο, από ένα πλατύ, ανοιχτό πέλαγο...

Η οδός της άνοιξης που διανύουμε, φέρει τον πελαγίσιο αριθμό «εννέα».

Εννέα φορές εγύρισε μες στον καιρό ο πελαγίσιος Μάϊος

Ημέρες, δύο χιλιάδες οκτακόσιες εξήντα πέντε, πελαγίσιες κι αυτές, στον κύκλο εγύρισαν.

Νύχτες ομοίως.

Προσθέτουμε τη μέρα τη δίσεκτη.

Και τη νύχτα.

Ελληνικοί ήλιοι δύο χιλιάδες οκτακόσιοι εξήντα πέντε. Και φεγγάρια.

Μισοφέγγαρα, φεγγάρια χάρτινα, ολόγιομα φεγγάρια, φεγγάρια ασέληνα, όπως εκείνο της έκλειψης στο μπαλκόνι της Άννας, 2007 Κυριακή, τέσσερις Μάρτη.

Δύο χιλιάδες οκτακόσιες εξήντα πέντε βροχές, ίδιες λιακάδες, συν μία δίσεκτη.

Κι έπειτα, τας γλώσσας των ανθρώπων ελάλησα, προσευχή τη ζωή έκαμα, λειτουργιά με σαξόφωνα, άριες, μαντολίνα, τρομπέτες βυζαντινές και τύμπανα.

Aπελπισίες, θυμοί, παράπονα, σαν το παράπονο της παπαρούνας ή σαν της Μέκκας το παράπονο «Μέκκα, εκεί είσ’ ακόμα; Νησιά με κοράλλια κι οάσεις, υπάρχετε ακόμα; Και σκόνη κίτρινη και φούρνοι στη γη σαν πηγάδια, δε θα σας ξαναδώ;»

Κι έπειτα όρη μετακινήθησαν, φυτείες από κόκκους σινάπεως εσπάρθηκαν στο χρόνο μέσα πολλές φορές, έρμα νησιά σημαδεύτηκαν στις θάλασσες, χαρτογραφήθηκαν τα είδη ψαριών brachidontes, pteragogus, sargocentron, pelagicus, forskoehlii (κοχύλι, που θυμίζει τη Σεφέρεια Κίχλη), leiognathus, lagocephalus, chrysotaenia, siganus, luridus, stephanolepis diaspros, erythraeus, atherinomorus, elopsoides, hemiramphus, όστρακα σκληρά άνοιξαν διάπλατα, οι αμνοί ημέρεψαν τα τσακάλια.

Το ωραίο ταξίδι της ζωής, συνεχίζει.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Βέγγος - Διαμαντόπουλος

.

.

.

.

.

.

.

Θανάσης Βέγγος - Μια πόλη μαγική !

.

.

.

Ξέρεις από βέσπα ;

.

.

.

Η belladonna !

.

.

.

Αμωμοι εν οδώ αλληλούια

.

.

.

Με τη Σαπφώ Νοταρά !

.

.

.

.

από τη λαϊκή παράδοση !

.

ο Μάϊος

* Άγγελου Βλάχου
.
.

Ο Μάϊος μάς έφθασε, εμπρός, βήμα ταχύ,

να τον προϋπαντήσωμε, παιδιά, στην εξοχή.

Δώρα στα χέρια του πολλά και όμορφα κρατεί

και τα μοιράζει γελαστός σε όποιον του ζητεί.

Φέρνει τραγούδια και χαρές, λουλούδια και δροσιά

και μυρωδάτη φόρεσε, ωραία φορεσιά.

Πάμε κι εμείς να πάρωμε, μη χάνωμε καιρό,

μας φθάνει ένα τριαντάφυλλο κι ένα κλαρί χλωρό.

.

.

.

μουσική: Φραντς Σούμπερτ - ποίηση: Γκαίτε

Μετάφρασις Άγγελου Βλάχου

.

Το τριαντάφυλλο

.

Τριαντάφυλλο κλειστό είδ' ένα παιδάκι

ήταν τόσο γελαστό, χαρωπό και μυριστό

το τριανταφυλλάκι !

