Σκέψεις, σχετικά με

την κατάργηση των Καλλιτεχνικών Μαθημάτων στο λύκειο!...

Βου και Α = Βα

Πάμε πάλι απ’ την αρχή!

Τον 21ο αιώνα πρέπει, ως κοινωνία, να συζητάμε το εάν χρειάζεται να εντάξουμε την καλλιτεχνική παιδεία, στο Ελληνικό σχολείο, από το προ-προ νήπιο έως και το τέλος των λυκειακών σπουδών ! Πρέπει αλήθεια, να το συζητάμε αυτό?! Να, που ως φαίνεται, τίποτα πιά δεν είναι λογικό και τίποτα πιά δεν είναι αυτονόητο! Μπαίνουμε πάλι σε συζητήσεις, ξανά φτου κι απ’ την αρχή...

Τον 21ο αιώνα πρέπει , ως κοινωνία, να προβληματιζόμαστε γιά το εάν στο Ελληνικό σχολείο, θα υπάρχει ως γνωστικό πεδίο η Τέχνη! Αν αξίζει να εντάξουμε την Τέχνη, με τα εικαστικά μαθήματα, στην εκπαιδευτική διαδικασία, και με ποιόν σκοπό...

Αν χρειάζεται δηλαδή, το κάθε παιδί (με έμφαση στο δημόσιο σχολείο!) να έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει τι είναι για παράδειγμα η ζωγραφική, τι πράγμα είναι η μουσική, τι λογιώ άραγε να είναι το θέατρο, τι να είναι άραγε η γλυπτική, τι να είναι η λογοτεχνία, η ποίηση, τι ο χορός... Και γιατί όχι, ακόμα και τι είναι τέλος τέλος η ωραία τέχνη του κινηματογράφου...

Το 2020 πρέπει, ως κοινωνία, να αναρωτιόμαστε αν είναι χρήσιμο για ένα παιδί να πιάσει στο χέρι του κραγιόνια ή πινέλα και ν’ αρχίσει να πειραματίζεται – να εκφράζεται με τα χρώματα και τα σχέδια... Πρέπει ίσως ξανά ν’ αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν τα σχεδιάσματα των παιδιών μας εμπεριέχουν και μηνύματα, με τα οποία μηνύματα οφείλουν να ασχοληθούν οι εκπαιδευτικοί τους, οι γονείς τους και γιατί όχι ολόκληρη η κοινότητα... Η ζωγραφική, μη λεκτικός τρόπος για να μας πουν τα μικρά παιδιά και οι έφηβοι εκείνο που θέλουν, αν βέβαια εμείς είμαστε πρόθυμοι να στήσουμε “ους ευήκοον” και να το ακούσουμε...

Είναι η ζωγραφική και η μουσική εκπαιδευτικά εργαλεία? Μιά λύση ιαματική για την παιδική-εφηβική ψυχή και ηλικία (και όχι μόνον…) ή δεν είναι ? Θ’ αρχίσουμε να υπολογίζουμε κάπως τι λέει πάνω σε αυτά το γνωστικό πεδίο “Ψυχολογία” ή να το καταργήσουμε κι αυτό?!

Για τυχόν επίδοξους πολιτευτές ή πρώην, νυν κι επόμενους υπουργούς και συμβούλους της ταλαίπωρής μας παιδείας, απλά τους θυμίζουμε, πως η ζωγραφική για παράδειγμα, υπήρχε παλαιολιθικά, τουλάχιστον 30.000 χρόνια πριν από αυτούς (!), ως τοιχογραφία σε σπηλιές Lascaux, Chauvet και Altamira, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς και όχι μνημεία πολιτικάντικης ανοησίας και ασχετοσύνης, καληώρα ! (Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου )...

Συγχωρήστε μου τον τόνο, θυμώνω όχι τόσο με την ανοησία (όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ανοησίες και λάθη...), όσο θυμώνω με τους συμβιβασμούς που συχνά κάνει η πολιτική, όταν υπακούει σε συμφέροντα και πιέσεις συντεχνιών – (να μην αποκλείετε τίποτα ...) .

