Φώτης Κόντογλου

1895 – 1965

εκ Κυδωνιών ορμώμενος

photos

q.l.

Συλλογή χρωστικών

“όπως ημείς εκάμαμε”                 

ψιμμίθι / lead white

μαύρον από καπνό δαδίου / carbon black

ώχρα / ochre

σιέννα ωμή / raw sienna

σιέννα ψημένη (βώλος ή οξύ ή σιναπίδι) / burnt sienna

όμπρα ωμή (ώχρα βαθεία) / raw umber

όμπρα ψημένη / burnt umber

χονδροκόκκινον (βώλος ανοιχτός) / red earth

λουλακι (λαζούρι ή ινδικόν) / indigo

κοβάλτιο / cobalt blue

πράσινο του χαλκού (βαρδάραμον ή τσιαγκιάρι) / Verdi gris

λάκκα / carmine lake

κιννάβαρις / vermilion

αρσενίκι / orpiment

κιλερμενί / armenian bole – red earth

λαζούρι πέρσικον / ultramarine from lapis lazuli

κόκκινο μολύβι ή λαμπέζι / red lead – minium

κικκίδια / kermes oak

τζουγάς / saponaria officinalis

κριμίζι / kermes lake

λάκκα από κριμίζι / kermes lake

Κόντογλου - ο Άγιος Μερκούριος

Flâneur (πλάνης εικαστικός) στο Παρίσι.

Εκεί, συναναστράφηκε και συνεργάστηκε με τους  Auguste Rodin και Maurice Maeterlinck

Μετά το ΄22 , συνοδοιπόρος στην Αθήνα με τους Αγγελική Χ’ μιχάλη, Στρατή Δούκα, Δημήτρη Πικιώνη, Κωστή Μπαστιά, κ.ά.

Συνδέθηκε με τον Γιάννη Σκαρίμπα.

Δίπλα του εμαθήτευσαν ο Εγγονόπουλος και ο Τσαρούχης.

Το ύφος στο πρώϊμο έργο του Κόντογλου, χαρακτηρίζεται από έντονο εκλεκτικισμό, στοιχεία art nouveau, έχει χαρακτηριστικά από συμβολισμό και εξπρεσσιονισμό, επιδράσεις από τον Greco, από τη λαϊκή τέχνη και τη βυζαντινή παράδοση.

Ο ίδιος είπε για τον Θεοτοκόπουλο :

Κατ’ εμέ ο Θεοτοκόπουλος εξέφρασε με μίαν τέχνην μικτήν από στοιχεία Ελληνικά, Ιταλικά και Ισπανικά την προσωπική του ποίηση και έδωσε νέαν έκφραση εις την Βυζαντινή ψυχή.

Κόντογλου - ο Άγιος Μερκούριος

σημείωση 31/3/16

στην θαυμάσια έκθεση του Βυζαντινού Μουσείου !

από το βιβλίο

“1821,

Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ”

της
Αθηνάς Κακούρη

Εκδ. Πατάκη

1^η έκδοση - 2013

8^η έκδοση - 2015

Κεφάλαιο :

Το έθνος ολοζώντανο 

1821-1822  (τα δύο πρώτα χρόνια !)