νέο τριαντάφυλλο, τριανταφυλλάκι !

αχ, λουλούδι προφαντό, είπε το παιδάκι,

θα σε κόψω, δε βαστώ !

- αν με κόψεις, σου κεντώ το μικρό χεράκι !

είπε το τριαντάφυλλο, το τριανταφυλλάκι.

.

ξεκαρδίζεται γελά, το τρελό παιδάκι,

το τραβά, το ξεκολλά...

τι αγκάθια, τι πολλά !

στο μικρό χεράκι !

αχ, κακό τριαντάφυλλο, αχ, τριανταφυλλάκι !

(* Άγγελος Βλάχος )

.
http://el.wikisource.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%BB%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%82
.

http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=63
.
.

Πρωτομαγιά

.

(από το βιβλίο: Αναγνωστικό της Γ΄ Δημοτικού, Aθήναι 1966)

Λουλούδια ας διαλέξομε
και ρόδα και κρίνα
κι ελάτε να πλέξομε
στεφάνια μ’ εκείνα
στο Μάη, που σήμερα
προβάλλει στη γη.

Οι κήποι, που στόλισαν
το κάθε κλωνάρι,
ευθύς μοσχοβόλησαν
κι ανθίσαν για χάρη
του Μάη, που σήμερα
προβάλλει στη γη.

.

.

.

.

.

La rosa enflorece

(από την * Sepharadh)

.

La rosa enflorece, en el mes de mayo
Mi alma s'escurece, sufriendo de amor
Sufriendo de amor

Los bilbílicos cantan, suspirando el amor
Y la pasión me mata, muchigua mi dolor
Muchigua mi dolor

Más presto ven palomba, más presto ven a mí
Más presto tú mi alma, que yo me voy morir
Que yo me voy morir

La rosa enflorece, en el mes de mayo
Mi alma s'escurece, sufriendo de amor
Sufriendo de amor
Sufriendo de amor

.

.

.

.

.

La rose fleurit au mois de Mai
Et mon cœur s’ assombrit, souffrant par amour
Les Rossignols chantent et soupirent d’ amour
Et la passion me tue, grande est ma douleur
Viens très vite ma colombe, viens vite à moi
Viens plus vite encore, toi mon âme, car je vais mourir
La rose fleurit au mois de Mai
Et mon cœur s’ assombrit, souffrant par amour

.

.

* παλαιά ονομασία της Ισπανίας

.

.

.

.

.

.
η αγάπη της γης
.
.