Δεν γνωρίζω ποιες ειδικότητες θα πάρουν πάνω τους τις ώρες που καταργούνται από τα καλλιτεχνικά μαθήματα, δεν γνωρίζω αν θα αυξηθούν οι ώρες των φυσικο-μαθηματικών, ελληνικών, ξένων γλωσσών ή άλλων, γιατί κάπου θα πάνε αυτές οι ώρες(!), εκείνο που πρέπει να μας προβληματίσει, ως κοινωνία, είναι ότι τόσες ώρες ελληνικά, τόσες ώρες φυσική, τόσες μαθηματικά, τόσες ξένες γλώσσες, και τα τελευταία αρκετά χρόνια ο μεγαλύτερος όγκος των παιδιών μας, βγαίνει απ’ το σχολείο χωρίς γνώσεις, χωρίς καν να καλοκαταλαβαίνει τις έννοιες και αυτήν ακόμα την ελληνική γλώσσα... Αυτά είναι σοβαρά προβλήματα κι εκεί πρέπει κάποτε να σκύψει όχι η παρούσα κυβέρνηση, όχι μία κυβέρνηση, αλλά ολόκληρος ο πολιτικός κι εκπαιδευτικός κόσμος μαζί!...

- Ξεκινείστε πρώτα από επιμορφώσεις των ειδημόνων! _

Για να επανέλθουμε στα εικαστικά μαθήματα,

ο έφηβος – έτσι κι αλλιώς ηλικία δύσκολη, φορτωμένος επιπλέον με πιθανά προβλήματα οικογένειας, με κοινωνία γενικώς ανισόρροπη και παραπαίουσα, με επιρροές περιβάλλοντος διάφορες, με παραστάσεις τηλεόρασης γενικώς σκουπίδια (εντάξει, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις!), κρίνουμε ή όχι, ότι μέσα στο σχολείο, για την αγωγή της ψυχής του (ψυχ αγωγία) πρέπει να έρθει σε επαφή με τις διάφορες μορφές της Τέχνης? Μη μασάμε τα λόγια μας! Ξεκάθαρα, πρέπει ή δεν πρέπει?

Ποιος είναι τελικά ο σκοπός και η ευθύνη του σχολείου, όσον αφορά στον ψυχισμό των εφήβων? Παιδιά αποφορτιστείτε, εκφραστείτε και διοχετεύστε τη δημιουργικότητά σας με καλλιτεχνικά μαθήματα μέχρι το γυμνάσιο, ότι μάθατε μάθατε κι έπειτα φούμα φούμα και μπυρούλες στα παγκάκια?

Είναι χρήσιμο για τον ίδιο και για το κοινωνικό περιβάλλον, ο έφηβος να ασχοληθεί με τη μουσική, ναι ή όχι? Με την ιστορία της τέχνης? Να γνωρίσει πώς εκφράζονταν οι λαοί της γης στις διάφορες εποχές που διανύσαμε... Είναι πολιτικά και πολιτισμικά σκόπιμο, ναι ή όχι?

Τη λέξη “πολιτισμικό” σίγουρα την αντιλαμβάνεται σήμερα με τον ίδιο τρόπο, όλο το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας?

Μία βιομηχανία, δυστυχώς μόνο μία, καταλήξαμε να έχουμε, ως Ελλάδα... Την βιομηχανία του πολιτισμού. Τι υπηρεσίες προσφέρουμε, όταν καταργούμε απ΄το λύκειο τις περί τον πολιτισμό γνώσεις και δεξιότητες? Ό, τι μάθαμε, μάθαμε, μέχρι τα 14 ?!

Μετά το γυμνάσιο, δηλαδή μετά τα 14, να σκεφτούμε μήπως πρέπει να καταργήσουμε και τη λογοτεχνία.

Τι τους θέλουμε τους Παπαδιαμάντηδες, τους Παλαμάδες, τους Ρίτσους, τους Ελύτες και τους Σεφέρηδες...