Αυτά τα δυό χρόνια φανέρωσαν περίλαμπρα πως κάτι πράγματι ένωνε μεταξύ τους αυτούς τους οπλαρχηγούς και τους προκρίτους, από τη Μακεδονία μέχρι την Κύπρο. Γεννημένοι σε διαφορετικά μέρη ο καθένας, με διαφορετικό χαρακτήρα, διαφορετική διαδρομή ζωής και ιδιοσυγκρασία, για δυό λαμπρά χρόνια έδρασαν φανερώνοντας πως οι Ρωμηοί είχαν συντηρήσει μέσα στους αιώνες τη συναίσθηση της ενότητας – δηλαδή του έθνους, που ολοένα αναφέρει ο Κολοκοτρώνης. Λες και υπήρχε ήδη κράτος – που σχεδίαζε τις κινήσεις στεριανών και ναυτικών, και που υπαγόρευε και καθόριζε τις προτεραιότητες -, έπιασαν ο καθένας το πόστο του και θυσιάστηκαν πολεμώντας πρώτα για να ελευθερώσουν όλη την Πελοπόννησο και μετά , όταν αυτή είχε πιά απαλλαγεί από τον Τούρκο, για να κρατήσουν ελεύθερη αυτήν την καρδιά της Επανάστασης, αποκόβοντας τους δρόμους απ’ όπου θα περνούσε ο εχθρικός στρατός , δηλαδή αφ’ ενός οι Τούρκοι και Τουρκαλβανοί διά ξηράς, μέσα από τη Μακεδονία και την Ήπειρο, και αφ΄ετέρου τα ασιατικά στρατεύματα διά θαλάσσης.

Σελ. 134

Σημείωση χάρτη :

Η Ελλάδα, ορεινή καθώς είναι , επιτρέπει μόνο δύο διαβάσεις εχθρικών στρατών που έρχονται από τον βορρά :

-      Η μία διαδρομή , η δυτική, ξεκινώντας από τη Βόρεια Ήπειρο, περνά μέσα από τα στενά του Μακρυνόρους και καταλήγει στην περιοχή του Μεσολογγίου.

-      Η δεύτερη, η ανατολική, περνά από τις Θερμοπύλες και καταλήγει στον Ισθμό.

    Η τρίτη, αφορά στρατεύματα που προέρχονται από τη Μικρασία – διασχίζει λοιπόν το Αιγαίο.

Το Μεσολόγγι ελέγχει τη δυτική εχθρική διαδρομή.

Τα στενά στην Αττικοβοιωτία και η Κόρινθος ελέγχουν την ανατολική διαδρομή.

Και όποιος έχει τα νησιά του Αιγαίου ελέγχει οποιαδήποτε θαλάσσια διαδρομή.

Από τους Μηδικούς πολέμους μέχρι τους Βαλκανικούς και το 1940 τα στρατηγικά αυτά σημεία παραμένουν τα ίδια.

αλλάζουνε εντός μου

οι πλόες της Οδύσσειας !

αντιγράφω από το βιβλίο

της Μαριάννας Κορομηλά

"Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα"

εκδ. ΑΓΡΑ

"Πολλοί τοποθετούν τον γεωγραφικό χώρο της Οδύσσειας στη Δυτική και Νότια Μεσόγειο.

Γνωρίζουμε όμως ότι την εποχή που διαμορφώθηκε το ομηρικό έπος είχαν ήδη ξεκινήσει οι θαρραλέες προσπάθειες των Ελλήνων γιά την προσπέλαση του βορειοανατολικού θαλασσινού δρόμου που οδηγεί στη Μαύρη Θάλασσα. Γνωρίζουμε ακόμα ότι οι αναγνωριστικές αυτές αποστολές προηγήθηκαν των ταξιδιών που έφεραν τους Έλληνες στη Δύση.
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η Οδύσσεια απηχεί πολλές από τις εμπειρίες των πρώτων Ιώνων ναυτικών και των εμπόρων που τόλμησαν να ακολουθήσουν τον πλου της Αργώς και να εξερευνήσουν τα μακρινά και πλούσια μέρη πέρα από το Αιγαίο.