δεν πρόκειται ακριβώς, γι αυτό που ο Cezanne ονομάτιζε " vieux sol natal"...
όχι, εδώ δεν είναι ο τόπος μου. μήτε των γονιών μου τόπος, μήτε των παππούδων, μήτε κανενός απ' την οικογένειά μου, όσες γενιές κι αν πάω πίσω. τυχαία βρέθηκα εδωδά... έγινε όμως, ως τόπος μου ! και αυτό είναι κάτι, που μπορεί να συμβεί...
η γη, αν είσαι δεκτικός, πάει να πει αν αφίνεσαι, διαθέτει μιά χαρισματική , μιά χαρούμενη δύναμη που σε τραβάει κοντά της .
και δε μιλάμε φυσικά γιά το νόμο της βαρύτητας που σε κρατάει κάτω, μήτε γιά τις δυνάμεις τις κεντρομόλες, μήτε φυσικά γιά τη γη όπου στο τέλος όλοι εκεί θα καταλήξουμε. όχι !
η βαρύτητα, οι κεντρομόλες και το μαύρο σκοτάδι είναι δυνάμεις που ο άνθρωπος τις υφίσταται υποχρεωτικά.
και η υποχρέωση και η υποχρεωτικότης ουδεμίαν σχέσην έχουν με την αγάπη βέβαια ...
.
η αγάπη της γης λοιπόν !
να σου αρέσουν τα σκληρά και τα αφράτα χώματα που βλέπεις γύρω σου, να σου αρέσουν τα φυτά, τα χαμολούλουδα, τα πικρά αγριοράδικα, τα ξερά γέρικα και τα νιούτσικα δέντρα, τ' άγρια βατόμουρα στους φράχτες τον Αύγουστο, οι κουφάλες στις ελιές, τα κυπαρίσσια ευθυτενή, οι αγκαθιές, τα ζουζούνια, οι χωρικοί που φυτεύουν πατάτα και φασολάκια περιμένοντας τη συγκομιδή, οι χωρικοί που μαζεύουν ελιά και την παν στο λιοτρίβι, οι χωρικοί που τρυγάν τ' αμπέλια και βγάνουν κρασί, οι χωρικοί που φορούν τα καλά τους τις Κυριακές και παν στην εκκλησιά.
.
αληθινά, δεν γνωρίζω ακριβώς τι είναι εκείνο που σε κάνει να ερωτευτείς τη γη ή να αγαπήσεις έναν τόπο...
μην είναι, που έχεις ακούσει τόσες φορές να σου μιλάν οι άνθρωποι γιά τα βάσανά τους ; γιά τη μοναξιά του χωριού τον χειμώνα ; γιά τη φτώχεια τους ; γιά τη βροχή που δεν έρχεται η ευλογημένη να ποτίσει ; γιά το χαλάζι που κατέστρεψε τα βλαστάρια τους ; γιά την πλημμύρα μερόνυχτα ολόκληρα που τα σάπισε όλα ; γιά το δάκο και τ' αεροπλάνα που δεν ράντισαν ; γιά τον έμπορο, που δίνει γιά το προϊόν τους μιά δεκάρα και το πουλάει είκοσι ;
.
αληθινά δεν ξέρω τι σε κάνει να πονέσεις έναν τόπο...
μη, που οι γιαγιές φέρνουν και σε φιλεύουν το καλοκαίρι καθαρισμένα τα παυλόσυκα , "να μην κεντήσεις τα άμαθα χέρια σου" ;
μη, που κάθονται με τις ζέστες τ' απομεσήμερο στη δροσιά της πεζούλας, έξω απ' το παράθυρό σου, γιατί είναι γέροι κι ύπνο δεν έχουν, κι ούτε αφίνουν κι εσένα με τις κουβέντες τους να κοιμηθείς ;
.
πώς άραγε οδηγείσαι ν' αγαπήσεις τελικά έναν τόπο ;
γιά τα πανηγύρια που έζησες στην πλατεία του χωριού ; γιά τα τραγούδια τους, που έμαθες κι εσύ να τραγουδάς ; γιά τους χορούς τους, που δεν έμαθες να χορεύεις, αν και θα τόθελες; γιά τα μυστικά τους που σου εμπιστεύθηκαν ; γιά τους φίλους που έκαμες ; γιά τις γκρίνιες τους ; γιά τη ντοπιολαλιά τους, που φορές παιδεύεσαι να ερμηνεύσεις ;
γιατί άραγε ;
.
θαρρώ, δεν έχουν όλα τα πράματα μιάν εξήγηση.
δεν έχουν εξήγηση ειδικά , όσα έχουν να κάνουν με τα αισθήματα, με την καρδιά τ' ανθρώπου και την αγάπη.
εδώ, με την αγάπη της γης των ανθρώπων...



.

.
η εκκλησία της Αγίας Παρασκευούλας
.

.
γέρικες ελιές
.

.

Λορέντζος Μαβίλης 


Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι, 

γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη 

πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει 

σα νάθελε να σε νεκροστολίσει. 

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι 

της αγάπης, πιπίζοντας ανοίγει 

στο κλαρί σου ερωτάρικο κυνήγι, 

στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει. 

Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν 

με τη μαγευτική βοή που κάνουν 

ολοζώντανης νιότης ομορφάδες 

που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν 

ώ να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν 

και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδερφάδες. 

.
άνθος της πέτρας
.

.
τα λιόδεντρα
.


.
καρποί ευλογημένοι
.

.

.

.
"που χει αγκαλιά τον ουρανό"...
.

.

.
τσαμπιά κρέμονται οι γλυτσίνες !
.

.
κοιλάδες και λόφοι με κυπαρίσσια
.

.
.
.
.
.
.
.
.