Και δεν το συζητώ για τους Κάλβους και τους Καβάφηδες…

Οι αξιότιμοι πολιτευτές μας, αντιλαμβάνονται ότι κάθε ηλικία διαθέτει την δική της νοητική ωριμότητα, και ότι δεν μπορούν όλα να τελειώσουν ίσαμε την ηλικία των δεκατεσσάρων?!

Και μην ακούσω “μα, δεν καταργούμε τη λογοτεχνία απ’ το λύκειο!”

Ταπεινά σας το λέω, έχετε λάθος θεώρηση, είστε σε λάθος δρόμο, και όχι μονάχα με το θέμα των εικαστικών μαθημάτων... Τίποτα δεν λειτουργεί έτσι ξεκάρφωτο, από μόνο του... Όλα συνδέονται, όλα είναι αλληλένδετα, όλα είναι μια αλυσίδα, κι ο κάθε κρίκος της αλυσίδας εξαρτάται από τον προηγούμενο. Δεν είναι η ψυχολογία των εφήβων, η νοητική και η ψυχική τους λειτουργία κάτι ξεκομμένο κι αποσπασματικό... ένα όλον είναι η ψυχή, το μυαλό και οι λειτουργίες τ’ ανθρώπου.

Σκύψτε πάνω στα προβλήματα της παιδείας, ενδιαφερθείτε αληθινά, αναθεωρήστε όπου δει, προγραμματιστείτε σοβαρά και προγραμματίστε.

Είστε βαρειά υπεύθυνοι.

Εξαιρετικό !

Εύγε στα παιδιά

στην εκπαιδευτικό και 

στο σχολείο !

Τον χειμώνα ετούτο (του 2020...)

άμα τον πηδήσουμε

γι άλλα δέκα χρόνια

άιντε....

 Ξαναδημοσιεύω εδώ  

από το βιβλίο του Ζαν Ζενέ, "Το εργαστήρι του Αλμπέρτο Τζακομέττι", 
σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη, εκδ. ύψιλον,
κάτι τι που μου αρέσει αληθινά κι είναι πάντα άξιο προσοχής!

"η ομορφιά
δεν εκπορεύεται από πουθενά αλλού, παρά από κείνη τη μοναδική, τη διαφορετική σε κάθε άνθρωπο, την κρυμμένη ή ορατή πληγή, που φυλάει καθένας μας, εντός του, που την περιφρουρεί 

και που σ’ αυτήν προστρέχει όταν θέλει να εγκαταλείψει τον κόσμο, για μια πρόσκαιρη αλλά βαθιά μοναξιά. Τούτη λοιπόν η τέχνη, πόρω απέχει απ’ αυτό που λέγεται “miserabilisme”."


"... αυτή η μοναξιά,
όπως την καταλαβαίνω εγώ, δεν σημαίνει αθλιότητα, αλλά, μυστική βασιλεία, δεν σημαίνει βαθιά έλλειψη επικοινωνίας, αλλά, λίγο-πολύ, αμυδρή επίγνωση μιάς απροσμάχητης μοναδικότητας."

"...πού κρύβεται η μυστική πληγή 

όπου, προσφεύγει καθένας μας, 

όταν επιβουλεύονται την έπαρσή του, 

όταν τον πληγώνουν;"

από το έργο του Ζαν Ζενέ "Σκοινοβάτης", μετάφραση Χριστόφορου Λιοντάκη

Εκπομπή "ΣΤΑ ΑΚΡΑ",
προσκεκλημένη η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου.

Αξίζει τον κόπο - κατά τη γνώμη μου - να δει κανείς ολόκληρη τη συνέντευξη.


https://webtv.ert.gr/ert1/sta-akra/20noe2019-sta-akra-maria-eythymioy/

Κουβέντες, που μόνο πνευματική και ψυχική ανάταση και αυτογνωσία μπορούν να προκαλέσουν!

Και τόνωση του πατριωτισμού και της - επί χρόνια ρακένδυτης - εθνικής μας αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας... 

άμα πιά!...

επετειακό...