Έτσι, η πρώτη μορφή της Οδύσσειας αντανακλά το εξερευνητικό κύμα στο δρόμο του Ιάσονα. Όταν όμως ξεκίνησε το επόμενο ρεύμα γιά την αποίκηση της Δύσης, οι νέες γεωγραφικές πληροφορίες και οι καινούργιες περιπέτειες μπλέχτηκαν με τις παλιές και το έπος προσαρμόστηκε στις σύγχρονες ανάγκες έκφρασης των ναυτικών και των αποίκων.
Διαβάζοντας λοιπόν "μέσα από τις γραμμές" και συχνά παίρνοντας ατόφια κομμάτια, μπορεί κανείς να παρακολουθήσει το θαυμάσιο ταξίδι του Οδυσσέα, τοποθετώντας το στον κόσμο που ανοίγεται πέρα από την Λήμνο, την Ίμβρο και τη Σαμοθράκη.
Θα περάσει τον Ελλήσποντο, θα διασχίσει την Προποντίδα ξεγλιστρώντας από τις Σειρήνες, που συμβολίζουν τις ομορφιές της Θάλασσας του Μαρμαρά, θα ξεφύγει από την Καλυψώ, που κατοικεί στα Πριγκηπόνησα, και θα φτάσει στον Θρακικό Βόσπορο. Αν καταφέρει να γλυτώσει από τις ρουφήχτρες Σκύλλα και Χάρυβδη, τα ρεύματα και τις Συμπληγάδες, θα αντικρίσει τον Άξενο Πόντο, που οι αρχαίοι τον είπαν "Εύξεινο" και "Ευσεβή" οι Βυζαντινοί , όταν άρχισαν να εκχριστιανίζουν τους νομάδες της στέπας γύρω από την Αζοφική.   

Κι αν οι θεοί το δώσουν και οι άνεμοι το επιτρέψουν, διασχίζοντας την άξενη θάλασσα, θα φτάσει στον Κιμμέριο Βόσπορο, στα πόδια του Καυκάσου. 

"Στα πέρατα του τρίσβαθου Ωκεανού που τον σκεπάζουν σύγνεφα κι ένα πηχτό σκοτάδι..." εκεί που έφτασε ο Οδυσσέας γιά να μάθει πού τελειώνει ο κόσμος - ποιό είναι δηλαδή το όριο του ελληνικού χώρου εξάπλωσης - και να κατέβει ακόμα και στον άλλο κόσμο, τον Άδη, όπως τον είχε ορμηνέψει η Κίρκη.

Τα στοιχεία που ενισχύουν αυτή την άλλη ανάγνωση της Οδύσσειας είναι πολλά.

Η Κίρκη είναι εγγονή του Ωκεανού ο οποίος καθορίζει μέχρι σήμερα την πολιτικοοικονομική πορεία των χωρών που απλώνονται γύρω του. 

Πατέρας της είναι ο ακριβοθώρητος Ήλιος, και τα γελάδια, τα ιερά του ζώα, αποτελούν τη βάση της οικονομίας αυτών των κατεξοχήν κτηνοτροφικών τόπων.

Αδελφός της είναι ο Αιήτης, βασιλιάς της χρυσοφόρας Κολχίδας και κάτοχος του χρυσόμαλλου δέρατος. Η ίδια η Κίρκη κατοικεί μέσα σε δάση από ιτιές και λεύκες όπου φωλιάζουν ελάφια, λύκοι και λιοντάρια. Ξέρει από βότανα και μάγια, σαν αυτά που γνωρίζει και η ανηψιά της η Μήδεια. Άλλωστε, και οι άπειρες γνώσεις που δείχνει να κατέχει, συμβουλεύοντας τον Οδυσσέα πώς να περάσει τα στενά και να διασχίσει τη θάλασσα του τόπου της, φανερώνουν ότι η δυναμική θεά, μάγισσα και πλανεύτρα, συμβολίζει τον άξενο, παράξενο, επικίνδυνο και μακρινό κόσμο που θέλησαν οι Ίωνες να γνωρίσουν και να εκμεταλλευτούν.

Ο Οδυσσέας λοιπόν και οι σύντροφοί του, ή οι τολμηροί ναυτικοί της Γεωμετρικής εποχής, έκαναν το ίδιο τρομερό ταξίδι που είχε αποτολμήσει παλιότερα ο Ιάσονας, συντροφιά με τους βασιλείς των κρατιδίων της Μυκηναϊκής εποχής. Οι περιπέτειες των δύο αυτών ομάδων, όπως και των μοναχικών ηρώων, Προμηθέα, Ορέστη και Ηρακλή, που κατάφεραν να φτάσουν στα ακρότατα σημεία του βορειοανατολικού θαλάσσιου κόσμου αντιμετωπίζοντας τους Κύκλωπες βοσκούς στο Βόρειο Αιγαίο, τους τερατόμορφους νάνους γηγενείς στα Δαρδανέλλια, τις Σειρήνες, τον Κέρβερο και την Καλυψώ στην Προποντίδα, τη Σκύλλα, τη Χάρυβδη, τις Άρπυιες και τις Συμπληγάδες στον Βόσπορο, τον "δεινό όφι" και τον δράκο στην Κολχίδα, τον Άδη στον Κιμμέριο Βόσπορο, τα κοράκια στα όρη του Καυκάσου, τις αμαζόνες στην εύφορη κοιλάδα του Λύκου, στον Δυτικό Πόντο, τις ιερές αγελάδες κατά μήκος της ευρωπαϊκής και της ασιατικής ακτής, τους ανθρωποφάγους της Ταυρικής στην Κριμαία ˙ όλοι αυτοί οι μύθοι , που έθρεψαν και γοήτευσαν τον αρχαίο κόσμο, δεν είναι παρά τα υπεράνθρωπα εμπόδια και οι ανθρώπινοι πειρασμοί που έπρεπε να υπερνικήσουν όσοι ποντοπορούσαν στις άγνωστες αυτές θάλασσες γιά να βάλουν πόδι στις πλουτοφόρες παράλιες κι εσωτερικές γαίες , που όμοιές τους δεν είχαν ξανασυναντήσει οι Έλληνες." 

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

ΦΩΝΗ

«Θα σκοτώσει τον πατέρα του. Θα παντρευτεί τη μητέρα του».

Για να μη βγει αληθινός ο χρησμός του Απόλλωνα, η Ιοκάστη, η βασίλισσα της Θήβας, εγκαταλείπει το γιό της στο βουνό, με τα πόδια τρυπημένα και περασμένα με σκοινί.

Ένας βοσκός από την Κόρινθο βρίσκει το νήπιο και το φέρνει στον Πόλυβο. Ο Πόλυβος και η Μερόπη μοιρολογούσαν γιατί η ένωσή τους δεν έφερε καρπό. Το παιδί αυτό ήταν σα να τους έπεσε απ’ τον ουρανό. Τον υιοθέτησαν.

Νεαρός πιά ο Οιδίποδας  ρωτά το μαντείο των Δελφών.

Μιλάει ο Θεός : θα δολοφονήσεις τον πατέρα σου κι ύστερα θα παντρευτείς τη μητέρα σου.

Για ν’ αποφύγει το πεπρωμένο φεύγει μακριά απ’ τον Πόλυβο και τη Μερόπη. Αλλά ο φόβος της πατροκτονίας και της αιμομιξίας τον σπρώχνει στο πεπρωμένο του.

Ένα βράδυ ενώ ταξίδευε, στο σταυροδρόμι που ενώνει  τους δρόμους των Δελφών και της Δαύλειας συνάντησε μια συνοδεία. Ένα άλογο τον ερέθισε άναψε καυγάς. Ένας  υπηρέτης τον απείλησε. Εκείνος τον απέκρουσε με το ραβδί. Το ραβδί έχασε το δρόμο του και χτύπησε τον κύριο. Ο νεκρός του γέρου ήταν ο Λάϊος, ο βασιλιάς της Θήβας. Και να η πατροκτονία.

Η συνοδεία απ’ το φόβο μήπως παγιδευτεί , διαλύεται.

Ο Οιδίποδας προσπερνά. Είναι νέος γεμάτος ενθουσιασμό. Γρήγορα ξεχνά αυτό το ατύχημα.