Ήταν ένα παράξενο τείχος

Ήταν ένα παράξενο τείχος
σαν τη λωρίδα του Mobius
είχε μία πλευρά μονάχα
η άλλη δεν φαινόταν:
η αόρατη πλευρά
του φεγγαριού.
Μερικοί όμως έτρεχαν 
κόντρα στις σφαίρες,
να κόψουν το αγκαθωτό νήμα
του τερματισμού
με το στήθος τους, να δώσουν
μιά σπρωξιά στη μπάλα
κατεδάφισης:
το εκκρεμές του αόρατου
ρολογιού.
Στις 9/11/ 89,
στο ημερολόγιό μου
έχω γράψει:
"Η Νατάσσα άλλαξε
ένα δόντι μπροστινό
κι η Λίζα γιά πρώτη
φορά στάθηκε στην κούνια
όρθια μόνη της".

Βέρα Ανατόλιεβνα Πάβλοβα

μετάφραση

Γιώργος Τσακνιάς

Οδυσσέα Ελύτη, «Η πορεία προς το μέτωπο»

Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.

Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ’ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων.

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους — ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση. Άλλης λογής εμείς χωριάτες, μ’ άλλω λογιώ ξινάρια και σιδερικά στα χέρια μας, που ξορκισμένα να ’ναι.

Δώδεκα μέρες κιόλας, είχαμε μεις πιο πίσω στα χωριά κοιτάξει σε κατρέφτη, ώρες πολλές, το γύρο του προσώπου μας. Κι απάνω που συνήθιζε ξανά το μάτι μας τα γνώριμα παλιά σημάδια, και δειλά συλλαβίζαμε το χείλο το γυμνό ή το χορτάτο από τον ύπνο μάγουλο, να που τη δεύτερη τη νύχτα σάμπως πάλι αλλάζαμε, την τρίτη ακόμη πιο πολύ, την ύστερη, την τέταρτη, πια φανερό, δεν ήμασταν οι ίδιοι. Μόνε σαν να πηγαίναμε μπουλούκι ανάκατο, θαρρούσες, απ’ όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών κι άλλοι πολλά παλιών, που ’χαν λευκάνει απ’ τα περίσσια γένια. Καπεταναίοι αγέλαστοι με το κεφαλοπάνι, και παπάδες θεριά, λοχίες του ’97 ή του ’12, μπαλτζήδες βλοσυροί πάνου απ’ τον ώμο σειώντας το πελέκι, απελάτες και σκουταροφόροι, με το αίμα επάνω τους ακόμη Βουργάρων και Τούρκων. Όλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους αμέτρητους αγκομαχώντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε. Γιατί, καθώς όταν βαρούν απανωτές αναποδιές τους ίδιους τους ανθρώπους πάντα, συνηθάν εκείνοι στο Κακό, τέλος του αλλάζουν όνομα, το λεν Γραμμένο ή Μοίρα — έτσι κι εμείς επροχωρούσαμε ίσια πάνου σ’ αυτό που λέγαμε Κατάρα, όπως θα λέγαμε Αντάρα ή Σύγνεφο. 

Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή, το πιο συχνά, ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας.

Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ' τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα, τόσο που καθαρά στο τέλος να διαβάζουμε το αργό και το βαρύ των κανονιών, το ξερό και το γρήγορο των πολυβόλων. Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε, απ’ τ’ άλλο μέρος να ’ρχονται, οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι οπού κατόπι σαν ακούγανε για πού τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι. «Όι, όι, μάνα μου», «όι, όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ’λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.

Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνότα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς.

Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες.

Από τη συλλογή Το Άξιον εστί (1959)

Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα 2002

πολύ καλό το άρθρο του  Βαγγέλη Ιντζίδη

Εκπαιδευτικές επιλογές και διεθνής θέση της Ελλάδας

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/205818_ekpaideytikes-epiloges-kai-diethnis-thesi-tis-elladas

Σε μαύρο και στενό καιρό

Θεός να τα φυλάει

τα Ελληνόπουλα !