Σ’ ένα σταθμό του ταξιδιού, του διηγούνται για τη μάστιγα της Θήβας, τη Σφίγγα. Η Σφίγγα, η «φτερωτή κοπέλλα» , «η σκύλα που τραγουδά»  αποκεφαλίζει δέκα δέκα τους νεαρούς Θηβαίους. Αυτό το τέρας τους θέτει ένα αίνιγμα και σκοτώνει αυτούς που δεν καταφέρνουν να το λύσουν. Η βασίλισσα Ιοκάστη , χήρα του Λάϊου, δίνει το χέρι της μαζί και το στέμμα σ’ εκείνον που θα νικήσει τη Σφίγγα.

Ο Οιδίποδας βιάζεται. Η περιέργεια, η φιλοδοξία τον συνεπαίρνουν. Γίνεται η συνάντηση. Με ποιο τρόπο ; Μυστήριο. Ο νεαρός Οιδίποδας μπαίνει νικητής στη Θήβα και παντρεύεται τη βασίλισσα. Και να η αιμομιξία.

Τα χρόνια περνούν. Δυό κόρες και δυό γιοί γεννιούνται απ’ την παράνομη συμβίωσή τους. Ο λαός αγαπά το βασιλιά του.

Αλλά η πανούκλα ξεσπάει. Οι θεοί κατηγορούν έναν ανώνυμο εγκληματία που μολύνει τη χώρα και απαιτούν τη δίωξή του. Ο Οιδίποδας μεθυσμένος απ’ τη δυστυχία φτάνει στην άκρη του γκρεμού. Στήνεται η παγίδα. Τα πάντα φωτίζονται. Με την κόκκινη εσάρπα της κρεμιέται η Ιοκάστη. Με τη χρυσή καρφίτσα της κρεμασμένης γυναίκας τυφλώνεται ο Οιδίποδας.

Κοίταξε, θεατή, με ποιο τρόπο κατά τη διάρκεια μιάς ανθρώπινης ζωής έλαβε χώρα μια, απ’ τις πιο τέλειες μηχανές, φτιαγμένη απ’ τους καταχθόνιους θεούς για τη μαθηματική εκμηδένιση ενός θνητού.

Jean Cocteau

ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ( LA MACHINE INFERNALE )

ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

Μετάφραση : Γιάννη Θηβαίου

Βιβλιοπωλείο «Δωδώνη»

Ιπποκράτους 17 (λέμε τώρα!) - Αθήναι

ΣΕΙΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΘΕΑΤΡΟ : ΑΡΙΘΜΟΣ 20

Του Έρωτος οι μπόρεσες και τση Φιλιάς η χάρη·
     αυτάνα μ' εκινήσασι τη σήμερον ημέραν

Ερωτόκριτος και Αρετούσα

κατα Μεντη Μποσταντζογλου

Ερωτόκριτος και Αρετούσα

κατα Ευγενιον Σπαθαρη

ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΟΛΟΣ

Ο

ερωτοκριτος 

το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον  (κεφ. Β. 7 – 16) : 


«και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη διότι ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι.
Και ποιμένες ήσαν εν τη χώρα τη αυτή αγραυλούντες και φυλάσσοντες φύλακας της νυκτός επί την ποίμνην αυτών και ιδού άγγελος Κυρίου επέστη αυτοίς και δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αυτούς, και εφοβήθησαν φόβον μέγαν•
και είπεν αυτοίς ο άγγελος, μη φοβείσθε ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ, ότι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ, ος εστί Χριστός Κύριος, εν πόλει Δαυίδ και τούτο υμίν το σημείον ευρήσετε βρέφος εσπαργανωμένον, κείμενον εν φάτνη και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων τον Θεόν και λεγόντων δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία
και εγένετο ως απήλθαν απ’ αυτών εις τον ουρανόν οι άγγελοι, και οι άνθρωποι οι ποιμένες είπον προς αλλήλους διέλθωμεν δη έως Βηθλεέμ και ίδωμεν το ρήμα τούτο το γεγονός, ο Κύριος εγνώρισεν ημίν.
Και ήλθον σπεύσαντες, και ανεύρον την τε Μαριάμ και τον Ιωσήφ και το βρέφος κείμενον εν τη φάτνη».

Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο συμπληρώνει την εικόνα (κεφ. Β, 9 – 11) : 

«και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, έως ελθών έστη επάνω ου ην το παιδίον• ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα, και ελθόντες εις την οικίαν είδον το παιδίον μετά Μαρίας της μητρός αυτού, 
και πεσόντες προσεκύνησαν αυτώ και ανοίξαντες τους θησαυρούς αυτών προσήνεγκαν αυτώ δώρα, χρυσόν και λίβανον και σμύρναν».

Λίγο

από την ποίηση

του Χρήστου Αναγνωστόπουλου

Σ’ ευχαριστώ που μ’ ανάθρεψες, με τους

λεπτούς τρόπους των μυστικών.

22.5

τότε σ’ αγάπησα περισσότερο, κείνες τις

λίγες φορές που μιλούσες ελάχιστα κι η

κουβέντα σου απ’ την ήττα είχε πάρει, της προσευχής.

31.5

περνώ από τα πράγματα, όπως το παιδικό

κεφαλάκι από τα χέρια που το βλογούν :

τα δέχομαι όλα.

PABLO NERUDA

.

λίγοι στίχοι (αποσπάσματα)
από τα


ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

8.




Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
…………………………………..


Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει.
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

……………………………..


Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

από το βιβλίο

“1821,

Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ”

.
Αθηνάς Κακούρη

Εκδ. Πατάκη

1^η έκδοση - 2013

8^η έκδοση - 2015

.

Κεφάλαιο :

Η ουσία του Τουρκικού προβλήματος 

..........................................................

Το θέμα ( έλεγε ο Καποδίστριας, στα 1821 στους εκπροσώπους της Ευρώπης, συγκεντρωμένους στο Λάϋμπαχ ) έπρεπε να μπει σε ευρύτερη βάση :

Είναι άραγε δυνατόν να συνυπάρξουν οι Ευρωπαίοι με τους Τούρκους "χωρίς αυτοί να εγγυηθούν το απαραβίαστο της χριστιανικής θρησκείας και τη διάκριση ενόχων και αθώων;" 

...........................................................

Είναι δυνατόν να ζήσουν δίπλα δίπλα και αρμονικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Ευρώπη (εν έτει 1821) , εάν πρώτα οι Τούρκοι δεν εγγυηθούν ότι τη χριστιανική θρησκεία θα τη θεωρούν απαραβίαστο δικαίωμα των πολιτών τους (μ' άλλα λόγια ότι δε θα εξοντώνουν κι ούτε θα κατατρέχουν τους υπηκόους τους που είναι χριστιανοί μόνο και μόνο επειδή είναι χριστιανοί) - και ότι θα διακρίνουν μεταξύ ενόχων και αθώων (μ' άλλα λόγια ότι, όταν γίνεται μιά αναταραχή, δεν θα προβαίνουν σε γενικές σφαγές, αλλά θα ανακρίνουν, θα δικάζουν και θα καταδικάζουν μόνον τους ενόχους, χωρίς να διώκουν τους αθώους ;)

.............................................................

Στα 1821, λοιπόν, κι ενώ μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης είχαν ξεσπάσει σφαγές δεκάδων χιλιάδων χριστιανών στην Πόλη και στα κοντινά μέρη, ο Καποδίστριας έθεσε στους διπλωμάτες της Ευρώπης ένα καίριο ερώτημα : Είναι δυνατόν η Ευρώπη να συνυπάρξει με την Οθωμανική Αυτοκρατορία "χωρίς αυτοί ( οι Τούρκοι ) να εγγυηθούν το απαραβίαστο της χριστιανικής θρησκείας και τη διάκριση ενόχων και αθώων";

Ο Μέττερνιχ όμως, με τη βοήθεια των Άγγλων, που θεωρούσαν τα συμφέροντά τους συνυφασμένα με τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας - ο Μέττερνιχ και οι Άγγλοι λοιπόν απέφυγαν να συζητηθεί αυτό το θέμα - η ουσία δηλαδή των διωγμών

.............................................................

Ο Τσάρος διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Σουλτάνο γιά τις σφαγές. Οι Τούρκοι, με εξασφαλισμένη τη σιωπηρή υποστήριξη των Άγγλων και των Αυστριακών, τον αγνόησαν. Ο Τσάρος απέσυρε τον πρεσβευτή του από την Κωνσταντινούπολη. Παραπέρα όμως δεν προχώρησε. 

σημείωση quartier libre :

oποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις 
είναι εντελώς συμπτωματική 
και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα

solidarité

γιά ό, τι φοβερό συμβαίνει στους ανθρώπους

 

από το βιβλίο

“1821,

Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ”

Αθηνάς Κακούρη

Εκδ. Πατάκη

1^η έκδοση - 2013

8^η έκδοση - 2015

Κεφάλαιο :

ΤΙ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΛΟΣ ΠΑΡΩΝ !

Τον Ιανουάριο του 1828 έφτασε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας.

Τα παρακάτω, όπως μας τα μεταφέρει ο Γεώργιος Τερτσέτης :

«Σύντομα οι γραμματείς – οι υπουργοί σαν να λέμε – του έδωσαν (στον κυβερνήτη Καποδίστρια) τις αναφορές τους.

Ο Γραμματεύς των Εσωτερικών και Αστυνομίας Αναστάσιος Λόντος είπε ότι το κράτος αποτελείται όλο κι όλο από την Αίγινα, τον Πόρο, τη Σαλαμίνα, την Ελευσίνα, τα Μέγαρα και μερικά νησιά του Αιγαίου, που τα κρατούν πειρατές.

Ο Γραμματεύς επί των Οικονομικών Αθανάσιος Λιδωρίκης είπε ότι τα ταμεία είναι αδειανά, ότι τα κατάστιχα τα σχετικά με το εσωτερικό δάνειο των 5.000.000 είναι νοθευμένα, ότι υπάρχουν καταχρήσεις, πλαστοπαρτίδες, ελλείψεις, λάθη και ανωμαλίες. Ότι η δεκάτη στα νησιά του Αρχιπελάγους έχει προεισπραχθεί. Ότι καθυστερούνται οι μισθοί των μελών του Νομοθετικού. Ότι οι μαστόροι που διόρθωσαν το σπίτι όπου θα κατοικούσε ο Κυβερνήτης ήταν απλήρωτοι.

Ο Γραμματεύς επί της Δικαιοσύνης Μ. Σούτσος είπε ότι Δικαστήρια δεν υπάρχουν.

Ο Γραμματεύς επί των Στρατιωτικών Αλέξανδρος Βλαχόπουλος είπε ότι στρατός δεν υπάρχει. Ούτε πολεμοφόδια.

Ο Γραμματεύς επί των Ναυτικών Γεώργιος Γλαράκης είπε ότι στόλος δεν υπάρχει. Τα μόνα πλοία που ανήκουν στην Ελλάδα , δηλαδή η φρεγάτα «Ελλάς» και η κορβέττα «Έλλη» είναι παροπλισμένα.

Στρατός και στόλος δεν υπήρχε αλλά παντού στη χώρα και στις θάλασσες τριγύριζαν 300.000 κλέφτες και 2.000 πειρατές. Αυτούς τους τεράστιους αριθμούς, μας τους δίνει ο Νικόλαος Δραγούμης στις Ιστορικές του Αναμνήσεις, κι αυτό δεν σημαίνει πως είναι σωστοί – πώς θα ήταν δυνατόν να μετρηθούν μέσα στη γενική εκείνη αταξία ;- δείχνουν όμως το μέγεθος του προβλήματος.»

ακολουθεί συνέχεια